📮 PDF നോവൽ & കഥകൾ 📚

ദേശാഭിമാനി_മലപ്പുറം_23_07_2026.pdf

This message couldn't be displayed on your device due to copyright infringement.

അച്ഛൻ്റെ ബാല്യം | Achante Balyam | അലക്സാണ്ടർ റസ്കിൻ | Alexander Raskin

©️✍️ദർശരാജ് ആർ സൂര്യ #📖 വായനശാല 📚 #💞 പ്രണയകഥകൾ #✍ തുടർക്കഥ #📙 നോവൽ #📔 കഥ

സൂര്യയെ എങ്ങനെയാ ഇത് അറിയിക്കുന്നത്? ഇപ്പോഴും ICU യിൽ ആണെന്നാ അവൾ വിചാരിച്ചിരിക്കുന്നത്. കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഒരു വർഷം പോലും ആയില്ലല്ലോ ഈശ്വര. അതും.......... ഉമ്മറത്തെ അടക്കം പറച്ചിൽ മുഴുവിക്കും മുമ്പേ സൂര്യ കതക് തുറന്ന് പുറത്ത് വന്നു. പെട്ടെന്ന് എല്ലാവരും സംസാരം നിർത്തി. ആ മോളെ, രാജീവിന് കുഴപ്പൊന്നുമില്ലാട്ടോ. ദീപനെ ഞാൻ വിളിച്ചിരുന്നു. സൂര്യയുടെ മുഖത്ത് നോക്കി കള്ളം പറയാനുള്ള ശേഷി ഇല്ലാത്തതിനാൽ വിദൂരതയിൽ നോക്കി രാജീവിന്റെ അച്ഛൻ ആശ്വാസം പകർന്നു. "എപ്പോഴാ രാജീവേട്ടന്റെ ബോഡി കൊണ്ട് വരുന്നത്?" സൂര്യയുടെ ചോദ്യം കേട്ടതും പരിഭ്രമത്തോടെ ചുറ്റും നിന്നവർ പരസ്പരം നോക്കി. മോളെ? അത്...... അവന് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല. ചെറിയൊരു പരിക്ക്. അച്ഛൻ നുണ പറഞ്ഞ് ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ട. രാജീവേട്ടനെ നമ്മുടെ പുതിയ വീട്ടിൽ അടക്കിയാൽ മതി. മോളെ? അത്........പാല് കാച്ചൽ പോലും ചെയ്യാത്ത വീടല്ലേ? അവിടെ എങ്ങനെയാ? ഇനി അതിന്റെ പേരിൽ ഓരോ ദോഷങ്ങൾ വരുത്തി വെക്കണ്ട. ഇതിൽ കൂടുതൽ എന്ത് ദോഷം വരാനാച്ഛാ? ഞാനിനി പറയാൻ പോകുന്ന കാര്യം ദയവായി അച്ഛൻ നടത്തി തരണം. രാജീവേട്ടന്റെ അടക്കം കഴിയുന്ന നിമിഷം മുതൽ ഞാനും ഞങ്ങൾക്ക് ജനിക്കാൻ പോകുന്ന കുഞ്ഞും ആ വീട്ടിൽ ആയിരിക്കും താമസിക്കുക. മോളെ? നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? പക്ഷെ ആരെത്ര പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും സൂര്യ തന്റെ നിലപാടിൽ ഉറച്ചു നിന്നു. ഒടുവിൽ ഔദ്യോഗിക ബഹുമതികളോടെ തന്റെ പുതിയ വീട്ടിൽ രാജീവന്റെ ബോഡി കൊണ്ട് വന്നു. അപ്പോഴേക്കും പറമ്പിൽ രാജീവനെ അടക്കം ചെയ്യാനുള്ള ചിതയൊരുങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതേ സമയം തങ്ങളുടെ പുതിയ വീട്ടിൽ ആദ്യമായി കാച്ചിയ പാലുമായി സൂര്യ, രാജീവന്റെ മൃത ദേഹത്തിനരികെ ഒരു തുള്ളി കണ്ണ് നീര് പോലും പൊടിക്കാതെ കൂട്ടിരുന്നു. ധീര ജവാന് നാടിന്റെ ആദരാഞ്ജലികൾ 🙏🏻 ചെറിയ ചാറ്റൽ മഴ തുടങ്ങിയ അന്നേ ദിവസം രാത്രി 11:30 മോളെ സൂര്യേ? സമയം ഒത്തിരി വൈകി. വാ നമുക്ക് അങ്ങ് വീട്ടിൽ പോകാം. അമ്മ പൊയ്ക്കോളൂ. ഇത്രയും വർഷം നമ്മളൊക്കെ സ്വസ്ഥമായിട്ട് ഉറങ്ങിയത് രാജീവേട്ടനെ പോലുള്ളവരുടെ ജീവൻ കൊണ്ടല്ലേ? ഈയൊരു രാത്രിയെങ്കിലും പട്ടിയും പൂച്ചയും ശല്യം ചെയ്യാതെ എന്റെ ചേട്ടനെ സ്വസ്ഥമായിട്ട് ഉറക്കാൻ ഞാനൊന്ന് കാവലിരുന്നോട്ടെ. പ്ലീസ്, എന്നെ നിർബന്ധിക്കരുത്. മോളെ? നീയൊന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞെങ്കിൽ ഞങ്ങൾക്ക് ഇത്രേം പേടിയും വിഷമവും വരില്ലായിരുന്നു. അയ്യേ? പട്ടാളക്കാരന്റെ ഭാര്യ പൊട്ടി കരയാനോ? എനിക്ക് വിഷമമൊന്നുമില്ലമ്മാ. ഈ രാത്രി എന്നെ റൂമിൽ കൊണ്ട് പോവാൻ ആരും ശ്രമിക്കരുത്. ഞാൻ വരില്ല. സൂര്യയുടെ ഇച്ഛാശക്തിക്ക് മുമ്പിൽ ഒരിക്കൽ കൂടി ബന്ധുക്കളും കൂട്ടുകാരും പരാജയപ്പെട്ടു. കണ്മുന്നിൽ കത്തിയെരിഞ്ഞ തന്റെ ജീവന്റെ പാതിയെ ഓർത്തോണ്ട് ചുറ്റും ആരും ഇല്ല എന്ന് ഉറപ്പാക്കിയ ശേഷം സങ്കടം സഹിക്കാനാവാതെ പട്ടാളക്കാരന്റെ ഭാര്യയായ സൂര്യ ആദ്യമായി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. അയ്യേ എന്റെ പെണ്ണ് കരയുകയാണോ? നിനക്ക് നമ്മുടെ കുഞ്ഞ് ഇല്ലേടി? ഏതാണ്ട് ഒരു മാസം കൂടി കഴിയുമ്പോൾ ആളിങ്ങെത്തില്ലേ? നീ കണ്ണ് തുടച്ചേ. ഇങ്ങോട്ട് നോക്കിയേ, നമ്മുടെ ആദ്യ രാത്രിയിൽ നിന്നോട് ഞാൻ എന്താ പറഞ്ഞത്? നാണമൊന്നും വേണ്ടാ, ലൈറ്റ് ഇട്ടേച്ച് അടിമുടി എന്നെ നോക്കി വെച്ചോന്ന്. ചിലപ്പോൾ അടുത്ത വരവിന് ഇതിൽ ഏതെങ്കിലുമൊക്കെ ഭാഗങ്ങൾ മണ്ണിനടിയിൽ പോയിട്ടുണ്ടാകും. ചേട്ടാ, ചുമ്മാതിരി. സൂര്യ രാജീവന്റെ വാ പൊത്തി പിടിച്ചു. സൂര്യയുടെ നെറുകയിൽ ചുംബിച്ചോണ്ട് രാജീവൻ തുടർന്നു; മോളെ, ഇതിനേക്കാൾ സത്യസന്ധമായി എന്റെ ജോലിയെ എനിക്ക് വർണ്ണിക്കാനാവില്ല. പക്ഷെ ഈ ജോലിക്കിടയിൽ എന്റെ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടാലും എന്റെ രാജ്യത്തിന് വേണ്ടി ആണെന്ന അഭിമാനത്തോടെ ഞാൻ മരിക്കും. അത് കൊണ്ട് എനിക്ക് എന്ത് സംഭവിച്ചാലും നീ കരയരുത്. ആളുകൾ പലതും പറയും. അവൻ ചത്താലെന്താ? പണം കിട്ടൂലേ? അങ്ങനെ അവരുടെ വായിൽ തോന്നിയ പലതും നീ ഭാവിയിൽ കേൾക്കേണ്ടി വരും. അന്നേരം ഒന്ന് മാത്രം ഓർക്കുക. കുരക്കാത്ത നായയും ഇല്ല, കുറവ് പറയാത്ത വായയും ഇല്ല. ഇത് രണ്ടുമില്ലാത്ത നാടുമില്ല. പക്ഷെ എന്തൊക്കെയാണേലും ഈ നാടിനെ, ഞങ്ങളെ പോലുള്ളവർക്ക് രക്ഷിച്ചല്ലേ പറ്റൂ? സൂര്യ രാജീവനെ കെട്ടിപിടിച്ചു. വരുന്ന നവംബറിൽ നമ്മുടെ പുതിയ വീട് പാല് കാച്ചി കേറണം. വീടിനിടാനുള്ള പേര് ഓർമയുണ്ടല്ലോ? "BORDER" അത് അറിയാലോ? ആ സിനിമ തലക്ക് പിടിച്ചല്ലേ പട്ടാളത്തിൽ ചേരാൻ പോയത്? പിന്നല്ല. ഇനിയെന്റെ മോള് കണ്ണ് തുടച്ചിട്ട് പോയി കിടന്നുറങ്ങ്. പെട്ടെന്ന് തന്റെ ഓർമ്മയിൽ നിന്നും ദീർഘ നിശ്വാസത്തിന്റെ അകമ്പടി സേവിച്ചോണ്ട് സൂര്യ കണ്ണ് തുടച്ചു. ശേഷം നെഞ്ചം തകരുന്ന വേദന കടിച്ചമർത്തി നിറവയറുമായി രാജീവന്റെ ഇനിയും എരിഞ്ഞടങ്ങാത്ത ഓർമ്മകൾക്ക് മുമ്പിൽ A BIG SALUTE ഒരുപക്ഷെ അന്ന് രാത്രിയിൽ, ചാരമായ തന്റെ അച്ഛനോട്‌ അവർക്ക് ജനിക്കാൻ പോകുന്ന കുഞ്ഞും സൂര്യയുടെ വയറ്റിൽ കിടന്ന് ദേ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവാം. "അപ്പ ഒരിക്കലും സങ്കടപ്പെടരുത്, ഇനിയുള്ള കാലം അമ്മയ്ക്കും ഈ നാടിനും കാവലായി ഞാനുണ്ടാവും" JAI HIND 🇮🇳

പക്ഷെ മോനെ, മായദർശിനി ഇന്നാ പഴയ 22 വയസ്സ്കാരി അല്ല. പക്ഷെ നീ ഇപ്പോഴും ആ പഴയ ഹരി ബാബു തന്നെയാണെന്ന് ഇന്നലെ രാത്രി എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ഡിവോഴ്സിന്റെ സമയത്ത് നീ എനിക്ക് അയച്ച മെസ്സേജുകളും ഇന്നലെ നീ ഇട്ട അരങ്ങേറ്റം കമന്റും നിന്റെ ബാർ അസോസിയേഷൻ ഗ്രൂപ്പിലെ ഓരോ മെമ്പേഴ്സിനും ഇപ്പോൾ പോകും. ഇത്രയും പറഞ്ഞ് ഫോൺ കട്ട്‌ ആക്കിയിട്ട് തന്റെ കാറിലെ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയ ശേഷം മായദർശിനി തന്റെ മോളോട് പറഞ്ഞു. ചിന്നു, ശബരിമലക്ക് അപ്പാപ്പന്റെ കൂടെ പോവാനുള്ള വൃതം നാളെ മുതൽ തുടങ്ങാട്ടോ. തല്ക്കാലം മോൾ ഒരു ചെരുപ്പ് ഊരി കയ്യിൽ പിടിച്ചോണ്ട് അമ്മയുടെ കൂടെ വാ.............. To be continued🔥 (NB: മായദർശിനിയും ഈ ആർട്ടിക്കിളും ചില സത്യങ്ങൾ പറയാതെ പറഞ്ഞ ഒരു സാങ്കല്പിക കഥ ആണ്) 📝©️Darsaraj R Surya

