کمی نزدیکتر!

با وجود ناامیدی زیادی که تو من شکل گرفته یه شوق عجیبی برای زندگی دارم که نمیتونم باهاش مبارزه یا حتی انکارش کنم. و جالبه نه؟!

چرا من هیچ وقت عکس نمی‌ذارم؟چون من صدا ها رو بیشتر از عکسا دوست دارم:] پس"هر وقت بهم فکر کردی برام اهنگ بفرست"

خلاصه که ویرانم چون made in ایرانم.

یادش بخیر یه زمانی از آدما که ناراحت میشدم به بزرگی خودم میبخشیدمشون یا بهشون اهمیت نمی‌دادم الان اینجوریم که مثل حسن تو گشت ارشاد حالت تهاجمی میگیرم!

یادش بخیر یه زمانی از آدما که ناراحت میشدم به بزرگی خودم میبخشیدمشون یا بهشون اهمیت نمی‌دادم الان اینجوریم که مثل حسن تو گشت ارشاد حالت تهاجمی میگیرم!

دی ۰۴، دردی که هیچوقت فراموش نمیشه.

تردز جای وحشتناکی است و امیدوارم زودتر به فنا برود... یک عده دهه ۶۰ ۵۰ ۴۰ ۳۰ ای ریخته اند انجا و دارند ابروی یک ملت و خودشان را میبرند. مثلا ممکن است هر لحظه یک نفر عکست را در آنجا نشر دهد و تو نفهمی یا چه میدانم با عکس و آدرس داستان زندگی همسایه بالاییشان را تعریف کنند که از قضا تو هستی و..... حداقل در توییتر مردم یک اندک سواد رسانه ای فهمی شعوری داشتند و آنچه می‌بردند در اغلب موارد آبروی خودشان بود نه دیگران!

می‌گوید چرا از هدف هایت در چنل نمینویسی تا با هم تلاش کنیم. راستش اصلا اصلا اصلا این کار را نمی‌پسندم بگذارید چرت و پرت بگوییم و بگذرد همین.

وات د فاک سخنگوی امور خارجه چقد رو جوابش فکر کرده یعنی!؟

اگر چند وقت پیش از من میپرسیدند که به نظرت داشتن دوست و همراه چقدر در رسیدن به هدف هایمان تاثیر گذار است میگفتم نهایتا ۱۰ درصد و بقیه اش بر می‌گردد به جای خالی و تلاش خودتان اما حالا با توجه به یافته های جدیدم فهمیده ام داشتن یک همراه و مشوق و گاهی تنبیه گر در هر مسیری باعث می‌شود جهش های فوق العاده‌ای بکنید مخصوصا در زمینه تحصیل و مهاجرت و ورزش خصوصا که آن فرد پارتنر احساسیتان باشد و کمی از شما در آن مسئله جلو تر باشد آن وقت جوری پیشرفت میکنید که دیگران که هیچ خودتان هم باورتان نمی‌شود!

من؟ من همیشه نوشته ام گاهی از مهاجران افغان نوشته ام گاهی از تجاوز به پسران گاهی از ازدواج زیر سن قانونی دختران از جنگ نوشته ام از اعدام از سهمیه حتی از خدا نوشته ام .... من هر بار نوشتم و هر بار باعث شد آدم های کمتری دوستم داشته باشند باعث شد آدم های بیشتری…

یک چنل دیدم که صاحبش در آن نوشته بود من هم گاهی پستونک میخورم مسلما کسی که سنش به چنل نویسی می‌خورد به پستونک خواری نمی‌خورد که! بنابراین برگانم ریخت و با خودم گفتم نکند حرف‌های منم باعث ریختن پشمان شما می‌شود! که صد البته می‌شود

