The Last Of House Romanov

گاه توسط نیرویی مقاومت‌ناپذیر به سوی چیزهایی کشیده می‌شوی که میلی به آنها نداری. اکنون زمان پذیرفتن این واقعیت است.

روزهایی را سراغ دارم که دلم می‌خواست گلوله‌ای به تنم بنشیند تا دلیلی عیان برای گریه کردن داشته باشم.

می‌خواهم امیدوار باشم عزیز دلم، امیدوار به اینکه این بار هم دوام خواهم آورد و شانه‌های له شده‌ای که بر زمین بوسه می‌زنند، نصیب من نخواهد بود.

من از این ابر سیاه تشویش که روز به روز بزرگ‌تر می‌شود و آسمان امیدواری‌ام را تاریک می‌کند و از اینکه دستم به پراکندن آن نمی‌رسد، می‌ترسم.

عزیز دلم، آرام باش، آرام بمان و روزهای سخت را بدون زخم‌های تازه بگذران.

دست روی صورتم می‌کشید و من جوانه زدن امید را زیر پوستم احساس می‌کردم.

گاه خورشید در لحظاتی که هرگز پیش از این طلوع نکرده بود، در زندگی‌ات طلوع می‌کند.

عزیز من قوی بمان. ضعیف به‌نظر رسیدن، هرگز کم‌اهمیت نیست.

دیگر توان شمشیر زدن در نبردهایی که نه نفعی در آن‌هاست و نه پایانی دارند، در من نیست.

فراموش نکن که وقتی تو را در قفس حبس می‌کنند یا پایت را با ریسمانی به یک نقطه می‌بندند، هرقدر قفس بزرگ شود و هرقدر ریسمان بلندتر، بازهم تو آزاد نیستی.

عزیز دلم، ترس‌های نهان نشانه‌های زندگی را خاموش می‌کند.

زندگی از تاریکی رحم مادر آغاز و به تاریکی گور ختم می‌شود. در این میان، خطای بزرگ آن است که مسیر بین این دو تاریکی را هم بر خود چنان تاریک کنی که انگار در گوری تنگ و تاریک زیسته‌ای.

عزیز دلم تردید را کنار بگذار. چراغ‌های امید، در باد تردید خاموش می‌شوند.

عزیز دلم، به یاد داشته باش که با انکار رنج و اندوه، شادی پدید نمی‌آید.

اگر شیشه‌ای را شکستی، جای گلایه از زخم‌هایی که هنگام جمع کردنش به تو خواهد زد، نخواهی داشت.

با رفتارشان به تنهایی عادتم دادند و مجبورم کردند، حالا از اینکه میل به تنهایی دارم، شکایت می‌کنند.

و چقدر زندگی با آگاهی از اینکه آنچه دوست داری هرگز به واقعیت نخواهد پیوست، دردناک است.

اگر رنج دیدن حقیقت را تاب نیاوری، باید رد آن را روی صورتت بپذیری.

درون من کسی بی‌وقفه غمگین‌ترین موسیقی‌ها را می‌نوازد و دست از نواختن نمی‌کشد، حتی برای یک ثانیه.

عزیز دلم، هرچه شد و هرچه پیش آمد، نگذار صدای خرد درونت خاموش شود.