എന്നാൽ സിസേയറിയത്തിന് ശേഷമുള്ള എന്റെ ഉദരത്തിലെ തുന്നികെട്ടലുകൾ കാണുന്നത് പോലും അദ്ദേഹത്തിന് എന്നിൽ അരോചകം ഉളവാക്കി. എന്തിനേറെ പറയുന്നു, സിസേറിയത്തിനു ശേഷമുള്ള എന്റെ വയറ്റിൽ വെറുപ്പോടെ എത്രയോ തവണ അദ്ദേഹം കാർക്കിച്ചു തുപ്പിയിട്ടുണ്ട്. മറ്റൊരു ദിവസം കുഞ്ഞിന് മുലയൂട്ടി കൊണ്ടിരുന്ന എന്റെ ഇരു കാൽപാദങ്ങളിലും അദ്ദേഹം മദ്യപിച്ചു വന്നിട്ട് മുള്ളാണികൾ അടിച്ചു കയറ്റിയിട്ടുണ്ട്. എന്റെ മോൾക്ക് വേണ്ടി ആ വേദന വരെ കടിച്ചമർത്തി ഞാൻ ഇരുന്നിട്ടുണ്ട്. പട്ടിണിയും ദാരിദ്ര്യവും വേട്ടയാടിയപ്പോൾ വരുമാന മാർഗത്തിനായി കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കാൻ വീണ്ടും ചിലങ്ക അണിഞ്ഞതിനു അദ്ദേഹം തന്ന ശിക്ഷ. ഇതിനപ്പുറം അദ്ദേഹത്തെ വിശേഷിപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് വാക്കുകൾ ഇല്ല. പക്ഷെ ഒരു കാര്യത്തിൽ അദ്ദേഹത്തോട് ഞാൻ കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.വെറും 22 മത്തെ വയസ്സിനുള്ളിൽ ജീവിതം പഠിപ്പിച്ചു തന്നതിന്. ഒപ്പം കരുത്തും തന്റേടവും ആത്മവിശ്വാസവും ഉള്ള പെണ്ണ് ആക്കി എന്നെ മാറ്റിയതിന്. നന്ദി🙏🏻 എനിക്ക് അറിയാം ഒരു പെണ്ണായ എനിക്ക് ഒരിക്കലും ഒരു അച്ഛന്റെ സ്ഥാനം അലങ്കരിക്കാനാവില്ല. പക്ഷെ ആ തോന്നൽ എന്റെ മോളിൽ ഉടലെടുക്കാത്തടത്തോളം കാലം ഞാൻ എന്ന അമ്മയുടെ വിജയമാണത്. സഹപാഠികളൊക്കെ അച്ഛനെ കുറിച്ച് വാ തോരാതെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ എന്റെ മോളുടെ മനസ്സ് വിങ്ങുന്നുണ്ടാവാം. പക്ഷെ അവൾ അദ്ദേഹത്തെ കുറിച്ച് ഒരക്ഷരം ഇത് വരെയും എന്നോട് ചോദിച്ചിട്ടില്ല എന്നതാണ് സത്യം. ഇന്നെനിക്ക് ആറക്ക ശമ്പളം ഉണ്ട്. അത് കൂടാതെ അത്യാവശ്യം അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു ക്ലാസിക്കൽ ഡാൻസറുമാണ്. 22 ആം വയസ്സിൽ അദ്ദേഹത്തോടുള്ള വാശിയിൽ നേടി എടുത്തത് തന്നെയാണ് ഈ കാണുന്ന സൗഭാഗ്യങ്ങൾ എല്ലാം. ഇനിയൊരു വിവാഹം കഴിക്കില്ല എന്ന ശപഥം ഒന്നും ഞാൻ എടുത്തിട്ടില്ല. എന്റെ മോളുടേത് ഒരു പ്രണയ വിവാഹം ആണെങ്കിൽ അതിനെ ഞാൻ സപ്പോർട്ടും ചെയ്യും. എന്റെ വിധി എന്റേത് മാത്രമാണ്. വഴി പിഴച്ചു നടക്കുന്ന ഏതാനും ഡിവോഴ്സ്ഡ് സ്ത്രീകളേയും എനിക്ക് അറിയാം. അത് കൊണ്ട് ഞാൻ ഉൾപ്പെടുന്ന സ്ത്രീ വർഗ്ഗത്തെ വെള്ള പൂശി ഭദ്രമായി ഒരിടത്തു പ്രതിഷ്ഠ ചെയ്യുകയല്ല. ആയതിനാൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കുന്ന ഏത് പെണ്ണിനേയും കേറി അങ്ങ് മേയാം എന്നൊരു ധാരണ ഉണ്ടേൽ അത് അങ്ങ് മാറ്റി വെക്കണം. ഓൺലൈനിൽ കിടന്നു തെറി പറയാനോ, നിന്റെ വീട്ടിൽ ഉള്ളവരോടും ഇങ്ങനാണോ പറയുന്നത്? തുടങ്ങിയ ക്‌ളീഷേ ഡയലോഗ് ഒന്നും എനിക്ക് വശമില്ല. നേരെ വാ നേരെ പോ. എന്റെ പരിമിതമായ അറിവിൽ കമന്റ് ഇട്ട "പ്രമുഖൻ" വിവാഹിതനും 8 വയസ്സുള്ള ഒരു മോളുടെ അച്ഛനും ആണ്. എന്ന് വെച്ച് അയാളുടെ ഭാര്യ, കരിയർ, അമ്മ, മകൾ തുടങ്ങിയ സെന്റിമെന്റ്സ് ഒന്നും എനിക്കില്ല. അച്ഛനില്ലാതെ 7 വർഷമായി ഒരു കുഞ്ഞിനെ പോറ്റുന്ന ഞാൻ അവരെക്കാൾ ഇച്ചിരി അർഹത അർഹിക്കുന്നു എന്ന് കൂട്ടിക്കോളൂ. ചോദിക്കാനും പറയാനും ഞങ്ങൾക്ക് ഞങ്ങൾ മാത്രമേ ഉള്ളൂ എന്ന പൂർണ ബോധ്യം ഉണ്ട്. ഈ മാന്യന്റെ തനി സ്വരൂപം ഇന്ന് ഞാൻ സമൂഹത്തിന് മുമ്പിൽ കാട്ടി കൊടുത്തില്ലെങ്കിൽ ആ 8 വയസ്സായ മോളോട് ഞാൻ കാണിക്കുന്ന ഏറ്റവും വല്യ അപരാധം ആയിരിക്കും അത്. സ്വന്തം അച്ഛൻ മകളെ പീഡിപ്പിച്ചെന്ന വാർത്ത കേൾക്കാൻ ഇട വരരുത്. എവിടയോ ഉള്ള 9 വയസുള്ള പെൺകുട്ടിയുടെ ശരീരം അവനിൽ കാമം ഉണർത്തി എങ്കിൽ ഒരേ റൂമിലെ സ്വന്തം മോളോടും അത് കാണിക്കുന്ന ദൂരം വിദൂരമല്ല. കിട്ടേണ്ടത് കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ, അഹങ്കാരി. "നോ" പറയേണ്ടടത്ത് കരണകുറ്റി അടിച്ചു പൊട്ടിച്ചാൽ പോക്ക് കേസ്. റീൽസിൽ ഏതേലും പ്രണയ രംഗം ചെയ്താൽ മുട്ടി നിൽക്കുന്നവൾ. രാത്രി 10 മണി കഴിഞ്ഞ് ഓൺലൈനിൽ വന്നാൽ ഹോട്ട് സാധനം. ഇവയൊക്കെ അലങ്കാരത്തിന് സമൂഹം എനിക്ക് ചാർത്തി തന്ന "കിരീടം" ആണെങ്കിൽ ഞാൻ അത് അഭിമാനത്തോടുകൂടി കൊണ്ട് നടക്കുന്നു 🙂 ഇത്രയും ഞാൻ ടൈപ്പ് ചെയ്തത് എന്റെ പോസ്റ്റിന് കമന്റ് ഇട്ട ആ "പ്രമുഖ" വ്യക്തിയുടെ വീടിന്റ തൊട്ട് മുന്നിലെ റോഡിൽ നിന്നാണ്. ദൃശ്യം 2 സിനിമയിൽ സായ്കുമാർ പറഞ്ഞ പോലെ ഈ കഥയ്ക്ക് മറ്റൊരു ടൈൽ എൻഡ് കൂടിയുണ്ട്. എന്തായാലും കമന്റ് ഇട്ട പ്രമുഖന്റെ മൊബൈലിലേക്ക് ഞാൻ ഒരു കാൾ ചെയ്യുകയാണ്. "നമസ്കാരം" അഡ്വക്കേറ്റ് "ഹരി🙏🏻ശ്ചന്ദ്ര🙏🏻 ബാബു" അല്ലേ? അതേല്ലോ. ആരാണ്? സാർ, ഞാൻ മായ ദർശിനി. ഓർക്കുന്നോ? എനിക്ക് മ്യൂചൽ ഡിവോഴ്സ് വാങ്ങി തന്നത് അങ്ങ് ആയിരുന്നു. ചുരുക്കി പറഞ്ഞാൽ അവിഹിതത്തേയും മൊബൈലിന്റെ ദുരുപയോഗത്തെക്കുറിച്ചും അങ്ങ് എനിക്കും എന്റെ മുൻ ഭർത്താവിനും ഒത്തിരി ഉപദേശങ്ങൾ തന്നിരുന്നു. എന്നിട്ട് രാത്രിയാകുമ്പോൾ ആ കേസ് നോക്കുന്ന വക്കീൽ എന്ന അധികാരത്തിൽ നീ എന്ന പന്ന പൊ ₹#@%& മോൻ എനിക്കിട്ട് കുറേ ഒലിപ്പീര് മെസ്സേജ് അന്ന് ഉണ്ടാക്കി. ഡിവോഴ്സിന്റെ വിധി പറഞ്ഞ ദിവസം ജഡ്ജിയുടെ മുമ്പിൽ വെച്ച് ഈ കേസ് നോക്കുന്ന വക്കീലിനേക്കാൾ ഭേദം എന്റെ ഭർത്താവ് ആണ് എന്ന് എനിക്ക് പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ എന്റെ മുൻ ഭർത്താവിനോടുള്ള വെറുപ്പിൽ ഞാൻ അത് ചെയ്തില്ല. നിന്റെ ശല്യം കാരണം അന്ന് ഞാൻ എന്റെ സിമ്മും മാറ്റി.

