Poems

هربار که نگاهت می‌کنم، جمله‌ای آشنا به ذهنم خطور می‌کند: در این سرزمین، چیزی هست که ارزش زندگی کردن دارد. #محمود_درویش

قبل از اینکه تو را ببینم؛ اگرچه زنده ولی تهی بودم.

غمت را به من بده؛ قلبت را بگذار برای دوست داشتن من.

خاکستری، خاکستری، خاکستری. صبح، مه، باران. ابر، نگاه، خاطره. در من ترانه‌‌ای نبود؛ تو خواندی. در من آیینه‌ای نبود؛ تو دیدی. ریشه‌ای بودم در خواب خاک‌های متبرک. بی‌باران، در نگاه تو سبز شدم. برق از چشمانت برخاست، نگاهم بارانی شد. گونه‌هایت خیس باران، چشم‌هایت آفتابی. گرگ‌ها می‌زایند، بره‌ها را دریابیم. تو با چشمانت مرا بنواز. چوبدست چوپانی سلاحی کارگر خواهد شد. بعد از جنگ، با چوبدستم انجیرهای تازه را برای تو خواهم چید. با تو خواهم ماند، با تو خواهم خواند. و تو را در بهت آفتابیت، خواهم بوسید؛ اگر ابرها بگذارند. #محمدابراهیم_جعفری

اندوه تمام نمی‌شود؛ تو آن‌قدر وسیع می‌شوی که اندوه در تو گم می‌شود. #شمس_تبریزی

حدیث عشق در حروف نیاید و در کلمه نگنجد. #احمد_غزالی

تو همه‌چیز منی؛ و اگر از این همه‌چیز، حتی ذره‌ای کم شود، من خالی می‌شوم. من تهی می‌شوم. #ناظم_حکمت

مردم مردم‌اند؛ تو اما وطنی! که من از تمام سختی‌ها، به تو پناه می‌آورم.

You’re a little bit of everything I never knew I needed.

بیرون نشود عشق توام تا ابد از دل کاندر ازلم حرز تو بستند به بازوی! #سعدی

‏تو تنها سببی هستی که به خاطر آن روزهای بیشتر، شب‌های بیشتر و سهم بیشتری از زندگی می‌خواهم. #جبران_خلیل_جبران

آه خدای من! چقدر ستاره باید افول کند تا این صبح بدمد؟ #احمدجان_عثمان