آن یکی

دیروز جنگل بامزه‌ای درست کردم، امروز هم بریم درس بخونیم ببینیم آخر شب چه شکلی می‌شه. 🧚🏻‍♀️🍓✨

برو اون قسمت‌های پایین موهات که نازک و بی‌جون شده و فکر می‌کنی باعث میشه موهات بلندتر به نظر برسه رو کوتاه کن.

دیروز آخرین روز اسم و آلرژی بود و واشینگ هم نشدم. با استاد هم آشنا دراومدیم و اکلیلی شدیم. اولین صدای کراکل واضح رو هم توی همین بخش شنیدم. چند وقته هم درست از اتفاقات و اطرافم عکس نمی‌گیریم (که دلیلش رو خودم می‌دونم)، ولی دوباره برمی‌گردم. دیگه از امروز واقعنی: درس، درس، درس 💆🏻‍♀️✨ (بیشتر صحبت خواهم کرد)

چون امروز همه‌چی رو مرتب کردم (بالاخره تقویمم رو منظم کردم و شاید بشه گفت روزها توی ذهنم هم مرتب شدن)، ولی خیلی عقبم و خیلی درس برای خوندن دارم، پس درس بخونیم 🧚🏻‍♀️✨

امروز یکم عجیب بود. شب خیلی کم خوابیدم، ساعت ۷ صبح امتحان دادم و نمی‌دونم چجوری، ولی نهایتا از گله‌ی گوسفندا فرار کردیم. (ترسناک‌تر از چیزی که بودن به نظر می‌رسیدن، ولی همشون داشتن به سمتت حرکت می‌کردن 😭) آخر سر هم انقدر خسته‌ام که فقط یه کم اطرافم رو مرتب کردم و آماده‌ی خواب شدم. از فردا باید اطفال رو جدی بگیریم. خیلی جدی. از آسم و آلرژی که به واشینگ معروفن، یک روز نجات پیدا کردم. فقط سه روز دیگه کافیه زنده بمونم.🧚🏻‍♀️

از ژنتیک بالینی غر‌های زیادی دارم بزنم.

چون نمی‌دونم باید چیکار کنم و چیکار نکنم، می‌رم کتاب بخونم. بهتره که بعدش وضعیت بهتر بشه. (فیلم «شب‌های روشن» ۱۳۸۱ از فرزاد مؤتمن رو دیدم و الان فقط یه کم با تموم کردن کتابش فاصله دارم. نتیجه و نظرم رو به شما اعلام خواهم کرد 🫵🏻)