"ഡിവോഴ്സ്" പേപ്പർ കൈപ്പറ്റിയ അന്ന് മുതൽ ദാ ഈ നിമിഷം വരേയും ഞാൻ നേരിടാറുള്ള സ്ഥിരം ചോദ്യം !!! "തന്നെ ഞാൻ കല്യാണം കഴിച്ചോട്ടെ"? ചിലപ്പോഴൊക്കെ ചോദ്യകർത്താവ് ചെറുമക്കൾ വരെയുള്ള മധ്യവയസ്ക്കൻ ആയിരിക്കും. മറ്റു ചിലപ്പോൾ പൊടി മീശ പോലും വളരാത്ത നാട്ടുകാരൻ പയ്യൻ. അതുമല്ലെങ്കിൽ സ്വന്തം ഭാര്യയെ ഉറക്കി കിടത്തിയിട്ട് എന്നോടുള്ള "ആത്മാർത്ഥ " സ്നേഹം കാണിക്കുന്ന നവവരൻ. ആരായാലും പോയാൽ ഒരു വാക്ക്, കിട്ടിയാൽ കുറച്ച് നേരത്തേക്ക് നീണ്ടു നിൽക്കുന്ന ഒരു ഓൺലൈൻ സുഖം. അതിനപ്പുറം ഏത് ആണായി പിറന്നവൻ ആണ് എനിക്ക് വേണ്ടി ഇത്ര വിതുമ്പുന്നത്? ഞാൻ ഈ പോസ്റ്റ്‌ ഇടാനുള്ള കാരണം ചുവടെ ചേർക്കുന്നു👇 ഇന്നലെ എന്റെ മോളുടെ ഡാൻസിന്റെ അരങ്ങേറ്റം ആയിരുന്നു. സ്റ്റേജിൽ കയറുന്നതിനു തൊട്ടു മുമ്പ് മോളെ ചേർത്ത് ഞാൻ ഒരു സെൽഫി എടുത്തു. ശേഷം ഞാനത് ഫെയിസ് ബുക്കിലെ ഒരു പ്രമുഖ ഗ്രൂപ്പിൽ പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്തു. പ്രോഗ്രാമൊക്കെ കഴിഞ്ഞു വീട്ടിൽ ചെന്ന് ഫെയിസ് ബുക്ക്‌ നോക്കിയപ്പോൾ അതിനു താഴെ ഒരു "പ്രമുഖന്റെ" കമന്റ്. "ഇതിപ്പോൾ അമ്മയെ ആദ്യം അരങ്ങേറ്റം ചെയ്യണോ അതോ മോളെ ആദ്യം ചെയ്യണോ? രണ്ടും ഇജ്ജാതി സ്ട്രക്ച്ചർ. ആകെ കൺഫ്യൂഷൻ ആയല്ലോ! എന്തായാലും സ്റ്റേജ് എന്റെ വക ഫ്രീ". വെറും 9 വയസ്സുള്ള എന്റെ മോളേയും എന്നേയും ചേർത്തിട്ട കമന്റ് ആണിത്. പക്ഷെ അധികം വൈകാതെ ആളുകൾ കേറി മേയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും മൂപ്പര് ആ കമന്റ് ഡിലീറ്റ് ആക്കിയെന്നു മാത്രമല്ല, അക്കൗണ്ട് തന്നെ റിമൂവ് ചെയ്‌തു. പക്ഷെ കമന്റ് ഇട്ട മാന്യനെ ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ തന്നെ എനിക്ക് മനസ്സിലായി. എന്തായാലും "ഡിവോഴ്സ്ഡ് വുമൺ" എന്നാൽ ഒന്ന് എറിഞ്ഞു നോക്കാൻ പറ്റിയ മാവ് ആണെന്ന് ധരിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്ന ചില പിതാവിന് മുമ്പ് ഭൂജാതരായ മക്കളോട് എനിക്ക് ഒന്നേ പറയാനുള്ളൂ. ഡിവോഴ്സ് എന്ന തീരുമാനം ഉറപ്പിച്ച്, മാസങ്ങൾക്കു ശേഷം ആ പേപ്പർ തന്റെ കയ്യിൽ കിട്ടുന്ന ദിവസം വരെയുള്ള ഒരു കാലയളവ് ഉണ്ട്. ആ കാലയളവിൽ ആ സ്ത്രീ ആർജ്ജിക്കുന്ന കരുത്തിന്റേയും ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റേയും കണ്ണുനീരിന്റേയും സഹന ശക്തിയുടേയും തട്ട് എടുത്താൽ നിന്റെയൊക്കെ ആണത്തം പേരിനു പോലും പൊങ്ങില്ല. കൂട്ടുകാരികൾക്കിടയിൽ എനിക്കൊരു വിളിപേരുണ്ട്. പാവങ്ങളുടെ മാധവികുട്ടി. വല്യ എഴുത്തുകാരി ആയത് കൊണ്ടു ചാർത്തി തന്നതല്ല ഈ ഓമനപേര്. വിഷയം ഏതായാലും സദാചാര ഓൺലൈൻ ജഡ്ജിമാരെ പേടിച്ച്, അക്ഷരങ്ങൾ വിഴുങ്ങാത്തത് കൊണ്ടുള്ള ധീരതയ്ക്ക് കിട്ടിയ അംഗീകാരമാണത്. 'അയൽവക്കത്തെ പയ്യൻ' ഇമേജുള്ള സീരിയൽ നടൻ മുതൽ സ്ത്രീകളെ അടച്ച് ആക്ഷേപിക്കുന്ന പൊളിറ്റീഷ്യൻ കിംഗ് വരെ, സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചാൽ ഇഷ്ടപ്പെട്ട പൊസിഷനും ഇട്ടേക്കുന്ന കളറും ചോദിച്ച് ഇൻബോക്സിൽ കുറുകാറുണ്ട്. ബ്ലോക്ക് ആക്കിയാൽ ഒരു പക്ഷെ എനിക്ക് സ്വയം രക്ഷ തൽക്ഷണം നേടാം. പക്ഷെ, ഒരിക്കലും രണ്ടാമതൊരു പെണ്ണിന്റെ അടുത്ത് പോവാനുള്ള ഭയം അവന് അതിൽ നിന്നും ഉണ്ടാവില്ല. അതുണ്ടാവാൻ പച്ചക്കു പറഞ്ഞാൽ, സമൂഹം അറിയത്തക്ക വിധത്തിൽ തൊലിയൂരി വിടുക എന്നത് തന്നെയാണ്. "ഇവളെയൊക്കെ കളഞ്ഞവന്മാര് എന്ത് പോങ്ങൻമാരാ? പക്കാ വൈഫ്‌ മെറ്റീരിയൽ. ഒന്നും കളയാനില്ല." സദാചാരകുരു ഇത് കേട്ട് ആർക്കും പൊട്ടേണ്ട. കാരണം ഇതിനപ്പുറം,ഞാൻ ഉൾപ്പെടുന്ന ഡിവോഴ്സ്ഡ് സ്ത്രീകളെ കുറിച്ചു പറയുന്ന ആൺ വർഗം ഉണ്ട്. നല്ല അന്തസ്സായി സ്ത്രീകളോട് പെരുമാറുന്ന പുരുഷ സുഹൃത്തുക്കൾക്കു കൂടി ഇത്തരം ചെറ്റകൾ അപമാനം ആണ്. രാത്രി 10 മണിക്ക് ശേഷം ഒന്ന് ഓൺലൈനിൽ കണ്ടുപോയാൽ മൂത്ത് നിൽക്കയാണെന്നാണ് പലരുടേയും വെപ്പ്. ഇത് ഞങ്ങൾ ഡിവോഴ്സ്ഡ് ആയ സ്ത്രീകൾക്ക് മാത്രമല്ല ബാധകം, പ്രവാസികൾ ആയ ലക്ഷ കണക്കിന് ഭാര്യമാരുടേയും, ഭർത്താവ് അകാലത്തിൽ മരിച്ചിട്ടും മക്കൾക്ക് വേണ്ടി ജീവിക്കുന്ന ഓരോ അമ്മമാരുടേയും, ഓരോ പെങ്ങൾമാരുടേയും കൂടി കഥയാണ്. രണ്ടു ശരീര ഭാഗങ്ങൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിമുട്ടിച്ചാൽ കിട്ടുന്ന ചൂട് അല്ല ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു പുരുഷനിൽ നിന്നും വേണ്ടത്. സഹജീവി എന്ന പേരിൽ ഒരു പരിഗണന. അത് മാത്രം മതി. കൂട്ടത്തിൽ "സിമ്പതി "യുടെ പേരിലെ പരിചരണം ആരിൽ നിന്നും വേണ്ടേ വേണ്ട. എന്റേത് ഒരു പ്രണയ വിവാഹം ആയിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് തന്നെ വിവാഹ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ച താഴപിഴകളിൽ എനിക്ക് ആരോടും പരിഭവം ഇല്ല. പരിഭവിക്കാൻ തക്ക അർഹതയും എനിക്കില്ല. നൃത്തം എന്റെ ജീവൻ ആയിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് വേണ്ടി ആ കല ഞാൻ ഉപേക്ഷിച്ചു. കൂട്ടത്തിൽ പലതും..... മനസ്സിലാക്കേണ്ടവ മനസ്സിലാക്കേണ്ട സമയത്ത് സ്വായത്തമാക്കാൻ കഴിയാത്തതാണ് അദ്ദേഹവുമായുള്ള ബന്ധത്തിൽ എനിക്ക് സംഭവിച്ച ഏറ്റവും വല്യ തെറ്റ്. പ്രസവ മുറിയിൽ ഞാൻ പ്രാണവേദന കൊണ്ട് പുളയുമ്പോൾ അദ്ദേഹം എന്റെയൊരു സഹപാഠിയുമായി കിടപ്പറ പങ്കിടുക ആയിരുന്നു. ഒരു ഗർഭിണിയുടെ ഏറ്റവും മനോഹരവും പവിത്രവുമായ ശരീര ഭാഗം അവളുടെ ഉദരം ആണ്. താൻ ഒരു അമ്മ ആകാൻ പോകുന്നു എന്ന് സമൂഹത്തോട് അവൾ വിളിച്ചു പറയുന്നത് ആ നിറ വയർ കാട്ടിയാണ്.

ആൻമേരി സിസ്റ്ററിന്റെ മരണശേഷം അവളെ ആ ഓർഫനേജിൽ നിർത്താൻ തോന്നിയില്ല. അതിലും മേലെയായിരുന്നു ഒരു പിഞ്ചുകുഞ്ഞിനെ വലിച്ചെറിഞ്ഞു കളഞ്ഞു നാട്ടിൽ മാന്യമായി കഴിയുന്നതിലുള്ള കുറ്റബോധം.മടുപ്പിക്കുന്ന ഏകാന്തത... വിവാഹശേഷം വിദ്യ ഹാപ്പിയാണ്.ആരുമില്ലാതെ ഒറ്റപെട്ടുപോയത് സേതു മാത്രം. അന്നത്തെ സംഭവത്തിനുശേഷം കുറച്ചുനാളുകൾ കൊണ്ടുതന്നെ വിദ്യ പഴയ വിദ്യാലക്ഷ്മിയായി തിരിച്ചുവന്നു. അഹങ്കാരവും കുശുമ്പും എല്ലാം നിറഞ്ഞ സ്വാർത്ഥയായ വിദ്യാലക്ഷ്മിയിലേക്ക് അവൾ എളുപ്പം മാറി. മാറാൻ കഴിയാത്തത് ഇന്നും സേതുവിന് മാത്രം. ഇനി ഈ വീട്ടിലേക്ക് ഇല്ലെന്നു പറഞ്ഞു അന്ന് വഴക്കുണ്ടാക്കി മടങ്ങിയതാണ് വിദ്യ. വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയിരിക്കുന്നു. അമ്മയെ കാണാൻ പോലും അവൾക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടാവില്ലേ.. സേതുമാ...സ്വപ്നം കാണാതെ ഒന്നിങ്ങോട്ട് വരോ..ഇതൊന്നു കെട്ടി താ... ദക്ഷു ഒച്ച എടുത്തപ്പോഴാണ് സേതു ഓർമ്മയിൽ നിന്ന് മടങ്ങിയെത്തിയത്. ദക്ഷു ഇന്ന് ആ പത്ത് വയസ്സുകാരി അല്ല 16 കഴിഞ്ഞു പതിനേഴിലേക്ക് കാലെടുത്തുവയ്ക്കുന്ന പ്രായം. വിടർന്ന ചിരിയാണ് ദക്ഷുവിന്റെ... അവളുടെ അമ്മയെപ്പോലെ. മറ്റുള്ളവർക്ക് കഥകൾ മെനയാനും പറഞ്ഞു നടക്കാനും ഇങ്ങനെയൊരു സേതുലക്ഷ്മി ഉള്ളതുകൊണ്ടാവാം ആരും അവളിൽ വിദ്യയുടെ കണ്ണുകൾ കണ്ടില്ല.... ആ ചുരുണ്ട മുടി ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടില്ല..... വിദൂര ഛായ മാത്രമുള്ള സേതുവിന്റെ തനി പകർപ്പാണെന്ന് കണ്ടവർ.... കേട്ടവർ വിധിയെഴുതി. സേതു മുഖം കഴുകി ഫ്രഷായി ദക്ഷുവിന്റെ അരികിൽ ചെന്നിരുന്നു. നിനക്കിത് ഇന്നലെ പറിച്ചു വയ്ക്കാമായിരുന്നില്ലേ ദക്ഷു... വിരിഞ്ഞ പൂക്കളെക്കാളും ഭംഗി പാതി വിരിഞ്ഞ പൂവിനു തന്നെയാണ് കുട്ടി... ഈ പൂവിനും നല്ല ഭംഗിയുണ്ട് എന്റെ സേതുമ്മയെ പോലെ... സേതുവിന്റെ കവിളിൽ പിടിച്ചു കൊഞ്ചിച്ചു കൊണ്ട് ദക്ഷിണ കുളിക്കാൻ ഓടി. സേതുവിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി തങ്ങിനിന്നു.ഇവൾ എപ്പോഴും പഴയ വിദ്യാലക്ഷ്മിയെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ആ തുള്ളി ചാടിയുള്ള പ്രകൃതം പക്ഷേ അത് സേതുവിന്റെ മുന്നിൽ മാത്രമേ ഉള്ളൂ പുറമേക്ക് സേതുവിനെ പോലെ ശാന്ത സ്വഭാവമാണ്. അമ്മയ്ക്ക് പോലും ദക്ഷിണ പ്രിയപ്പെട്ടവൾ ആയത് അതുകൊണ്ടുതന്നെയാകും.. അവൾ എന്നും എന്റെ മകൾ ആയിരുന്നാൽ മതി. ഈ സേതുലക്ഷ്മിയുടെ മകൾ...... 📝മീനു

