نیم بیتی

گر غایبی ز دل، تو در این دل چه می‌کنی؟

تو احوال مرا ناگفته دانی

بازآی و دل تنگ مرا مونس جان باش

ای دل، غم این جهان فرسوده مخور

که در کمند بلای سیه گرفتارم

خلاصی من از آن قید زلف ممکن نیست

زندگی وزن نگاهی‌ست که در خاطره‌ها می‌ماند

ترسم که هلاک از غم هجران تو گردم

بی تو تاریک نشستم، تو چراغِ که شدی؟

ما را نیز لبخندی خواهد بود

ای خوشا آن دل که آزاری نمی‌آید از او

دلم می‌سوزد از باغی که می‌سوزد

به درد و داغ در این گوشه سوختیم و نبود کسی

دور از تو فتاده‌ام به حالی که مپرس

سفر تو کردی و من در وطن غریب شدم

دل پر از خون است و در ظاهر تبسم می‌کند

جز یک نفس نیست، عمر حبابی

در بحر هستی، ما چون حبابیم

ﺯ ﻫﺮ ﺧﻮﻥ ﺩﻟﯽ ﺳﺮﻭﯼ ﻗﺪ ﺍﻓﺮﺍﺷﺖ

جان طلب کردی و بخشیدم تورا