نکبت

هدفم از ارسال اون آهنگ، نوشتن متن زیرش بود. خودم الان حال و حوصله رپ و هیپ هاپ ندارم. از صبح دارم یه شاهکار بوسا نووای برزیلی گوش می‌دم و همینطور که نشستم رو مبل و از وجود داشتن و کسالت و مریضی زجر می‌کشم، یه جوری گردن و کمر و کونم رو ریز و آروم با ریتمش تکون می‌دم، انگار جهان جولان‌گاه روح آسوده و رقصان من است.

خطاب به پسرهایی که مثل کفتار منتظرن بنده -که پیر و ضعیف شده‌ام- از میدان رقابت خارج بشم تا بتونن دخترهای خوشگل و داغی که دورم هستن رو به دست بیارن، کور خوندید؛ بنده شاید صد مشکل داشته باشم ولی الحمدلله دختر هیچوقت یکی از آن‌ها نبوده.

نامه‌ها - سنکا

اگه زندگی رمان بود، یه الکلی بدبخت وسط زمستون سن پترزبورگ -درحالی که دست‌هاش در حال یخ زدن بودن و با بخار دهن سگش گرم‌شون می‌کرد- داشت شخصیت و داستان کیری من رو می‌نوشت.

در بین این نکبت بی‌انتها، مریض هم شدم. یادم نمی‌اد تو زندگی‌م انقدر احساس ضعف کرده باشم از همه لحاظ. دوست نداشتنی، مایه دردسر و اضافی، بدهکار، به درد نخور، بی‌مزه، رقت‌انگیز، افکار متناقض و شوم... شبیه این پیرمردا شدم که فرتوت و بی‌تحرک شدن و بچه‌هاشون با انزجار و بی‌میلی می‌رن باباشون رو تر و خشک می‌کنن و منتظرن بمیره که از دستش راحت بشن.

حس می‌کنم چنگ زدن افراطی به نوستالژی و گذشته، نشونه خطرناکیه. نمی‌دونم.

I'll never fight again And this is how it ends

حتی دیگه نمی‌تونم ناله کنم جدی (اگر همین ناله محسوب نشه البته).

Men I Trust – Show Me How

Men I Trust­ – Tailwhip

تکه‌ای از خاطرات.

عمیق‌ترین نوع عدم تعلق به جهان و انسان‌ها رو حس می‌کنم ولی همچنان وقتی دیگه نمی‌تونم رنجش رو تحمل کنم، می‌ام اینجا کسشر می‌نویسم که حس کنم کسی من رو می‌بینه و وجود دارم. وقتی نمی‌ام اینجا کسشر بنویسم هم در واقع نمی‌تونم رنجش رو تحمل کنم ولی در اون مواقع دیگه ارتباطم رو با ابعاد مختلف زندگی از دست دادم و فقط باید در سکوت و تنهایی زجر بکشم تا به مرور زمان نسبت به دردش سر بشم و باز برگردم به حالت عادی که می‌شه این حالتی که الان هستم. باورم نمی‌شه چنین مسئله و لوپ روانی پیچیده‌ای رو انقدر ساده و سطحی توضیح دادم. سکس. امیدوارم حواستون رو از کسشرهای بی‌سر و تهی که گفتم پرت کرده باشم.

خب به اندازه یک ماه فعالیت کردم و تقریباً جز آهنگ آخری که فرستادم (و آهنگ Riptide)، باقی چیزهایی که فرستادم پشیزی ارزش ندارن. شب خوبی داشته باشید.

Younger Brother – Train

Nothing left undecided Upon steel on steel Through these cuts in the Earth No question who was here first Many dreams many lifetimes Any of which could be me Except that I'm the one unable to move upon this machine Upon this machine

:)))))

شما وایب آهنگ‌های جریان اصلی رو ببین. قشنگ معلومه بشر چقدر امید داشته به آینده :)))) همه‌چیزی که الان داریم تازه داشت جون می‌گرفت اون زمان و امید بر این بود که دنیایی زیبا ساخته بشه. الحمدلله رسیدیم به احتمال مرگ و میر با اپیدمی، جنگ اتمی و از بین رفتن همه‌چیز توسط هوش مصنوعی.