അച്ഛൻ മുത്തച്ഛന്റെ ആഗ്രഹ പ്രകാരം ഇവിടുത്തെ ജോലി മതിയാക്കി അമ്മയെയും കൊണ്ട് നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. നാട്ടിലെ സ്ഥിതി മോശമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ തങ്ങളെ ഭാമിനി ആന്റിയുടെയും നടേശൻ അങ്കിളിന്റെയും കൂടെ നിർത്തി. ആണായാലും പെണ്ണായാലും ഉയർന്ന വിദ്യാഭ്യാസവും സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ ഒരു ജോലിയും വേണമെന്ന് അച്ഛന് നിർബന്ധമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ സേതുവും വിദ്യയും മുംബൈയിൽ പഠനം പൂർത്തിയാക്കി. വെക്കേഷന് നാട്ടിൽ വരും. വല്യമ്മായിയുടെ മകൻ ജയശങ്കറുമായി സേതുവിന് കല്യാണം പറഞ്ഞു വെച്ചതായിരുന്നു. കല്യാണത്തിന് ദിവസങ്ങൾ മാത്രം ബാക്കി നിൽക്കുകയാണ് സേതു പറയുന്നത് എനിക്ക് ഒരു വിവാഹം വേണ്ട. എല്ലാവരിലും ഞെട്ടൽ ആയിരുന്നു ആ വാർത്ത. അമ്മ പറയാറുണ്ട് സേതുവിനെ ഓർത്ത് ഹൃദയം പൊട്ടിയാണ് അച്ഛൻ മരിച്ചത് എന്ന്. കുറേക്കാലം ആ നീരസം അമ്മയ്ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. ദക്ഷിണയെ കൊണ്ടുവന്നിട്ടും വിദ്യയുടെ വിളിയൊന്നും വരാത്തതിൽ അത്ഭുതം തോന്നിയിരുന്നു. പക്ഷേ പിറ്റയാഴ്ച അപ്രതീക്ഷിതമായിട്ടാണ് വിദ്യയും കുടുംബവും നാട്ടിലെത്തിയത്. വിദ്യയും ഗണേശും നാലുവയസ്സുകാരി ഗൗരി ലക്ഷ്മിയും അടങ്ങുന്ന സന്തുഷ്ടകുടുംബം ദുബായിൽ സെറ്റിൽഡാണ്. വിദ്യ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ തന്നെ ഒരു സുഖ ജീവിതം. എനിക്കൊരു വിവാഹം വേണ്ട അമ്മേ...വിദ്യയുടെ നടത്തണം എന്നു പറഞ്ഞു സേതുവാണ് ആ വിവാഹം നടത്തിക്കൊടുത്തത്. വീടിരിക്കുന്നത് കൂടാതെ ആകെ ഉണ്ടായിരുന്ന വടക്കേ പറമ്പ് വിറ്റു.സേതുവിന് അച്ഛൻ കരുതി വെച്ചിരുന്ന പൊന്നും പണ്ടവും എടുത്തു. പൊന്നിൽ നിന്ന് പാതി വിട്ടാണ് നാട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ നാട്ടിലെ തന്നെ സ്കൂളിൽ സേതുലക്ഷ്മി ടീച്ചറായി കയറിയത്. ബാക്കി പണ്ടങ്ങൾ വിദ്യയ്ക്ക് കൊടുത്തു. ഇന്നിപ്പോ സ്വന്തം എന്നു പറയാൻ ഈ വീടും തൊടിയും മാത്രം. സേതു വിവാഹം കഴിക്കാതെ നിൽക്കുന്നതിനാൽ അമ്മയുടെയും സേതുവിന്റെയും കാലശേഷം ഇതെല്ലാം തന്നിലേക്ക് തന്നെ വന്നു ചേരുമെന്നുവരെ വിദ്യാലക്ഷ്മി കണക്കുകൂട്ടി വെച്ചിരുന്നത് ദക്ഷിണമോൾ വന്നതിനുശേഷം ഉള്ള സംസാരത്തിലാണ് സേതു മനസ്സിലാക്കിയത്.... വിദ്യാലക്ഷ്മി... സ്വാർത്ഥതയുടെ അങ്ങേ അറ്റം... ഏതാ ഇവൾ? മുഖവുര ഏതും കൂടാതെ അമർഷത്തോടെ വിദ്യ ചോദിച്ചപ്പോൾ സേതു മുഖമുയർത്തി അവളെ നോക്കി. എനിക്ക് വേണ്ടപ്പെട്ട കുട്ടിയാണ്.ആരുമില്ല.. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ കൊണ്ടുവന്നു...സേതു എങ്ങും തൊടാതെ പറഞ്ഞു. തൊണ്ട സങ്കടം കൊണ്ട് കനക്കുന്നുണ്ട്. എന്നിട്ട് ഇത്രനാളും ഈ 'വേണ്ടപ്പെട്ട കുട്ടി' എവിടെയായിരുന്നു?നാട്ടിൽ മൊത്തം പാട്ടാണ്.ഇത് നിങ്ങടെ മോളാണെന്ന്. ഇതിനു വേണ്ടിയാണോ കല്യാണം പോലും വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ് മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ നന്മ മരമായത്. എന്തൊരു അഭിനയം ആയിരുന്നു എല്ലാം നൽകി അനിയത്തിയെ വിവാഹം ചെയ്തു അയക്കുന്നു.... ഇവിടെ ഈ ഇട്ടാവട്ടത്ത്... ഒരു കോട്ടൺ സാരിയുമുടുത്ത് പുതിയ രൂപം.... സേതുലക്ഷ്മി ടീച്ചറിന്റെ മാലാഖ രൂപം... വിദ്യയുടെ സംസാരത്തിൽ പരിഹാസം തുടിച്ചു നിന്നു.. ഇപ്പോൾ എന്തായി? നാണക്കേട് കൊണ്ട് ജീവിക്കാൻ വയ്യാതായിരിക്കുന്നു...ഇതിന്റെ അച്ഛൻ എവിടെ? ഭയന്ന് വിറച്ച് സേതുവിന്റെ പിന്നിൽ ഒളിച്ച ദക്ഷിണയെ വേദനിപ്പിക്കും വിധം കയ്യിൽ അമർത്തി മുന്നിലോട്ട് വലിച്ചു നീക്കി നിർത്തി കൊണ്ടാണ് വിദ്യ ചോദിച്ചത്. നീ മോളെ വിടൂ...കൂടുതൽ ഒന്നും എന്നോട് ചോദിക്കരുത്.. ഒന്നും എന്നെക്കൊണ്ട് പറയിപ്പിക്കേം ചെയ്യരുത്... ഞങ്ങൾ ഈ മൂന്നു ജന്മങ്ങൾ എങ്ങനെ എങ്കിലും ഇവിടെ കഴിഞ്ഞുപോട്ടെ. സേതുവിന്റെ മുഖത്ത് കല്ലിച്ച ഭാവം.വിദ്യ ഒന്ന് പതറിപ്പോയി അങ്ങനെ തീരുമാനിക്കുന്നത് എങ്ങനെ? ഇത് എനിക്കും കൂടെ അവകാശപ്പെട്ട വീടാണ്... വിദ്യ ചവിട്ടിത്തുള്ളി അകത്തേക്ക് പോയി. സേതു ദക്ഷിണയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. ഉണ്ടക്കണ്ണും തുടുത്ത കവിളുമായി കുഞ്ഞു ഗൗരി അവരെ തുറിച്ചുനോക്കി നിൽപ്പുണ്ട്. സേതു അവളുടെ ഇടതിങ്ങിയ ചുരുണ്ട മുടി മാടിയൊതുക്കി വെച്ചു. ഗൗരി അത് ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത മട്ടിൽ ആ കൈ തട്ടിമാറ്റി വിദ്യ പോയ വഴിയേ ഓടി. മുത്തശ്ശി മാവിന്റെ കൊമ്പിൽ തൂങ്ങിയ ഊഞ്ഞാലിൽ വന്നിരിക്കുമ്പോൾ സേതുവിന് കണ്ണുനിറഞ്ഞു. നെഞ്ചിൽ ആകെ കത്തിപ്പടരുന്ന വേദന. എന്നെ അങ്ങ് കൊന്നു കളഞ്ഞേക്ക് സേതുവേച്ചി എനിക്ക് ജീവിക്കണ്ട....ഞാൻ മരിച്ചോളാം. തന്നെയും ഭാമിനി ആന്റിയേയും കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞ.... അഹങ്കാരവും ഗർവ്വും എല്ലാം നശിച്ച ഒരു വിദ്യാലക്ഷ്മിയെ സേതുവിന് ഓർമ്മ വന്നു. അബോർഷന് പോലും സാധിക്കാത്ത വിധം വിദ്യയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ജീവൻ വളരുന്നുണ്ട് എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ നാൾ. കോളേജിലെ വഴിപിഴച്ച ഒരു കൂട്ടുകെട്ടിന്റെ ഫലം. എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ തരിച്ചു നിന്നപ്പോൾ ചേർത്തുപിടിച്ച ഭാമിനി ആന്റി.. നടേശനങ്കിളിന്റെ മരണത്തോടെ തളർന്നുപോയ ആന്റി വീണ്ടും ഉയർത്തെഴുന്നേറ്റത് തങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നു. ഡെലിവറിക്ക് ശേഷം കുഞ്ഞു മരിച്ചുപോയി എന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ വിദ്യയുടെ മുഖത്ത് വേർതിരിച്ചറിയാനാവാത്ത എന്തോ ഭാവം... വെള്ളത്തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ കുഞ്ഞിനെ ഭാമിനി ആന്റിയുടെ സുഹൃത്തായ ആൻമേരി സിസ്റ്ററിനെ ഏൽപ്പിച്ച് ഒരു മടക്കം.