من؟ من همیشه نوشته ام گاهی از مهاجران افغان نوشته ام گاهی از تجاوز به پسران گاهی از ازدواج زیر سن قانونی دختران از جنگ نوشته ام از اعدام از سهمیه حتی از خدا نوشته ام .... من هر بار نوشتم و هر بار باعث شد آدم های کمتری دوستم داشته باشند باعث شد آدم های بیشتری بروند و آدم های کمتری بیایند ولی راستش برایم زیاد هم تفاوتی نداشت چون من هیچ وقت نخواستم آدم متفاوتی به نظر برسم آدمی که همه آدم ها دوستش بدارند یا دورش جمع شوند من ضعف هایم را نشان دادم خشمم را نشان دادم گاهی کمی فقط کمی از روحم را نشان دادم و دیدم آدم ها میانه خوبی با انسان هایی مانند من ندارند و امثال من را سطحی ضعیف و گاها رادیکال می‌نامند (البته که گوه خورده اند و تعداد کمی هم بوده اند) ولی راستش همه ما ماسک دوست داریم هر چه عجیب تر و زیبا تر جذب کننده تر هر چه بیشتر بگویی حالیت است آدم ها بیشتر باور می‌کنند هر چه نشان دهی زندگی خودت را داری و دغدغه دیگران به تخم چپت است آدم جذاب تری به نظر میرسی و من این ها را نمیدیدم؟ چرا میدیدم... نمیتوانستم تظاهر کنم؟ چرا باور کن من از هر آدم دیگری در زندگیت بازیگری را بیشتر بلدم اینکه این روز ها میبینم آدم ها شرافتشان را وجدانشان را به قیمت چند ده کا فالوئر می‌فروشند خنده ام می‌گیرد طرف حاضر است به خاطر چند منبر کسی را تبلیغ کند که تمام حرف هایشان با هم در تضاد است آن یکی حاضر است برای اینکه عده محدودی از فالوئر هایش را از دست ندهد جوری رفتار کند که انگار نه انگار که در مملکت جهنم به پا شده. راستش از قشر تحصیلکرده بیشتر از همیشه ناراحتم این ناراحتیم برمی‌گردد به دوستان پزشک به متخصص ها به دانشجویان هم رشته ام از این همه بی شرفی و بی رگی گاهی غمم می‌گیرد جوری که شریف و امیرکبیر و رشته های ریاضی بخورد توی سر تک تکشان که نابود شود انسانی که بگوید من که خوبم.. گور پدر آدم های بعد از من. ولی راستش را بخواهی فهمیده ام تا محروم نباشی محروم را درک نمیکنی تا اقلیت نباشی نمیفهمی واژه اقلیت یعنی چه تا ظلم ندیده باشی نمیفهمی تازیانه ظلم چه گوشتی از استخوان جدا می‌کند چیز دیگری که فهمیده ام این است که طرفداران این ظلم آشکار کسانی هستند که قبل انقلاب وضع بدی داشته و در دهه های اخیر به نان و نوایی رسیده اند که حال به خشتک آخوند ها چنگ می‌زنند میخواهد دکترش باشد کارخانه دارش باشد یا حتی سوپری محله مان. خواستم بگویم حق دارید حواستان را از این جهنمی که اسمش را زندگی گذاشته اند پرت کنید و به پیج ها و چنل هایی که انگار در این سرزمین زندگی نمی‌کنند پناه ببرید...حق دارید من هم میکنم گاهی اندکی کمی. اما یادتان باشد اگر روزی ظلمی به شما رسید و صدایی از هیچ رسانه ای در نیامد بدانید مقصر ما هستیم، چون کسانی را بالا بردیم که درد را نشان نمی‌دادند و فقط راه فرار از درد بودند. خلاصه اش کنم عزیز جان در میان این همه دانشجوی پزشکی و رزیدنت و متخصص که برای فالوئر له له می‌زنند و از سنگ دیوار صدا درآمد ولی از این .... هرگز تو آیدا حیدری باش البته که نمیتوانی باشی ولی خب...

و می‌گویند خوب باش در این جهان خراب! داد میزنم که من کور نیستم.

امروز بعد ۲۶ روز بستری بودن در تولد ۲۱ سالگیش مرخص شد... یک پایش از زانو قطع شده و هنوز در خونش عفونت است. چقدر به تو افتخار کردم وقتی دیدم از ماشین پیاده شدی و میخواستی روی یک پایت راه بروی فقط نیامدم جلو که نکند گریه ام بگیرد قهرمان.