نسخه

بگذارید «نوشتن» برای انسان‌ها باقی بماند (دربارۀ انسان‌زدایی هوش مصنوعی) نوشته دن چیاسون شاعر، منتقد ادبی، پژوهشگر و استاد دانشگاه آمریکایی    اگر به نسخه‌های دست‌نویس شعرهای امیلی دیکینسون، شاعر بزرگ آمریکایی دقت کنید، جابه‌جا، حوضچه‌های دایره‌شکل کوچکی از جوهر را کنار کلمه‌ها می‌بینید. این حوضچه‌ها همان جاهایی است که دیکینسون مکث کرده تا تصمیم بگیرد کلمۀ بعدی باید چه باشد؛ یا از خودش پرسیده: بهتر نیست سطر قبلی را جور دیگری بنویسم؟  این حوضچه‌های جوهر، انسانی‌ترین نشانه‌های دست‌نوشته‌های دیکینسون است؛ جایی که اندیشیدن، تردیدکردن و تعلیق او را می‌توانید ببینید.      ویلیام جیمز چنین لحظه‌‌هایی را «فضای خالی فعال» می‌نامد. جیمز می‌نویسد: «فرض کنید می‌کوشیم نامی فراموش‌شده را به یاد آوریم. وضعیت آگاهی ما در آن لحظه شگفت‌آور است. آن اسم در آن فضایی خالی جاخوش کرده؛ اما نه صرفاً یک فضای خالی، بلکه شکافی است به‌شدت فعال؛ چیزی شبیه به شبحی از آن نام در آن حضور دارد که ما را به جهتی خاص فرامی‌خواند، گاه با احساس نزدیکی به پاسخ، در ما لرزشی ایجاد می‌کند، و سپس دوباره ما را بدون آن واژه رها می‌کند، اما اگر نام‌های نادرستی به ما پیشنهاد شوند، این جای خالی، فوراً آن‌ها را رد می‌‌کند.»          «نوشتن» همیشه مسیری بوده که با این «فضاهای خالی فعال» سنگفرش می‌شده. هر کسی که روزگاری تلاش کرده است چیزی بنویسد می‌داند که گاهی در لحظه‌های جوشش فکر، می‌شود یک‌نفس چندین صفحه نوشت، و گاهی هفته‌ها طول می‌کشد تا یک جمله به آخر برسد. در این بن‌بست‌های طاقت‌فرسا، نویسنده همواره در «میانۀ راه» است. کاری ناتمام دارد که گوشۀ ذهنش آرمیده ولی راهی به تمام‌کردنش ندارد. ورود مدل‌های زبانی بزرگ مانند چت‌جی‌پی‌تی و رقبایش به عرصۀ نوشتن، این تجربه‌ها را از اساس تغییر داده است.        دن چیسون می‌گوید وقتی از چت‌جی‌پی‌تی هم سوالی می‌پرسید، برای چندثانیه می‌گوید «در حال فکرکردن» است، ولی فرایند نوشتنش با تردیدهای طولانی همراه نیست. هوش مصنوعی هیچ‌وقت به بن‌بست نمی‌خورد.       جمله‌ها با سرعت پشت سر هم چیده می‌شوند و در یک چشم‌به‌هم‌زدن، سفارش شما آماده می‌شود. این سبک نوشتن خوبی‌هایی دارد، اما بزرگترین مشکلش این است که «غیرانسانی» است. مشهور است که الیزابت بیشاپ، شاعر بزرگ انگلیسی، گاهی چند ده سال صبر می‌کرد تا جزئیات کوچک، تعبیرات یا ریتم‌های منحصربه‌فردی که می‌پسندید در شعرش ظاهر شود. اما حالا می‌توانید به هوش مصنوعی بگویید که شعری به سبک بیشاپ برایتان بگوید و سی‌ثانیه بعد تحویلش بگیرید. خب، روشن است که چه تفاوت عظیمی اینجا وجود دارد.       نوشتن در فضای خالیِ فعال بین «دانستن» و «به‌زبان آوردن» اتفاق می‌افتد. اندیشه‌ها در نبردی سهمگین با امر «ناگفتنی» از مسیر توقف‌ها، گم‌شدن‌ها و بازگشت‌های مکرر عبور می‌کنند تا بالاخره روی کاغذ بیایند. طی‌کردن این مسیر، مستلزم صبر، انتظارکشیدن و گذر «زمان» است. اما فناوری‌ دشمنِ انتظارکشیدن‌ است. منطق مسلط عصر ما، زمان را به رشته‌ای از فوریت‌ها و هشدارها تبدیل کرده است. هر لحظه باید به نتیجه‌ای قابل اندازه‌گیری منجر شود. در چنین جهانی، ادبیات کُند به نظر می‌رسد، تفکرِ عمیق ناکارآمد جلوه می‌کند و تأملِ بی‌هدف نوعی اتلاف وقت است.      جیسون می‌گوید: دو اتفاق هم‌زمان در دانشگاه‌ها در حال وقوع است. دانشجویان هر روز نوشته‌های بهتری در کلاس ارائه می‌دهند، اما هر روز در فهم متن و استدلال‌کردن پس‌رفت می‌کنند. چرا؟ مسئله فقط استفاده از هوش مصنوعی برای نوشتن نیست، مسئله این است که خودِ اندیشیدن پیوند بسیار عمیقی با نوشتن دارد. هنگام نوشتن است که بهترین استدلال‌ها سراغمان می‌آید. وقتی نوشتن را به هوش مصنوعی برون‌سپاری کنیم، از اندیشیدن هم محروم می‌شویم. منبع: سایت ترجمان https://t.me/rezapourhosein  |  تلگرام https://ble.ir/drpourhosein   |  بله