സേതു...ആരോ വിളിക്കുന്നത് കേട്ടാണ് സേതുലക്ഷ്മി കണ്ണുകൾ തുറന്നത്. അമ്മയാണ്.ഇതെന്തൊരു ഉറക്കാ സേതു..സമയം എത്രയായി എന്ന് അറിയോ? ഇന്നലെ രാത്രി ഉറക്കം ശരിയായില്ല അമ്മേ.. പുലർച്ച എപ്പോഴോ ആണ് ഉറങ്ങിപ്പോയത്. അമ്മ എന്തിനേ ഇങ്ങട് കയറി വന്നേ ഈ വയ്യാത്ത കാലും വെച്ച്.. സേതുലക്ഷ്മി എണീറ്റിരുന്നു ഉലഞ്ഞുപോയ കോട്ടൺ സാരി ഒതുക്കി വെച്ചു.ടേബിളിലിരുന്ന കണ്ണടയെടുത്ത് സാരി തുമ്പ് കൊണ്ട് തന്നെ ഒന്ന് തുടച്ചു മുഖത്തുറപ്പിച്ചു. വിദ്യ എങ്ങാനും വിളിച്ചിരുന്നോ നിന്നെ.. അമ്മയുടെ സ്വരം നേർത്തു. സേതുവിന്റെ ചുണ്ടിൻ കോണിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി മിന്നി മാഞ്ഞു.ഇപ്പോ ഇടയ്ക്കിടെ ആയി ഈ ചോദ്യം വരുന്നുണ്ട്. എന്നെ അങ്ങനെ വിളിയില്ലെന്ന് അമ്മയ്ക്ക് അറിഞ്ഞുകൂടെ. അമ്മയെ നോക്കാതെ അലസമായി പറഞ്ഞുകൊണ്ട് സേതു ജനവാതിൽ തുറന്നു. മുറ്റത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗവും പടിപ്പുരയും തറകെട്ടി ഭംഗിയാക്കി പ്രൗഢിയോടെ നിൽക്കുന്ന മുത്തശ്ശിമാവും കാണായി. ഈ ജനൽ പഴുതിലൂടെയുള്ള കാഴ്ച സേതുവിന് ഒത്തിരി ഇഷ്ടമാണ്. ഏതൊരു ചിന്തയുമില്ലാതെ ശൂന്യമായ മനസ്സോടെ ഈ കാഴ്ച സേതു എത്രയോ നോക്കി നിന്നിരിക്കുന്നു. ദക്ഷു മോൾ എവിടെ? പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർത്ത പോലെ സേതു തിരിഞ്ഞു നോക്കി ചോദിച്ചു. അമ്മയെ കണ്ടില്ല. പോയി എന്നു തോന്നുന്നു. മരത്തിന്റെ ഗോവണി ഇറങ്ങി ചെല്ലുമ്പോൾ കണ്ടു ദക്ഷിണ അപ്പോൾ പറിച്ചെടുത്ത മുല്ലപ്പൂ കൊണ്ടു മാലകെട്ടാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. ഇതൊന്നു കെട്ടിത്തരോ സേതുമാ...ദക്ഷിണകൊഞ്ചി. എന്തൊരു ചന്തമാണ് ദക്ഷിണയെ കാണാൻ.ചുരുണ്ട മുടിയും പീലി നിറഞ്ഞ വിടർന്ന കണ്ണുകളും തുടുത്ത കവിളുകളും എപ്പോഴും ആരെയോ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. സേതുവിന്റെ അതേ മുഖം അങ്ങട് പകർത്തി വെച്ചേക്കുവല്ലേ... നോക്ക്.. ആ തിങ്ങിയ ചുരുണ്ട മുടിയും നിറവും ... ആ ചുണ്ട് പോലും അതേപടി പകർത്തി വച്ചിരിക്കുന്നു വേറൊരു തെളിവു വേണോ നാത്തൂനേ... മുംബൈയിൽ നിന്ന് ആദ്യമായി പത്തു വയസ്സുകാരി ദക്ഷിണയെ ചേർത്തുപിടിച്ച് ഈ പടി കയറിയപ്പോൾ വലിയമ്മായി അവജ്ഞയോടെ... അതിലേറെ പുച്ഛത്തോടെ അമ്മയോട് പറഞ്ഞത് സേതു ഓർത്തു. പിന്നീട് പലരും അടക്കം പറഞ്ഞു സേതുവിന്റെ ഛായ തന്നെ. പരമേശ്വരൻ അദ്ധ്യേത്തിന്റെ മോള് സേതു കുഞ്ഞ് ഒരു കൊച്ചിനെ കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നു കുട്ടിയാണെങ്കിൽ സേതു കുഞ്ഞിനെ മുറിച്ച് വെച്ച പോലെയാണ്.ഇതൊന്നും കാണാൻ അദ്യേം ജീവിച്ചിരിക്കാഞ്ഞത് നന്നായി. വന്നപ്പോൾ മുതൽ മുറിവാതിൽ പൂട്ടിയിരിക്കുകയായിരുന്നു സേതു.ആരോടും മിണ്ടാതെ. തൊണ്ട വരണ്ടപ്പോൾ കുറച്ചു വെള്ളം എടുക്കാൻ അടുക്കളയിലേക്ക് ചെന്നപ്പോഴാണ് പുറം പണിക്ക് നിൽക്കുന്ന നാണിയമ്മ പറമ്പിൽ തേങ്ങയിടാൻ വന്ന ശങ്കരനോട് അടക്കം പറയുന്നത് കേട്ടത്. പാത്രം അനങ്ങുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ അവരെ കനപ്പിച്ച് ഒന്നു നോക്കി തിരിഞ്ഞു നടന്നു. മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചു. എടുത്തുനോക്കി.ഭാമിനി ആന്റിയാണ്. വേഗം എടുത്തു. സേതൂ..അവിടെ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ ആന്റിയുടെ ഉത്കണ്ഠ നിറഞ്ഞ സ്വരം. ഇല്ല.അമ്മ കരഞ്ഞ് ഒരേ കിടപ്പാണ്.വലിയമ്മായി എന്നെ പ്രാകികൊണ്ടു പോയി.പതിയെ ശരിയായിക്കോളും.എല്ലാവരും ഉൾക്കൊള്ളും.എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ട്. സങ്കടംകൊണ്ട് ഒച്ചയടഞ്ഞു പോയി. വിദ്യ....വിദ്യ അറിഞ്ഞുവോ? നീയൊരു കുഞ്ഞിനെയും കൊണ്ട് കേറി ചെന്നത് അറിഞ്ഞു അവൾ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും? ആ കുട്ടി അനാഥാലയത്തിൽ തന്നെ കഴിഞ്ഞാൽ മതിയായിരുന്നു. ഭാമിനി ആന്റിയുടെ സ്വരത്തിൽ പോലും ഉണ്ട് നീരസം. മറുപടി ഏതും പറയാതെ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. ഏതൊരു വികാരത്തിന്റെ പുറത്തായാലും അവരോട് കയർത്തു സംസാരിക്കാൻ സേതുലക്ഷ്മി ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. എന്തുചെയ്യണമെന്ന് അറിയാതെ..... കാൽക്കീഴിലെ മണ്ണ് ഒലിച്ചുപോയി ആടിയുലഞ്ഞു വീഴാൻ പോയപ്പോൾ താങ്ങായി നിന്നത് അവർമാത്രമായിരുന്നു. കുഞ്ഞുനാൾ മുതൽ അറിയുന്നതാണ് ആന്റിയെ. അച്ഛനും അമ്മയും സേതുലക്ഷ്മിയും വിദ്യാലക്ഷ്മിയും മുംബൈയിലായിരുന്ന സമയം തൊട്ടേ അടുപ്പമുള്ള കുടുംബം. ഭാമിനി ആന്റിയും നടേശൻ അങ്കിളും. നാട്ടിൽ പറയത്തക്ക വേരുകൾ ഒന്നുമില്ലാത്ത, മുംബൈയിൽ ഉറച്ചു പോയ കുടുംബം. മക്കൾ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് തങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും വലിയ കാര്യമായിരുന്നു. വിദ്യയോട് ഉള്ളതിനേക്കാൾ തന്നോട് ആയിരുന്നു കൂടുതൽ ഇഷ്ടം. കാരണം വിദ്യ ചെറുപ്പത്തിലെ തന്നെ സ്വാർത്ഥത നിറഞ്ഞ കാരക്ടർ ആയിരുന്നു. ആരോടും പ്രത്യേകിച്ച് സ്നേഹം ഒന്നും ഇല്ല...എത്ര വലിയ സങ്കടമായാലും അതൊന്നും അവളെ അത്രമേൽ ബാധിക്കുകയില്ല.എല്ലാത്തിൽ നിന്നും എളുപ്പം പുറത്തു കടക്കാനും ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ പോലും സന്തോഷം കണ്ടെത്തി പാറി പറന്നു നടക്കാനും കഴിയുന്ന പ്രകൃതം. താനും വിദ്യയും അച്ഛമ്മയെ പോലെയാണെന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അമ്മ ഒരു സാധാരണ നാട്ടിൻപുറത്തുകാരിയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ മുംബൈയിലെ ജീവിതം അമ്മയെ വെറുപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ആ സമയത്താണ് തറവാടിന്റെ ജപ്തി ഭീഷണിയും അമ്മായിമാരുടെ സ്വത്ത് ചോദിച്ചുള്ള തർക്കവുമായി നാട്ടിലെ സ്ഥിതി വഷളാകുന്നത്.

വ്യക്തി പരമായ പരാജയങ്ങൾ, ഭാര്യ മരിച്ചതിലുള്ള വിഷമങ്ങൾ,മക്കൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല എന്നുള്ള തോന്നലുകൾ ഇവയെല്ലാം അവരെ കടുത്ത ഏകാന്തതതിയിലേക്ക് നയിക്കും... സ്നേഹിക്കാൻ ആരുമില്ല, ആർക്കും വേണ്ടാതായി എന്നുള്ള തോന്നലുകൾ അടിക്കടി മനസ്സിനെ അലട്ടുന്നു.. പ്രായമായ സ്ത്രീകൾ മാനസികമായി ഇതിൽ നിന്നൊക്കെ കുറെ വിഭിന്നമായി ചിന്തിക്കുമ്പോൾ തുണയില്ലാത്ത ഒറ്റപ്പെട്ടു പോകുന്ന പുരുഷൻ തളരുന്നു.. പ്രായമാകുമ്പോൾ ഭാര്യാഭർക്കന്മാരിൽ ഒത്തൊരുമയും, സ്നേഹവും കൂടുന്നതായി കണ്ടിട്ടുണ്ട്.. അവർക്ക്, അവർ മാത്രമേ ഉള്ളു എന്ന തിരിച്ചറിവിലാകാം.. അങ്ങനെ അത്ര കണ്ടു സ്നേഹത്തോടെ വർദ്ധക്യം ചിലവഴിക്കുമ്പോൾ രണ്ടിലൊരാളുടെ പെട്ടന്നുള്ള വേർപാട് ഒരു പുരുഷനെ ബാധിക്കുന്നത് എത്രമാത്രമാണ് എന്ന ബോധ്യം ഉള്ളത് കൊണ്ടാവാം പണ്ടുള്ള മുത്തശ്ശിമാർ അവർക്ക് മുൻപേ അവരുടെ ഭാർത്താക്കന്മാരുടെ മരണം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത്... 📝വിനീത

സുമംഗലിയായി മരിക്കണം എന്നാണ് മിക്ക സ്ത്രീ കളുടെയും ആഗ്രഹം.. മരിച്ചു കിടക്കുമ്പോളും നെറ്റിയിൽ സിന്ദൂരതിലകം ഉണ്ടാവാൻ അവരാഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്നാൽ എന്റെ മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്... ഭാര്യമാർ മരിക്കും മുൻപേ ഭർത്താക്കന്മാർ മരിക്കുന്നതനാണ് ഉചിതം എന്ന്... കാരണം ഒരു സ്ത്രീയ്ക്ക് ഏത് ചുറ്റുപാടിലും ജീവിക്കാൻ സാധിക്കും.. സഹനശക്തി അത്രത്തോളം അവർക്ക് ഈശ്വരൻ കനിഞ്ഞു നൽകിയിട്ടുണ്ട്.. പുരുഷന്മാർ ഒരു പ്രായം കഴിഞ്ഞാൽ അവരുടെ ഭാര്യമാരെ വല്ലാതെ ആശ്രയിക്കുന്നതായി കാണാറുണ്ട്.. എന്റെ മുത്തശ്ശൻ ഒരു ദിവസം നാല്പത് പ്രാവശ്യം എങ്കിലും മുത്തശ്ശിയെ വിളിക്കുമായിരുന്നു... 'സാവിത്രി ' എന്ന പേര് ലോപിച്ച് താത്രി കുട്ടിയെ എന്ന് നീട്ടി വിളിക്കുന്നത് കേൾക്കാനും ഒരു സുഖമുണ്ടായിരുന്നു... രാവിലെ എണീറ്റു കുളി കഴിഞ്ഞാൽ മുത്തശ്ശൻ പത്തിരുപതു മിനിറ്റ് പൂജാ മുറിയിലായിരിക്കും.. തിരികെ വരുമ്പോൾ നെറ്റിയിലും,കൈയ്യിലും, നെഞ്ചിലും ഭസ്മകുറിയും നീളത്തിൽ വരച്ചിരിക്കും.. പിന്നീട് കഞ്ഞി കുടിയും കഴിഞ്ഞ്, പറമ്പിലേക്കിറങ്ങും.. അല്ലങ്കിൽ ടൗണിൽ ഒക്കെ ഒന്നുപോയി തിരികെ വരുമ്പോൾ ' എടിയേ ' എന്നൊരു വിളിയുണ്ട്.. മുത്തശ്ശി അപ്പോഴേക്കും ഉച്ചയ്ക്കുള്ളത് കാലമാക്കിയിരിക്കും... മുത്തശ്ശന്റെ നിർബന്ധങ്ങളും, ഭക്ഷണരീതികളും മുത്തശ്ശി യ്ക്കല്ലാതെ ആർക്കാണ് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നത്.. മുത്തശ്ശിയ്ക്ക് വയ്യാതായപ്പോൾ, കുഞ്ഞുങ്ങളെ നോക്കും പോലെ മുത്തശ്ശൻ നോക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ട്... ഓർമ്മ കുറവ് മൂലംമുത്തശ്ശി പലരെയും മറന്നു തുടങ്ങിയപ്പോൾ മുത്തശ്ശനെ മാത്രം ചേർത്ത് നിർത്തിയിരുന്നു.. ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ മടിയ്ക്കുമ്പോൾ കഞ്ഞി കോരി കൊടുക്കുന്നതും, ഹോർലിക്സ് ഇട്ട പാൽ കുടിപ്പിക്കുന്നതുമൊക്കെ കാണേണ്ടതായിരുന്നു.. ആ സ്നേഹം, ഒത്തൊരുമ എല്ലാം ഇന്നത്തെ തലമുറ പാഠമാക്കേണ്ടത് തന്നെ... ഇടയ്ക്ക് താൻ മരിച്ചുപോകുമെന്നും മുത്തശ്ശൻ ഒറ്റയ്ക്കാകുമെന്നും മുത്തശ്ശി ഭയന്നിരുന്നു.. കാരണം ആദ്യം വയ്യാതായത് മുത്തശ്ശി ആയിരുന്നു.. ഒരുദിവസം എന്റെ അമ്മയോട് സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ മുത്തശ്ശൻ പെട്ടന്ന് താഴേയ്ക്ക് വീണു മരിക്കുയായിരുന്നു..പറയത്തക്ക അസുഖങ്ങൾ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.. അത് കൊണ്ട് തന്നെ മുത്തശ്ശിക്ക്‌ അതോട്ടും ഉൾകൊള്ളാനുമായില്ല.. മുത്തശ്ശന്റെ മുറിയിലൊക്കെ കയറിയിറങ്ങി നടന്ന് അവിടമെല്ലാം വൃത്തിയാക്കി, മുത്തശ്ശന്റെ തൈലക്കുപ്പി,കുഴമ്പ് കുപ്പി മുത്തശ്ശന്റെ കണ്ണട എല്ലാം തൂത്തു തുടച്ച് വെക്കാമായിരുന്നു മുത്തശ്ശി.. എന്റെ അമ്മയും, ചിറ്റയുമെല്ലാം ഒരുപാട് വിഷമിച്ചിട്ടുണ്ട് ഇത് കണ്ട്.. ഓർമ്മ കുറവുള്ളതിനാൽ മരിച്ച കാര്യം മുത്തശ്ശി അംഗീകരിച്ചു തരില്ലായിരുന്നു.. മുത്തശ്ശന്റെ മരണം കഴിഞ്ഞ് നാട്ടിൽ ചെന്നപ്പോൾ മുത്തശ്ശി ഓടിവന്നു കെട്ടിപിടിച്ചു കൊണ്ട് എന്നോട് പറഞ്ഞു.. " മക്കളെന്തിനാ കരയുന്നത്.. മുത്തശ്ശൻ എങ്ങും പോയില്ല.. ആ മുറിയിൽ കിടന്നുറങ്ങുന്നുണ്ട്.. എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ മോളോട് കാര്യം പറയും... " കണ്ടു നിൽക്കാനാകാതെ പൊട്ടിക്കാരഞ്ഞു പോയി.. മുത്തശ്ശന്റെ മുറിയിൽ ബെഡ് ഷീറ്റൊക്കോ പുതിയത് വിരിച്ച് മേശപ്പുറം ഒക്കെ തൂത്തു തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കി ഇട്ടിരുന്നു.. പിന്നീട് മുത്തശ്ശൻ കല്യാണം കഴിക്കാൻ വന്ന കഥകൾ ഒക്കെ പറയാൻ തുടങ്ങി... ഒരു ഇരുപത് വയസ്സുകാരിയെ പോലെ പഴയ കാര്യങ്ങളെല്ലാം ഓരോന്നായി ഓർത്തോർത്തു ആ ഒരമ്മയിൽ കുറച്ച് നാൾ കൂടി ജീവിച്ചു മുത്തശ്ശി..ആ സമയങ്ങളിൽ മുത്തശ്ശന്റെ സംസാരം പോലും അനുകരിയ്ക്കാൻ മുത്തശ്ശി ശ്രമിച്ചിരുന്നു എന്ന് അമ്മ പറയുമായിരുന്നു... മുത്തശ്ശൻ ശാസിക്കും പോലെ സംസാരിക്കുക, അത്പോലെ ചില ഭാവങ്ങൾ മുഖത്ത് വരുത്തുക ഇതൊക്കെ മുത്തശ്ശി കാണിച്ചിരുന്നു.. ചിലപ്പോൾ അതങ്ങനെ ആകും..അവരുടെ ശീലങ്ങളും, മറ്റും ഒരു ഭാര്യക്കല്ലാതെ മറ്റാർക്ക് അറിയാൻ കഴിയും.. പ്രായമാകുമ്പോൾ ഉള്ള സ്വഭാവവ്യത്യാസങ്ങളും, ക്ഷിപ്ര കോപവും എന്ന് വേണ്ട എല്ലാ ശീലങ്ങളും കണ്ടറിഞ്ഞു പെരുമാറാൻ അവർക്കല്ലേ കഴിയു.. മുത്തശ്ശി ഒരുപാട് സങ്കടപെട്ടിരുന്നു.. പക്ഷേ മുത്തശ്ശിയുടെ ഒപ്പം തണലായി നിൽക്കാൻ ആളുകളുമുണ്ടായിരുന്നു.. പക്ഷേ, മുത്തശ്ശൻ അങ്ങനെ ആകണമെന്നില്ല.. എന്ന് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടിട്ടുണ്ട്..മക്കൾ എത്രത്തോളം കൂടെയുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞാലും,ഒരു വ്യക്തി പെട്ടന്ന് പോയാൽ ഒറ്റക്കായി പോകുന്നതും, വല്ലാതെ തളരുന്നതും ഭർത്താക്കന്മാർ തന്നെ... വിവാഹിതരായ മക്കളുടെയും, മരുമക്കളുടെയും കൂടെ എത്ര സന്തോഷത്തോടെ താമസിച്ചാലും ഒറ്റപ്പെടൽ അവരെ വല്ലാതെ ബാധിക്കും.. സ്ത്രീകൾ ഏത് സാഹചര്യത്തിലും ഏറെക്കുറെ സംയമനം പാലിക്കുകയും അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയുകയും ചെയ്യും.. പുരുഷന് അത്‌ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.. ഏകാന്തതയും, ഒറ്റപ്പെടലും, പൊരുത്തക്കേടുകളും വൃദ്ധന്മാരെ വിഷാദ രോഗത്തിലെത്തിക്കുന്നു... സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം കാര്യങ്ങൾ നടത്താനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ഇല്ലാതാകുന്നതും, അനാവശ്യ നിയന്ത്രണങ്ങളുമൊക്കെ വൃദ്ധന്മാരെ വല്ലാതെ അലട്ടുന്നു..

