پادکست آدمهای معمولی

✨ جرقه‌های کوچک، تغییرهای بزرگ 🚀 یک بازخورد سازنده، چند آفرینش آموزنده 🌱 ━━━━━━━━━━━━━━ 📩 یک پیام کوتاه... بعد از انتشار پست قبلی، دوست عزیزم دکتر علیرضا دهقانی برایم پیامی فرستاد. اگر ایشان را نمی‌شناسید، پیشنهاد می‌کنم حتماً با پادکست «آدم‌های معمولی» آشنا شوید. من از بهار ۲۰۲۴، به واسطه یک گفت‌وگوی کوتاه با دوستانم، با این پادکست آشنا شدم و از بسیاری از اپیزودهای آن چیزهای زیادی آموخته‌ام. 📚 علاوه بر آن، چندین گفت‌وگوی آنلاین دوستانه با ایشان داشته‌ام و حتی در دو وبینار حوزه بهره‌وری (Productivity) نیز افتخار همکاری و ارائه در کنار ایشان را داشته‌ام. 🤝 🎙 پادکست آدم‌های معمولی 🔗 ordmenpodcast.com 📺 https://youtube.com/@ordmenpodcast https://t.me/ordmenpodcast ━━━━━━━━━━━━━━ 💡 جرقه‌ای که زده شد... خلاصه پیام ایشان این بود: «محتوایتان عالی است. به نظرم آن را در قالب‌هایی مثل پادکست یا خبرنامه هم منتشر کنید.» در نگاه اول، ذهنم مستقیم رفت سمت پادکست ویدئویی (Video Podcast). اما با خودم گفتم: «فعلاً نه زمانش را دارم و نه آمادگی تولید چنین محتوایی را.» اما همین بازخورد، جرقه یک ایده تازه شد. با خودم گفتم: اگر متن همین پست را به Gemini Notebook بدهم، چه اتفاقی می‌افتد؟ ━━━━━━━━━━━━━━ 🤖 نتیجه، فراتر از انتظار بود! در مدت کوتاهی، این‌ها تولید شدند: ✅ سه پادکست صوتی فارسی ✅ یک ویدئوی انگلیسی ✅ یک اینفوگرافیک اما چیزی که بیش از همه مرا شگفت‌زده کرد، سه پادکست صوتی بود. هوش مصنوعی فقط متن را نخوانده بود... داستان را تحلیل کرده بود. از زاویه‌هایی به آن نگاه کرده بود که خودم هنگام نوشتن کمتر به آن‌ها توجه کرده بودم؛ از مفاهیم روان‌شناسی گرفته تا تحلیل نگاه مثبت و منفی به اتفاقات زندگی، و حتی نقش آدم‌هایی که گاهی فقط با گفتن یک جمله، مسیر زندگی ما را تغییر می‌دهند. ━━━━━━━━━━━━━━ ❤️ حس من بعد از شنیدن پادکست‌ها این تجربه برایم واقعاً غیرمنتظره بود. گاهی لبخند زدم. گاهی از ته دل خندیدم. و حتی در بخش‌هایی بغض کردم. بخشی که می‌گفت: «همه ما شاید یک محمد کریمیان در کنارمان نداشته باشیم که ما را از خواب غفلت بیدار کند.» برایم بسیار ملموس و شیرین بود. ━━━━━━━━━━━━━━ 🎧 در ادامه، فایل‌های صوتی و ویدئوی تولیدشده را قرار داده‌ام. امیدوارم از شنیدن آن‌ها به اندازه من لذت ببرید. ━━━━━━━━━━━━━━ 💬 نظر شما؟ مشتاقم نظر و تجربه شما را بخوانم. شاید جرقه بعدی، از دل یکی از همین دیدگاه‌ها شکل بگیرد. ✨

دوست عزیز و فرهیخته و همراه همیشگی پادکست آقای دکتر مهدی عمران بالاخره کاری که منتظرش بودیم رو شروع کردند. ایشون کتابخوانی قهار و یادگیرنده همیشگی هستند که حرفهای زیادی برای شیر کردن با ما دارند. ازتون دعوت می‌کنم کانالشون رو دنبال کنید و از مطالبی که می‌زارن استفاده کنید. @ProgressLabMahdi

بار کج به منزل نمی‌رسه آقای قلعه‌نویی ...

مدت‌هاست با خودم عهد کردم روزی اقلا حال یک نفر رو بپرسم ... حتی شده با یک پیام کوتاه در سوشال مدیا ... مخاطب پیام‌های احوالپرسیم گاهی رندم و گاهی با یک الهام ذهنی انتخاب می‌شن ... خوشحالم که این کار رو می‌کنم و امیدوارم که قوت قلبی در دل دوستانی و غریبه‌هایی که احوالشون رو می‌پرسم ایجاد کنند این پیام‌ها ...

لینک تقویم منتورشیپ https://calendar.app.google/t3kKz96LXh5xA6by8

بر سر آنــــم کـــه گر زدســت بر آیـد / دست به کاری زنم که غصه سر آید" می‌گوید : "صحـبت حـکام ظلـمت شب یلداست / نور ز خورشـید جـوی بـو کـه بـر آیــد"

همه این سالها درباره مسیر شغلی حرف‌ زدم، فرصت نشد از کار و تخصص اصلیم‌ هوش مصنوعی حرف بزنم، حالا وقتشه اخبار پیچیده و آپدیت‌های هوش مصنوعی رو از زاویه دید یک استراتژیست، به زبان کاملاً ساده و کاربردی دنبال کنید. اینجا همراهم باشید 👇 https://www.instagram.com/alirezaaistrategist/

دوستان عزیزان همراهان با همه سختی‌هاش سال رو به پایان است و سال نو به زودی فراخواهد رسید، خواه اون رو ۱۴۰۵ بنامید یا ۲۵۸۵ ... مردم ایران در سال گذشته کارهایی کردند کارستان و هزینه‌هایی دادند بسیار و غم‌هایی رو تجربه‌ کردند جانکاه ... اما همه اینها، اگر بهای آزادی ما و ایران‌مان باشد شاید و به گمان من ارزشش را دارد ... سال جدید را با امید با آزادی شروع می‌کنیم و امیدوارم به زودی به آن دست پیدا کنیم ... و از آن مهمتر پاسبان این آزادی باشیم و در خور و شایسته اون رفتار و زندگی کنیم ... سال نو بر شما مبارک.

