سائقه⚡

طلوع،آرام ترین معجزه هرروز..‌

05:05

چقدزیبایند آنان که پایبند به یک قلب هستن...

یه پسرو دیدم به هیچ کس محل نمیزاشت گوشیش زنگ خورد لبخند زد و جواب داد سلام دورت بگردم از این پسرا باشین خیلی جذابن...

شکسپیر در جمله‌ای می‌گوید: «فاصله، همان چیزی است که به عشق، معنا می‌دهد.» ما فکر می‌کنیم صمیمیت یعنی «یکی شدن». اما سیستم‌های پیچیده با ادغامِ کامل، از بین می‌روند. عشقِ سالم، دو جزیره‌ی جداست که با یک پل به هم وصل شده‌اند؛ نه دو قاره که در هم غرق شده باشند. اگر مرزهای خودت را ندانی، عشقت تبدیل به «بلعیدن» می‌شود؛ و بلعیدن، هرگز دوست داشتن نبوده...

ما فکر می‌کنیم فقط با «کار» میراث می‌سازیم. اما میراثِ واقعیِ تو، کیفیتی است که در برخورد با دیگران می‌گذاری. وقتی می‌روی، دیگران قرار نیست کارنامه‌ی تحصیلی یا بانکی‌ات را یادشان بماند. آن‌ها یادشان می‌ماند که در کنارِ تو، «چه حسی» داشته‌اند. انسان، در حافظه‌ی عاطفیِ دیگران زنده می‌ماند؛ نه در فایل‌های بایگانی..

در نامه‌ای به مادرش نوشت: «از هر چیزی یا هر کسی که تو را اندوهگین می‌کند بیزارم؛ حتی اگر آن فرد خودم باشم.»

هیچ تپش قلبی در ابتدا رابطه تضمین کننده بقای رابطه نیست!

اگر برای اینکه انسان خوبی هستی انتظار پاداش داری پس انسان خوبی نیستی و چقدر درسته ...

به بخشیدن ادامه میدم تا وقتی که اسلحه بخرم 🙂‍↔️

با من کل کل نکن عزیزم، من کلا ساز تخصصیم ساز مخالفه.

چقدر زیبا بود وقتی که توپاک گفت : “ اگه تو من رو به عنوان دوست صمیمی یا پارتنر از دست دادی؛ تو به دشمن من تبدیل نمی‌شی، من هنوز دوست دارم تو بخوری بنوشی و شاد باشی، ولی نه سر سفره ی من.”

هیچ چیز تصادفی نیست. هر شخصی که ملاقات میکنی در سرنوشتت نوشته شده تا چیزی را به تو بیاموزد، تا به شفای روحت کمک کند یا تو را دوست بدارد.

آیزاک نیوتن قانونِ اولش را روی حرکت اجسام نوشت، اما این قانون روی روانِ ما هم صادق است: هر جانی که در مسیرِ سقوط قرار بگیرد، تمایل دارد به سقوطِ خود ادامه دهد، مگر اینکه نیرویی خارجی به آن وارد شود. وقتی در افسردگی، تنهایی یا یک رابطه‌ی فرساینده فرو می‌روی، نیروی جاذبه‌ی رنج تو را پایین می‌کشد. انتظار نداشته باش یک روز صبح بیدار شوی و خودبه‌خود همه‌چیز خوب شود. قانونِ اولِ نیوتن می‌گوید بدونِ وارد کردنِ آگاهانه‌ی یک شتابِ دردناک، زاویه‌ی سقوطِ تو هرگز تغییر نخواهد کرد...

بگذار آنچه از دست رفتنی است؛ از دست برود، وگرنه تو در قلب یک انتظار خواهی پوسید. -نادر ابراهیمی.

من حرمت آدم‌ها را به رفتارشان گره نمیزنم، به تربیت خودم گره میزنم. اگر روزی از سفره‌ی کسی نان و نمکش را خورده باشم، حتی اگر بعدها راهمان از هم جدا شود، حتی اگر از او دلگیر باشم، اجازه نمی دهم خاطرات خوب زیر سایه ی کینه دفن شوند. برای من احترام معامله نیست که با تغییر آدمها تمام شود؛ احترام بخشی از شخصیت آدم است. بعضی ها را باید از زندگی حذف کرد، اما نه آن قدر که حرمت گذشته هم از یاد برود.

«امیدوارم نسخه‌ی قدیمی خودم بدونه که چقدر دوستش دارم. دارم تمام تلاشم رو می‌کنم زخم‌ها و آسیب‌هایی که از گذشته کشید و هیچ‌وقت لیاقتشون رو نداشت، کم‌کم التیام بدم. و دارم برای محافظت ازش مرزهای جدیدی می‌سازم؛ مرزهایی که اون موقع از ترس، جرأت گذاشتنشون رو نداشت.»

جنگ بین مغز و قلب...