"സമയം ആകുമ്പോൾ ഞാൻ പറയാം.. ചില ചില്ലറ തട്ടലും മുട്ടലും ഇവിടെ നടക്കും.. ചേച്ചിയമ്മ ഒപ്പം നിന്നോണം.." "എന്നുവെച്ചാൽ..". ഞാൻ അമ്പരന്നു.. "എന്നുവെച്ചാൽ അച്ഛനും, അമ്മയും ചിലപ്പോൾ എതിർക്കും...സാരമില്ല... പഠിച്ചു നല്ലൊരു ജോലിയൊക്കെ കിട്ടി സാവധാനം മതിയെന്നെ..." അവൾ എന്റടുത്തു വന്ന് കവിളിൽ ഒരുമ്മ തന്നു.. കുസൃതി കലർന്ന ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.. "ചേച്ചിയമ്മ ഇപ്പോളും ഹരിമാമനെ ഓർക്കാറുണ്ടോ.." ഞാനൊന്ന് ഞെട്ടി.. താഴേയ്ക്ക് വീഴാതിരിക്കാൻ കസേരകൈയ്യിൽ പിടിച്ചു.. " കുട്ടി.. എന്താ ചോദിച്ചേ.. ചിലമ്പിച്ച ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.. "ഹരിമാമനെ... നമ്മുടെ ഹരിമാമൻ... ഓർക്കാറുണ്ടോ ചേച്ചിയമ്മ ഇപ്പോഴും.." ഈശ്വര... ഈ കുട്ടി എന്തൊക്കെയാ ഈ ചോദിക്കുന്നത്.. ആരാ ഈ കുട്ടിയോട് ഇതൊക്ക പറഞ്ഞു കേൾപ്പിച്ചത്.. പകച്ചുപോയ എന്നെ നോക്കി അവൾ പറഞ്ഞു... "പേടിക്കണ്ട..എന്നോടാരും പറഞ്ഞതൊന്നുമല്ല..... ചെറുപ്പത്തിൽ ഒരിക്കൽ ഹരി മാമൻ ഇവിടെ വന്നില്ലേ.. അപ്പോൾ പൂമുഖത്തിരുന്ന് എല്ലാവരും സംസാരിച്ചപ്പോൾ ചേച്ചിയമ്മ മുറിയ്ക്കുള്ളിൽ കതകടച്ചിരുന്നു കരയുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.. പിന്നീട് അമ്മ വന്നപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ സംസാരം ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.. അപ്പോൾ സംശയം തോന്നിയതാ..." ഞാനൊന്നും പറഞ്ഞില്ല... നിറഞ്ഞു വന്നകണ്ണുകൾ അവൾ കാണാതിരിക്കാൻ മുഖം തിരിച്ചു.... അവൾ കൂട്ടിച്ചേർത്തു.. ചേച്ചിയമ്മേ... സൗന്ദര്യം.വിദ്യാഭ്യാസം, പണം തൊഴിൽ. കുടുംബം ഇതൊന്നുമല്ല വിവാഹജീവിതത്തിന്റെ സന്തോഷം നിർണ്ണയിക്കുന്നത്... പ്രണയം അതൊന്നു മാത്രമാണ്... അതില്ലെങ്കിൽ മറ്റെന്തുണ്ടായിട്ടും കാര്യമില്ല.. പിന്നെയെല്ലാം ഒരുതരം കാട്ടിക്കൂട്ടലാണ്.. അതായത് അഡ്ജസ്റ്റ്മെന്റ്..." അവൾ രണ്ടു വിരലുകൾ ഉയർത്തി വായുവിൽ ഒരു വൃത്തം വരച്ചു.. "മൃദുവിനെ കിട്ടില്ല അതിന്.." മേശപുറത്തിരിക്കുന്ന സ്‌കൂട്ടറിന്റെ ചാവിയെടുത്തു വിരലിൽ ഇട്ടു കറക്കി അവൾ താഴേയ്ക്ക് പോകാൻ തിരിഞ്ഞു.. "ചേച്ചിയമ്മ ഇന്ന് പോകരുത് കേട്ടോ.. എനിക്ക് കുറേ ചോദിക്കാനുണ്ട് ഹരി മാമയെ പറ്റി.." അവൾ നിഷ്കളങ്കമായി ചിരിച്ചു പടികൾ ചാടിയിറങ്ങി.. ' ഞാനെന്ത് പറയണം മൃദു നിന്റമ്മയോട്...' പിറകെ ചെന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചു.. "ചേച്ചിയമ്മ ഒരാളെ മനസ്സിൽ വെച്ചോണ്ട് മറ്റൊരാളുടെ കൂടെയുള്ള ജീവിതം വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്...ഉള്ളിൽ തട്ടിയ പ്രണയം ആണെങ്കിൽ ദിവസത്തിൽ പലയാവർത്തി ആ മുഖം മനസ്സിലൂടെ കയറിയിറങ്ങും.. എന്തൊരു അവസ്ഥയാണത്.. പിന്നെ അവനവനെ തന്നെ വഞ്ചിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒരു ജീവിതമുണ്ട്.. എന്തൊരു ദുസ്സഹമാണത്.." അവൾ തുടർന്നു.. "പിന്നേ എല്ലാം തികഞ്ഞോന്നും ആർക്കും കിട്ടില്ലന്നെ... എന്തൊക്കെയായാലും ചോയ്സ് നമ്മൾക്ക് ഉണ്ടല്ലോ.. അതിനെന്താ വേണ്ടത്... മാന്യമായ ഒരു ജോലി.. നല്ല ഒരു ബാങ്ക് ബാലൻസ്.. അച്ഛന്റെയും, അമ്മയുടെയും സഹായമില്ലാതെ തന്നെ വേണമതെന്ന് എനിക്ക് നിർബന്ധമുണ്ട്.. അവരെനിക്ക് നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം തന്നു.. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ജോലിയെടുത്ത് അവരെ സഹായിക്കുകയും വേണം.. അതൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് എന്റെ ഇഷ്ടം പറയും.. അപ്പോൾ അവർ സമ്മതം മൂളും എന്ന് ത ന്നെയാണ് എന്റെ വിശ്വാസവും.." അവളെനിക്കൊരു ഉമ്മയും തന്ന് കൈവീശി കാണിച്ച് ഓടിപ്പോയി.. ഇപ്പോളത്തെ കുട്ടികളുടെ ഒരുകാര്യം.. വ്യക്തമായ അഭിപ്രായം.. സ്വാതന്ത്രചിന്താഗതി.. മാതാപിതാക്കളെ സഹായിക്കാനുള്ള മനസ്ഥിതി.. ഇതൊക്കെ പത്തിരുപത്താറു വർഷം മുൻപ് തനിയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിൽ.. അച്ഛന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ മകൻ ഹരിയുമായുള്ള തന്റെ ദീർഘകാല പ്രണയം എങ്ങുമെത്താതെ പോകില്ലായിരുന്നു.. അദ്ദേഹം ഈ പ്രായത്തിലും വിവാഹം കഴിക്കാതെ ഇരിക്കുമായിരുന്നില്ല.. ഹരിമാമയെ ഓർക്കാറുണ്ടോ എന്ന്... കുട്ടി ചോദിച്ചത് കേട്ടില്ലേ... മറന്നിട്ടു വേണ്ടേ കുട്ടി... ഓരോ ദിവസവും എത്രയോ പ്രാവശ്യം ആ മുഖം... ആ നോട്ടം.. ആ ചിരി.. കണ്ണീർ മിഴികളെ മൂടിയപ്പോൾ സാരി തുമ്പുകൊണ്ട് ഞാൻ കണ്ണ് തുടച്ചു.. അഷിതയുടെ ചില സൗന്ദര്യപ്രശ്നങ്ങൾ.. എന്ന ചെറുകഥ വായിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കുറിച്ചതാണിത്.. 📝വിനീത

