پَروا.."

تو به اندازه سیگار بعد از مستی زیبایی. تو به اندازه چایی کنار باقلوا زیبایی. تو به اندازه بوی خاک بعد از بارون زیبایی. تو به اندازه تموم رز های مشکی زیبایی.

‌ شهر خاموش من!! آن روح بهارانت کو...؟؟ - شفیعی کدکنی

هیچ‌کس واقعاً نمی‌فهمد چه در دل دیگری می‌گذرد. برای همین است که قضاوت، همیشه ناعادلانه است. آدم‌ها را با مهربانی بسنج، نه با ظاهرشان.

کاش دوتا بودم. یکی ادامه می‌داد، یکی بسیار و بسیار گریه می‌کرد.

و من گاهی نه صورتت نه پیشانی‌ات و نه موهایت که دلم می‌خواهد قلبت را ببوسم.

كافه میراث