اگه شرایط خوبی رو پشت سر نمی‌زارید (مثل خیلی از هم‌وطنان‌مون این روزها) ایمان‌تون رو از دست ندید ... روزهای خوب خواهند رسید ... صبر و استقامت نیاز داریم ... و البته کمک به همدیگه ...

یکی از دوستان عزیز پادکست و آدمهای معمولی درجه یک این پیام رو فرستادند دکتر ما امشب ساعت ۱۲ شب راهی تورنتو ایم ، ده ساعت رفت ،۴ ساعت تظاهرت ، ده ساعت برگشت ✌️ اما چنان شوری داریم انگار داریم میریم ایران، انگار داریم میریم نزدیک کسایی که اون پنج شنبه جمعه کف خیابون ها ایران بودن🤍 موندم روزی که ایران ازاد بشه و بخواهیم برگردیم‌میهن چه حالی داریم حقّقتا همینطوره. به زودی ایران عزیزمون رو آزاد می‌کنیم و با کمک همدیگه می‌سازیم و آبادش می‌کنیم.

توی همین کش و قوس، دوستی درباره چالش‌های مسیر شغلی‌شون در آلمن پرسیده بودند که پاسخی که دادم به نظرم به درد خیلی از دوستان مهاجر می‌خوره. اینجا پستش کردم تا بشه استفاده‌اش کرد https://youtu.be/uzemnOaKJV0

این مدارس ایرلند روی نقشه است. خوب که نگاه کنید عدالت آموزشی رو می‌بینید. کل کشور که بیشترش مناطق غیرشهری و روستایی هست به شکل یکسانی مدرسه داره. همین رو با نقشه مدارس در ایران مقایسه کنید تا ظلمی که این نظام کرده رو بهتر ببینید. اینجا می‌تونید نقشه رو ببینید https://www.heanet.ie/schools-maps-public/index.html

خیلی از ما، تو دنیای پرسرعتِ امروز، دچارِ یه عجله‌ی مخرب می‌شیم. می‌خوایم سریع تغییر کنیم و به نتیجه برسیم. این بی‌قراری، باعث می‌شه گاهی با چنان فشاری با خودمون رفتار کنیم که به جای ساختن، شروع به تخریبِ خودمون می‌کنیم. این پتکِ سنگینِ سرزنش و عجله، فقط باعثِ ترک خوردن و شکستنِ روانِ ما می‌شه. این درحالیه که تکامل و ساختنِ خود، مثلِ تراشیدنِ یه مجسمه‌ی هنری از دلِ سنگِ سخته. این کار نیاز به ضربه‌های دقیق، ابزارِ مناسب و از همه مهم‌تر، «صبر» داره. ما باید بپذیریم که رشد، یه فرآیندِ تدریجی و زمان‌بره. هر قدمِ کوچیک، هر تجربه‌ی جدید و هر تلاشِ آگاهانه، مثلِ یه ضربه‌ی قلمِ مجسمه‌سازیه که ما رو به نسخه‌ی بهتری از خودمون تبدیل می‌کنه. پس باید با خودمون مهربون باشیم و به جای جنگیدن، با حوصله روی ساختنِ خودمون و مسیرمون کار کنیم. 🎙 @OrdmenPodcast

چرا نباید حسرت بخوریم که فلان مسیر رو نرفتیم؟ همه ما بارها به عقب نگاه کردیم و با یه آهِ عمیق گفتیم: «کاش اون یکی راه رو انتخاب کرده بودم.» تو ذهنمون همیشه تصور می‌کنیم که مسیرِ نرفته، قطعاً بهتر و موفق‌تر بوده. اما مشکل اینجاست که ما داریم «واقعیتِ پرچالشِ» فعلی‌مون رو با «تخیلاتِ ایده‌آلِ» اون مسیر مقایسه می‌کنیم؛ در حالی که اون مسیر هم قطعاً چالش‌های خودش رو داشته که ما ازشون بی‌خبریم. آرامشِ واقعی وقتی میاد که قبول کنیم ما هیچ‌وقت نمی‌تونیم بفهمیم «چی می‌شد اگه...». شاید اون انتخابی که الان حسرتش رو می‌خوریم، به نتایجِ خیلی بدتری ختم می‌شد. حقیقت اینه که سناریوی دوم وجودِ خارجی نداره و ما هیچ دسترسی‌ای به اون دنیای موازی نداریم تا بتونیم مقایسه کنیم. همین «ندانستن» باید باعث بشه بارِ سنگینِ پشیمونی رو زمین بذاریم؛ چون حسرت خوردن برای مسیری که انتهایش کاملاً مجهوله، از نظرِ منطقی کارِ بیهوده‌ایه. بخشی از صحبت‌های خانم دریا زنجانپور مربی پرواز و پژوهشگر در کانادا در اپیزود ۱۵۵ پادکست به این موضوع مربوطه که گفت‌وگوی کامل با ایشون رو می‌تونید از لینک زیر ببینید: https://www.youtube.com/watch?v=AZMaLfmWpHk 🎙 @OrdmenPodcast