ناب‌خوانی

@nabkhani ومستنكر شيبا قبيل أوانه اقول له هذا غبار المعارك #لاادری ------ برگردان به شعر کلاسیک ----- به موهای سپید نابه‌وقتم عیب می‌گیرد به او گویم که این گرد و غبار صحنه‌ی جنگ است #ر_ابهام

@nabkhani ما از این هستی ده روزه به تنگ آمده‌ایم وای بر خضر، که زندانی عمر ابد است #صائب

@nabkhani ازرعوا البهجة في قلب كل شخصٍ تصادفوه  لعلكم تُحيون قلبًا ماتت فيه الأمنيات.. #لاادری --------- ترجمه به شعر نو ----------- بکارید شادی درون دل هر که دیدید چنین زنده سازید شاید دلی را که مرده در آن آرزوها #ر_ابهام

@nabkhani به خون ما وضو کردی به چشم خود تماشا کن ز خون تو حنا گردد به زودی دست و پای ما #مسعودـگلعذار

@nabkhani و آغوشت اندک جایی برای زیستن اندک جایی برای مردن #شاملو

@nabkhani مرگ را دیده‌ام من. در دیداری غمناک، من مرگ را به دست سوده‌ام. من مرگ را زیسته‌ام با آوازی غمناک غمناک و به عمری سخت دراز و سخت فرساینده. #شاملو

@nabkhani دریغا شیر آهن کوه مردا که تو بودی #شاملو #احمد_شاملو

@nabkhani عاشقی را شرط، تنها ناله و فریاد نیست تا کسی از جان شیرین نگذرد، فرهاد نیست #میرزاده_عشقی

@nabkhani خرها وکیل ملت و ارکان دولتند بنگر که بر چه پایه رسیده مقام خر #میرزاده_عشقی

میرزاده عشقی، با نام سیّد محمدرضا کردستانی، شاعر، روزنامه‌نگار، نویسنده و نمایش‌نامه‌نویس برجستهٔ عصر مشروطه، در ۲۰ آذر ۱۲۷۳ خورشیدی در همدان زاده شد. او از مهم‌ترین شاعران مشروطه بود که با بهره‌گیری از هویت ملی، مردم را به آگاهی و آزادی‌خواهی فرامی‌خواند. عشقی را از پیشگامان اپرای ایرانی می‌دانند؛ او نمایش‌نامهٔ منظوم «رستاخیز شهریاران ایران» را در استانبول نوشت. همچنین از نخستین روشنفکرانی بود که آشکارا از آزادی و حضور اجتماعی زنان دفاع می‌کرد. عشقی زبانی آتشین و انتقادی داشت. هم‌زمان با آغاز زمزمه‌های جمهوریت، روزنامهٔ قرن بیستم را دوباره منتشر کرد، اما تنها یک شماره از آن انتشار یافت و سپس توقیف شد. صبح ۱۲ تیر ۱۳۰۳، هنگامی که در حیاط خانه‌اش بود، چند نفر وارد خانه شدند و یکی از آنان از پشت به او شلیک کرد. عشقی بر اثر این ترور، در ۲۹سالگی جان باخت و در گورستان ابن‌بابویه به خاک سپرده شد. بر سنگ مزار او این ابیات نقش بسته است: خاکم به سر ز غصه به سر خاک اگر کنم خاک وطن که رفت چه خاکی به سر کنم من آن نیم به مرگ طبیعی شوم هلاک وین کاسهٔ خون به بستر راحت هدر کنم... #درست‌نویسیم @dorostnevisim #درست_نویسی

@nabkhani ما را ز منعِ عقل مترسان و می بیار کان شحنه در ولایتِ ما هیچ‌کاره نیست #حافظ #شجریان

@nabkhani چاره‌ی بیماری عشق است پرهیز از طبیب هر که قدر درد داند، با مداوا دشمن است #صائب

@nabkhani چون هلال دولت این ظالمان شد بدر تام هر شبی نقصان پذیرد ماه روزافزون عدل #سیف_فرغانی

@nabkhani اثر ظلم محال است به ظالم نرسد ناله پیش از هدف از پشت کمان می‌خیزد #صائب #صائب_تبریزی

@nabkhani هر که بپرسد «ای فلان! حال دلت چگونه شد؟» خون شد و دم به دم همی از مژه می‌چکانمش #سعدی

@nabkhani گاه می‌اندیشم، خبر مرگ مرا با تو چه کس می‌گوید؟ آن زمان که خبر مرگ مرا از کسی می‌شنوی، روی تو را کاشکی می‌دیدم. شانه بالازدنت را، -بی قید - و تکان دادن دستت که، - مهم نیست زیاد - و تکان دادن سر را که -عجیب! عاقبت مرد؟ #حمید_مصدق

@nabkhani مرگ گوید: هوم! چه بیهوده! زندگی می‌گوید: اما باز باید زیست، باید زیست، باید زیست...! #اخوان_ثالث

@nabkhani نه به دل شوری و شوقی، نه به سر مانده هوایی تو هم ای مرگ! مگر مرده‌ای؟ ای داد... کجایی؟ #عماد_خراسانی

@nabkhani ای مرگ! از آن لبانِ خاموشت یک بوسه‌ی جاودانه می‌خواهم #فروغ_فرخزاد

@nabkhani مرگ هم آرامشِ خوبیست می‌فهمم ولی اینکه تا کی در صفِ این انتظارم خوب نیست #محمدعلی_بهمنی