'എന്തിനാ ചേച്ചിയമ്മേ വിവാഹം കഴിക്കുന്നത്.. ചേച്ചിയമ്മ ഹാപ്പിയാണോ വല്യഛനുമായുള്ള ജീവിതത്തിൽ..' അപ്രതീക്ഷിതമായി മൃദുലയുടെ ചോദ്യങ്ങൾ കെട്ട് ഞാനൊന്ന് ഞെട്ടി.. എന്തൊക്കെയാണ് ഈ കുട്ടി ചോദിക്കുന്നത്.. ഇപ്പോഴത്തെ കുട്ടികളുടെ ഓരോ കാര്യങ്ങൾ.. മൃദുല എന്റെ അനിയത്തിയുടെ മകളാണ്..മൃദു എന്നാണ് ചെല്ലപ്പേര്.. നഗരത്തിലെ പ്രശസ്ത കോളേജിൽ നിന്ന് MBA പഠനം കഴിഞ്ഞു.. ക്യാമ്പസ് സെലെക്ഷൻ കഴിഞ്ഞ് തരക്കേടില്ലാത്ത ജോലിയിമുണ്ട്.. കല്യാണലോചന തകൃതിയായി നടക്കുന്നു...ഈയിടെ വന്ന ഒരാലോചന വീട്ടുകാർക്കിഷ്ടപ്പെട്ടു.. അവളുടെ അഭിപ്രായം ചോദിച്ചപ്പോൾ.. 'ഇപ്പോൾ വേണ്ട...'എന്ന് പറഞ്ഞു കുട്ടി.. ഇതുകേട്ടപ്പോൾ അനിയത്തി ഊർമിള യ്ക്ക് ഒരു സംശയം.. ഇനി കുട്ടിയുടെ മനസ്സിൽ വല്ലവരുമുണ്ടോ.. അതൊന്നറിയാനാണ് തന്നെ വിളിച്ചു വരുത്തിയേക്കുന്നത്.. മൃദു ചെറുപ്പം മുതലേ ചേച്ചിയമ്മയുടെ കണ്ണിലുണ്ണിയാണ്.. തനിക്ക് രണ്ടാണ്കുട്ടികളായതിനാൽ മൃദുവിനെ കൊഞ്ചിയ്ക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ ഒരു പിശുക്കും കാണിച്ചിട്ടുമില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവൾ ചേച്ചിയമ്മയുമായി മനസ്സ്‌ തുറക്കുമെന്നാണ് അനിയത്തിയുടെ വാദം..അവൾ തന്നെ ചേച്ചി എന്ന് വിളിക്കുന്നത് കെട്ടാണ് മൃദു ചേച്ചിയമ്മ എന്ന് വിളിച്ചു തുടങ്ങിയത്.. മുതിർന്നപ്പോൾ വല്യമ്മ വിളി വേണ്ടന്നും ചേച്ചിയമ്മ മതിയെന്നും പിന്നീട് അവളങ്ങു തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്തു.. ' ആഹാ... ചേച്ചിയമ്മ എപ്പോൾ എത്തി...' എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് മുറിയിലേയ്ക്ക് വന്ന മൃദുവിനെ കൈയ്യിലിരുന്ന ചായ ഊതികുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.. ഭംഗിയായി ഷേപ്പ് ചെയ്ത പുരികകൊടികൾക്ക് താഴെ നീണ്ടു വിടർന്ന കണ്ണുകൾ.. ഇടയ്ക്കിടെ മുൻപിലേക്ക് വീഴുന്ന മുടിയിഴകളെ അലസമായി മാടിയൊതുക്കുന്ന പോളിഷിട്ട നീണ്ട കൈവിരലുകൾ.. ഇളം നീല ജീൻസും തവിട്ട് കളർ ടോപ്പും അവൾക്ക് നന്നായി ചേരുന്നു. ആരെയും കൂസാത്ത ഭാവം... അവൾ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ ഏതോ വിദേശ പെർഫ്യൂമിന്റെ ഗന്ധം ഉയർന്നു.. 'ആഹാ മോൾ വന്നല്ലോ.. ചേച്ചിയമ്മയുടെ പുന്നാരകുട്ടി.. വരൂ.. ഇങ്ങടുത്തു വന്നിരിയ്ക്കു..' എന്ന് പറഞ്ഞ് അവളെ പിടിച്ചു സോഫയിൽ ഇരുത്തി.. എങ്ങനെ കാര്യം അവതരിപ്പിക്കും എന്നായി ചിന്ത.. അപ്പോളേക്കും അവൾ ചാടിക്കയറി പറഞ്ഞു.. 'ചേച്ചിയമ്മയ്ക്ക് എന്നോടെന്തോ പറയാനുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ അമ്മ....' എന്റെ മുൻപിലിരുന്ന മിക്സ്ചർ ഒരു സ്പൂൺ എടുത്ത് വായിലേക്കിട്ട് കൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു.. മുഖവുര യുടെ ആവശ്യം ഇല്ലല്ലോ എന്നോർത്തു ഞാൻ ആശ്വാസം കൊണ്ടു.. 'മോൾക്ക്‌ നല്ലൊരാലോചന വന്നുവെന്ന് കേട്ടല്ലോ നല്ല പയ്യൻ,, നല്ല കുടുംബം... നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം....' ഇത്രയുമായപ്പോൾ അവൾ ചിരിച്ചു... കൈയ്യുയർത്തി തടഞ്ഞു... "അതുമതിയോ ചേച്ചിയമ്മേ.. പയ്യനെ ഞാൻ അറിയണ്ടേ... എനിക്ക് യാതൊരു പരിചയവുമില്ലാത്ത ഒരാൾ... നമ്മളിങ്ങ് തിരുവല്ല.. അവരോ അങ്ങ് കണ്ണൂർ.. അവരെ കുറിച്ച് അവർ പറഞ്ഞല്ലാതെ നമുക്കെന്തറിയാം... ഇനിയിപ്പോ കുറച്ചെടുത്തു നിന്ന് വരുന്ന ആലോചന ആണെങ്കിലും എനിക്കു വേണ്ട..." "കുട്ടി കല്യാണം എന്ന് പറയുന്നത് രണ്ടു വ്യക്തികൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം അല്ല.. രണ്ടു കുടുംബങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ആണ്.." ഞാൻ ഒരല്പം വിറച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു... " കല്യാണം കഴിക്കുന്ന വ്യക്തികൾ തമ്മിൽ പൊരുത്തമൊന്നും വേണ്ടേ ചേച്ചിയമ്മേ,.." അവൾ ചോദിച്ചു.. "അതൊക്കെ വിവാഹശേഷം ഉണ്ടാവും..." ഞാൻ കൂട്ടിച്ചേർത്തു.. "എന്നിട്ട് ചേച്ചിയമ്മ ഹാപ്പി യാണോ...." വല്യച്ഛൻ ചേച്ചിയമ്മയുമായുള്ള ജീവിതത്തിൽ ഹാപ്പിയാണോ...' എന്തിനേറെ... എന്റെ അമ്മയും, അച്ഛനും പൂർണ്ണമായും സംതൃപ്തരാണോ..." അവൾ നിന്ന് കിതച്ചു.. 'ആണല്ലോ...' ഞാൻ മുഖം കുനിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. " പച്ചക്കള്ളം..എന്നിട്ടാണോ അവർ ഇരുവരും വഴക്കിടുമ്പോൾ ഇരുപത്തഞ്ചു വർഷമായി അനുഭവിയ്ക്കുന്നതിന്റെ കണക്ക് പറയുന്നത്.." എനിക്ക് ഉത്തരം മുട്ടി... ഞാൻ വിറങ്ങലിച്ചു നിന്നു.. "ഇത് കേട്ട് കേട്ടല്ലേ ഞാൻ ഇവിടെ കഴിയുന്നത്.. ഇത്രയും അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്തു ആർക്കോ വേണ്ടി ജീവിക്കുകയാണെന്ന് സ്വയം അറിഞ്ഞിട്ടും ഇവരൊക്കെ എന്തിനാണ് സ്വന്തം പെൺ മക്കളെ പത്തിരുപതു വയസ്സ് കഴിയുമ്പോൾ മുതൽ കല്യാണം കഴിക്കാൻ നിർബന്ധിയ്ക്കുന്നത്...." തെല്ലു നേരം ഒന്നു നിർത്തി അവൾ എന്നെയൊന്നു നോക്കി... എന്നിട്ട് തുടർന്നു. "പിന്നെയെന്തിനാണ് ഇവരെല്ലാം അനുഭവിക്കുന്ന ബുദ്ധിമുട്ടിലേയ്ക്ക് മക്കളെയും കൊണ്ടു ചാടിക്കുന്നത്.. എന്റെ മക്കൾ എന്നെ പോലെ യാകരുതെന്നല്ലേ ചിന്തിയ്ക്കേണ്ടത്.." എന്തൊക്കെയാണ് ഈ കുട്ടിപ്പറയുന്നത് അവളുടെ വാദഗതികൾക്ക് എനിക്ക് മറുപടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. "അപ്പോൾ എന്താണ് നിന്റെ ഉദ്ദേശം.. "പൊടുന്നനെ ഞാൻ ചോദിച്ചു.. "എനിക്കു വിവാഹം വേണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ പറയാം... ഏതായാലും വിവാഹം കഴിക്കാതെയൊന്നും ഇരിക്കു ന്നില്ല... ഇന്നലെ കണ്ട ഒരാളുടെ മുൻപിൽ താലി കെട്ടാനായി തല കുനിച്ചുകൊടുക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.. " അവൾ കൂട്ടിചേർത്തു.. ഞാനോർത്തു... ഇനി ഇവൾക്ക് വല്ല പ്രേമബന്ധവും.. ഞാൻ ചോദിച്ചു.. "മോളുടെ മനസ്സിൽ ആരെങ്കിലുമുണ്ടോ..." പെട്ടന്ന് ആ മുഖം ചുവന്നു..

താലി അയാളുടെ കൈകളിൽ കൊടുത്തു. നിനക്കായി പിറന്നതാണ് ഇവൾ, എന്റെ വീട്ടിൽ ജീവിക്കുന്നതിനേക്കാൾ അവൾക്കിഷ്ടം തന്റെ കുടിലിൽ കഴിയുന്നതാണ്. താൻ അന്ന് ഇവളോട് പറഞ്ഞില്ലേ തനിക്കിഷ്ടം ഇവൾ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നതാണെന്ന്. ഇവൾക്ക് നല്ലത് വരണം എന്ന് മാത്രം ആഗ്രഹിക്കുന്ന തന്നേ പോലെ അത്ര ആഴത്തിൽ എനിക്ക് സ്നേഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലോ, അതുകൊണ്ട് ഇഷ്ടമുള്ളവർ ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കൂ. അവിശ്വാസത്തോടെ സീത അയാളെ നോക്കി. അയാളുടെ മുഖം ശാന്തമായിരുന്നു. താലി ദിവാകരന്റെ കൈകളിൽ കൊടുത്തുകൊണ്ട് അയാൾ പുഞ്ചിരിച്ചു. നേർത്തൊരു കാറ്റ് അപ്പോഴവരെ തഴുകിതലോടി കടന്നു പോയി. **** 📝 അഞ്ജു