http://t.me/nouskheh سکوت تنها زبانی است که نیاز به ترجمه ندارد، و به تفکر و آرامش نزدیک است.

http://t.me/nouskheh پیوند با طبیعت، همراهی با طبیعت، مثل تفرج در طبیعت، همانند پیوند با مردم، آرامش‌بخش است.

http://t.me/nouskheh

http://t.me/noskhe آرامش، حاصل شکرگذاری از خداوند است.

http://t.me/noskhe خدایا! زندگی‌ام را به خودت گره بزن؛ گره کور ! #زندگی #خدا

http://t.me/noskhe اگر به دنبال کسی هستید که زندگی شما را تغییر بدهد، نگاهی به «آیینه» بیندازید! #زندگی

http://t.me/noskhe عاقلانه این است که اندیشه، بیشتر از زبان، میدان داری کند. #اندیشه #زبان #عقل

http://t.me/noskhe وقتی کتاب می‌خوانیم، ذهن ما کاملا ناهشیار مطالب را در فایل‌های بی‌شماری درون‌سازی می‌کند.  هنگامی‌که می‌خواهیم صحبت کنیم یا بنویسیم، ذهن ما مطالب را در کسری از ثانیه، از فایل‌های مختلف بیرون می‌آورد و بر زبان و قلم ما جاری می‌کند(برونسازی).  پس اگر کسی خوب می‌نویسد و یا خوب صحبت می‌کند، قبلاً ده‌ها و بلکه صدها کتاب خوانده است. #کتاب #ذهن #قلم #زبان

‏کتاب بخون، زبانت بعدها ازت تشکر می‌کنه؛ ‏ورزش کن، بدنت بعدها ازت تشکر می‌کنه؛ ‏شاد باش، روحت بعدها ازت تشکر می‌کنه؛ ‏تلاش کن، آیینه بعدها ازت تشکر می‌کنه. #ویتاذهن @Vzehn‌‌

http://t.me/noskhe یکی از وقت‌هایی که تلف می‌شود، زمان‌هایی است که برای «اثبات خود به دیگران»، کوشش می‌کنیم.

http://t.me/noskhe ‌بعضی معتقدند هر کسی بیشتر کار داره، بیشتر وقت داره !

http://t.me/noskhe ‌زندگی همون رنگی میشه که خودت نقاشی می‌کنی!

http://t.me/noskhe همدلی، هم حسی و «هم احساسی»، به معنای «درک دیگری» است.  درک دیگری به این معناست که من خودم را جای دیگری احساس می‌کنم، پس حال او را می‌فهمم.  وقتی حال دیگری را درک کنیم، رفتار ما متفاوت خواهد شد. #همدلی #دیگری #درک_دیگری

http://t.me/noskhe خیام می‌گوید: هرگز غم دو روز مرا یاد نگشت روزی که نیامد است و روزی که گذشت

http://t.me/noskhe امروز تو را دسترس فردا نیست !

لطفا نسخه را به دوستان خود معرفی فرمایید http://t.me/noskhe

http://t.me/noskhe تصویر اولیه‌ای که تلسکوپ «جیمزوب» به زمین ارسال کرد، طبق اعلام ناسا، تصویر ، ۱۳ میلیون سال نوری در راه بوده تا به تلسکوپ رسیده و ضبط شده است. این فاصله بهت‌آور است!  ببینید تنها در گوشه ای از طبیعت، چه خبر است که نمی‌توان آن را تصور کرد. حالا در گستره ای به این شگفتی، من و امثال من در چه فکری هستیم؟!  دنیای ذهنی ما چقدر ریز و گاهی حقیر است! در طبیعت چه خبر است و در ذهن من و ما چه خبر!

http://t.me/noskhe                  تا چند زنم به روی دریاها خشت؟! #خیام