نامکتوب؛

زن ابتدای کلمه‌ی زندگی است

افسوس که یار بر سر ظلم است و جفا کرد او هرچه خطا کرد دل بیچاره وفا کرد در دیده دل ماند،ولی از بَرِ ما رفت هر بذر محبت که به دل کاشت هوا کرد هرچند که دلبر دل ما برد به هرسو او یار گرفت و دل ما سو به فنا کرد شب تا به سحر در رَهِ او پای پیاده در وادیِ عشقش…

خود گنه کاریم و از دنیا شکایت میکنیم غافل از خود دیگری را هم قضاوت میکنیم.

نامکتوبِ عزیز* هر گوشه ازین شهر کسی خواب ندارد درگیر همان کس که اسوده به‌خواب است .

شعاع درد مرا ضـرب در عـذاب کنیـد مگر مـساحت رنج مرا حـساب کنیـد.

درویشی و عاشقی به هم سلطانیست گنجست غمِ عشق ولی پنهانیست ویران کردم بدست خود خانهٔ دل چون دانستم که گنج در ویرانیست:)

شعر

مثل شیـری که شـده عاشق چشمـان غزال بی رمـق کرده مـرا ناز دوچشمان تـو.

گفتنی نیست ولی بی تو کماکان در من نفسی هست، دلی هست، ولی جانی نیست:)

*نه انسان و نه جهان پوچ نیستند پوچی در همزیستی انسان و جهان نهفته است*

طرحی از زُلف تو دیشب به سَرم کرد خُطور صبح با هر که سُخن رفت پریشان گفتم.؛

1:00

خوابم بشد از دیده در این فکر جگرسوز کآغوشِ که شد منزل آسایش و خوابت؟

آن همه دعوی که اول عقل دعوی دار کرد، دید چون رویت به عجز خویشتن اقرار کرد؛

واسـه خوشحـال بودن فقـط دارم خودمـو نیاز مـن.

امان از دستِ این دل، امان از دستِ دلدار..♡

گویند که یارِ دگری جوی و ندانند، بایست که قلبِ دگری داشته باشم:)

مثل آن شیـشه که در همهـمه‌ی باد شکسـت ناگـهان باز دلـم یاد تو افتاد و شکسـت..