ഞാനൊരു കാര്യം ചോദിക്കാൻ വന്നതാണ് സീതക്കുട്ടിയെ എനിക്ക് വിവാഹം ചെയ്തു തരുമോ? ആ വലിയ വീട്ടിൽ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കാണ്.സീതയെ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് യോജിച്ച ആൾ ആണെന്ന് തോന്നി. ചിരുതക്ക് എന്ത് പറയണം എന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. ഭാഗ്യം പടിവാതിലിൽ വന്നു നിൽക്കുകയാണ്. എല്ലാം തന്റെ മോളുടെ ഭാഗ്യം. നല്ല കുടുംബത്തിൽ നിന്നും അതി സുന്ദരിയായ പെൺകുട്ടിയെ കിട്ടുമായിരുന്നിട്ടും അദ്ദേഹം അതൊന്നും നോക്കിയില്ലല്ലോ സീത ഭാഗ്യവതി ആണെന്ന് കൂടി നിന്ന പെണ്ണുങ്ങൾ പറഞ്ഞു. ചിലർ അവളെ അസൂയയോടെ നോക്കി. ചിരുത നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അപ്പോഴും തൊഴുകൈകളുമായി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. തന്നെ ഇത്രനാൾ വാത്സല്യത്തോടെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നവരുടെ കണ്ണുകളിൽ, ഇപ്പോൾ വിധേയത്വം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നതു കണ്ട് സീതക്ക് വല്ലായ്മ തോന്നി. അടുത്ത് തന്നെ നല്ലൊരു ദിവസം നോക്കി ഇത് നമുക്ക് ആഘോഷമാക്കണം, പുരുഷന്മാർ മുന്നോട്ട് വന്നതോടു കൂടി അവിടെ ഉത്സവത്തിനുള്ള പ്രതീതിയായി. നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ ഉണ്ണി സീതക്കുട്ടിയെ ഇടം കണ്ണിട്ടു നോക്കി. അവൾ മറ്റേതോ ലോകത്തെന്നവണ്ണം ആലോചിച്ചു നിൽക്കുകയാണ്. അയാളുടെ നോട്ടം കണ്ടിട്ട് അവൾ വേഗം അകത്തേക്ക് നടന്നു. പിന്നാലെ അവൾക്കരുകിൽ എത്തിയ ചിരുത അവളെ മുറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു, എന്റെ മോളുടെ ഭാഗ്യം തെളിഞ്ഞു, അവർ അതിയായ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. എനിക്ക് സമ്മതമല്ല അമ്മേ, എന്റെ മനസ്സിൽ എന്നേ ദിവാകരൻ എന്ന മനുഷ്യൻ സ്ഥാനം പിടിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ചിരുത പേടിയോടെ അവളുടെ വായ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു, മോളെ ഇതെന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹായം മേടിക്കാത്ത ഒരാള് പോലും ഈ നാട്ടിൽ ഇല്ല, ഇതു നാട്ടുകാർ അറിഞ്ഞാൽ അവർ നമ്മെ ഒറ്റപ്പെടുത്തും, കല്ലെറിഞ്ഞു കൊല്ലാൻ പോലും മടിക്കില്ല. ആരുമില്ലാത്തവർ ആണ് നമ്മൾ അത് മറക്കരുത്. ഒരു താക്കീത് പോലെ ചിരുത പറഞ്ഞു. ** സീതക്കുട്ടി __ സീതക്ക് ദിവാകരനെ കാണണമെന്നു തോന്നി. മകൾക്കു വന്ന സൗഭാഗ്യത്തേക്കുറിച്ച് ഓർത്തു സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കുന്ന തന്റെ അമ്മയോട് ഇനിയും ദിവാകരനെക്കുറിച്ചു പറയാൻ അവൾക്കു ധൈര്യം തോന്നിയില്ല. ഉണ്ണിയെ ധിക്കരിച്ചാൽ ഈ നാട്ടിൽ ജീവിക്കാൻ തന്നെ കഴിഞ്ഞെന്നു വരില്ല. അവളുടെ ഉള്ളം വല്ലാതെ പിടയുകയായിരുന്നു. എല്ലാത്തിൽ നിന്നും ഓടിയൊളിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ..... പലവട്ടം അവൾ ദിവാകരനെ കാണാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും അയാൾ അവളെ ശ്രദ്ധിച്ചതേയില്ല. അതവളെ ദുഃഖത്തിലാഴ്ത്തി. അവളുടെ ചെറിയ വീടിനു മുന്നിൽ കൂറ്റൻ പന്തൽ ആയിരുന്നു ഉയർന്നു. വിവാഹത്തിന് രണ്ട് നാൾ മുന്നേ അവൾക്കുള്ള സ്വർണാഭരണങ്ങളും, ചെഞ്ചോര ചുവപ്പിൽ സ്വർണ കസവ് തുന്നിയ പട്ടുസാരിയും എത്തി. അയൽവാസികൾ അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ആഭരണങ്ങൾ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ***** ദിവാകരനെ കാണുവാൻ അവളുടെ ഉള്ളം വല്ലാതെ കൊതിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദിവാകരൻ പാടത്തെ പണി കഴിഞ്ഞ് തോട്ടിലെ വെള്ളത്തിൽ കാലുകൾ കഴുകികൊണ്ടു നിന്നപ്പോഴാണ് അവൾ അയാൾക്കരികിലേക്ക് ചെന്നത്. അയാളെ കണ്ടതും അത്ര ദിവസം അവൾ അടക്കി വച്ച എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും പെരുമഴ പോലെ പെയ്തിറങ്ങി. എനിക്ക് ഉണ്ണിയുടെ ഭാര്യ ആയി ജീവിക്കണ്ട ദിവാകരേട്ടന്റെ പെണ്ണായാൽ മതി. അവൾ കണ്ണീരോടെ പറഞ്ഞു. എന്റെ ഇല്ലായ്മകളിലേക്ക് നിന്നെ വിളിക്കുന്നതിനേക്കാൾ, തമ്പുരാന്റെ ഭാര്യആയി നീ കഴിയുന്നതാണ് എനിക്കിഷ്ടം . നീ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നത് കണ്ടാൽ മതിയെനിക്ക്. അയാൾ പറഞ്ഞു. ഇല്ല, എനിക്കതിനു കഴിയില്ല. പട്ടിണിയാണെങ്കിലും ഞാൻ സഹിച്ചോളാം, നമ്മുടെ ചെറിയ സന്തോഷങ്ങളുമായ് നമുക്കു ജീവിച്ചാൽ മതി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യയാകാൻ പോകുന്ന ആൾ ഇങ്ങനെയൊന്നും എന്നോട് സംസാരിക്കരുത്. നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ അവൾ കാണാതിരിക്കുവാനായി അയാൾ വേഗത്തിൽ നടന്നുനീങ്ങി. കണ്ണീരോടെ തിരിഞ്ഞു നടന്ന സീത പെട്ടന്ന് ഉണ്ണിയെ അവിടെ കണ്ട് പകച്ചു പോയി അദ്ദേഹം തങ്ങളുടെ സംസാരം കേട്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് ആ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്കു മനസിലായി. തെല്ലു പേടിയോടെ അവൾ അയാളെ കടന്നു മുന്നോട്ട് നടന്നു. അയാളുടെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ടു ചുവന്നിരുന്നു. ഒരു റാണിയെ പോലെ താൻ കൊണ്ടുനടക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച പെണ്ണിന് തന്റെ കീഴ്ജോലിക്കാരനോട് ഇഷ്ട്ടം. ഇല്ല ഇവളെ താൻ മറ്റാർക്കും വിട്ടുകൊടുക്കില്ല. അയാളുടെ കവിളുകൾ ദേഷ്യം കൊണ്ടു വിറച്ചു. *** ആ പ്രേദേശത്തെ ജനങ്ങളൊക്കെ അവരുടെ വിവാഹത്തിൽ പങ്കെടുക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. സുന്ദരിയായി അവൾ അണിഞ്ഞൊരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഉണ്ണി അവളുടെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി. ദുഖഭാരത്താൽ കുനിഞ്ഞിരിക്കുന്നൊരു ദേവതയുടെ മുഖമായിരുന്നു അപ്പോഴവൾക്ക്. നാദസ്വര മേളം ഉയർന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ തുളുമ്പുന്നത് അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അയാൾ ആളുകൾക്കിടയിലേക്കു നോക്കി. ദിവാകരൻ ഏറ്റവും പിന്നിലായ് നിൽപ്പുണ്ട്. അയാൾ ദിവാകരനെ അരികിലേക്കു വിളിച്ചു.

രാവിലെ ചിരുത അലക്കാനുള്ള തുണിയെടുക്കാൻ ആയി പോകുമ്പോൾ സീതക്കുട്ടി പശുവിനെ മേയ്ക്കാനായി ഇറങ്ങും, കൂടെ മറ്റൊന്നുകൂടിയുണ്ട് പാടത്ത് പണിയെടുക്കുന്ന ദിവാകരനെ കാണുക. അയാൾ പാടവരമ്പത്ത് ഉണ്ണാൻ ഇരിക്കുന്ന സമയത്താണ് അവൾ പശുവിനെ തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരുന്നത്, ഒരിക്കൽപോലും തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഇരിക്കുന്ന ആ ഗൗരവക്കാരനോട് അവൾക്കെപ്പോഴോ ഇഷ്ടംതോന്നി തുടങ്ങിയിരുന്നു. ചേറു പുരണ്ട തോർത്തുടുത്ത് അയാൾ പാടത്തിന്റെ കരയിൽ ഇരിക്കുന്ന നേരം അവൾ ഒളികണ്ണിട്ട് അയാളെ നോക്കാറുണ്ട്. രോമാവൃതമായ നെഞ്ചിൽ ചെളിതെറിച്ച് ഇരിപ്പുണ്ടാവും, തന്നെ ഒന്ന് നോക്കാറുപോലും ഇല്ല. ഗൗരവം നിറഞ്ഞ ആ മുഖത്ത് ഒരു ചിരി വരുന്നത് താൻ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല, എന്നാലും കൂട്ടുകാരോടൊത്ത് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഗാംഭീര്യം നിറഞ്ഞ ആ സ്വരം കേട്ട് താൻ കോരിത്തരിച്ചിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും അവൾ ഒരിക്കലും അയാളുടെ മുന്നിലേക്കു ചെന്നിട്ടില്ല. ദൂരെ നിന്ന് മാത്രം ആരും അറിയാതെ സ്നേഹിക്കാൻ ആയിരുന്നു അവൾക്കു ഇഷ്ടം. *** അന്ന് നേരം വൈകിയാണ് ചിരുതവന്നത്. ചിരുത അന്ന് പതിവിലും സന്തോഷവതിയായിരുന്നു. ഇന്ന് ഉണ്ണി കൂലി കൂടുതൽ തന്നു മോളെ, നമ്മുടെ ദാരിദ്ര്യം അദ്ദേഹത്തിനറിയാം. അടുക്കളക്കാരി മറിയാമ്മച്ചേടത്തിക്ക് എത്ര നാളികേരമാണ് അദ്ദേഹം കൊടുത്തതെന്നോ, എല്ലാവർക്കും അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് നല്ലതേ പറയാനുള്ളൂ. പിന്നെ ജാനകിയുടെ മോളുടെ കണ്ണ് ഓപ്പറേഷൻ ചെയ്യാനുള്ള പണംകൊടുത്തതു ഉണ്ണിയാണ്, സ്നേഹം കൊണ്ട് ചിരുതയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. മോളെ ഇത്തിരി വെള്ളം ചൂടാക്കിവയ്ക്കു ഒന്ന് കുളിക്കട്ടെ ശരി അമ്മേ... സീത അകത്തേക്ക് നടന്നു. ആ, പിന്നെ മോളെ ഉണ്ണി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് പത്തായത്തിൽ കുറെ പഴയ നെല്ലിരിപ്പുണ്ടത്രേ നമ്മളോട് എടുത്തോളാൻ പറഞ്ഞു. മഴക്കാലം പട്ടിണിയില്ലാത്ത നമുക്ക് കഴിഞ്ഞുകൂടാം. നാളെ മോളും കൂടി ഒന്ന് വരണം നമുക്ക് രണ്ടു പേർക്കും കൂടി അത് എടുത്തുകൊണ്ട് വരണം. അതിനെന്താ അമ്മേ ഞാനും വരാം. സീത പറഞ്ഞു. ****** പിറ്റേന്ന് പത്തായപ്പുരയിൽ നിന്നും നെല്ല് എടുത്തുകൊണ്ട് വരുമ്പോഴാണ് സീത ഉണ്ണിയെ ആദ്യമായി കാണുന്നത്. ക്ലീൻ ഷേവ് ചെയ്ത് തുടുത്ത മുഖം ശാന്തത നിറഞ്ഞ മുഖം, കരുണ വഴിഞ്ഞൊഴുകുന്ന മിഴികൾ. നല്ല ഉയരവും അതിനൊത്ത വണ്ണവും ഉള്ള സുന്ദരൻ. അവൾ അദ്ദേഹത്തെ കണ്ട് ഭവ്യതയോടെ മാറി നിന്നു ചിരുതയുടെ മോളാണോ? അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു. അതെ. പേരെന്താണ്? സീത. അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു. പോക്കുവെയിൽ അവളുടെ മുഖത്ത് പതിക്കുമ്പോൾ ആ മുഖം വാടിയ ചെന്താമരപ്പൂ പോലെ ആണെന്ന് അയാൾക്ക്‌ തോന്നി. നാസിക തുമ്പിൽ നേർത്ത വിയർപ്പുമണികൾ വൈഡൂര്യം പോലെ തിളങ്ങുന്നു. ചുമടുമായി നിൽക്കണ്ട പൊയ്ക്കോളൂ അയാൾ പറഞ്ഞു. ഇക്കൊല്ലം മഴക്കാലം നമുക്കു പട്ടിണി ഉണ്ടാവില്ല. എല്ലാം ഇവിടുത്തെ ദയ. ചിരുത സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. വേഗം നടക്കമ്മേ ഇന്ന് എനിക്കൊന്നു അമ്പലത്തിൽ പോണം. കുറേ ദിവസം ആയി തൊഴുതിട്ട്. സീത പറഞ്ഞു. വീട്ടിലെത്തി, വേഗം കുളിച്ചു വന്നപ്പോഴേക്കും നേരം ആറു മണിയോടടുത്തിരുന്നു. അമ്പലത്തിൽ ആളുകൾ എത്തി തുടങ്ങിയതേ ഉള്ളൂ. അവൾ തൊഴു കൈകളോടെ നിന്നു.എന്നും വിഷമങ്ങൾ മാത്രം ഉള്ള തന്റെ അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ ഇനിയെങ്കിലും നിറയരുതെന്ന ഒരൊറ്റ പ്രാർത്ഥന മാത്രമേ അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. എന്താ ഇത്രയ്ക്കു പ്രാർത്ഥിക്കാൻ ? തൊട്ടടുത്തു പതിഞ്ഞ ഒച്ച കേട്ടു അവൾ നോക്കി. ദിവാകരൻ ആണ്. അവൾ അയാളെ അതിശയത്തോടെ നോക്കി, ആദ്യമായാണ് അയാൾ തന്നോട് മിണ്ടുന്നത്. അവൾക്കു ലേശം പരിഭ്രമംതോന്നി. ഇന്ന് ഉച്ചക്ക് സീതയെ കണ്ടില്ലല്ലോ ഉം.. അവൾ പതിയെ മൂളി. അതേ ഈ പെണ്ണിന്റെ കാലുകളിൽ ഇടാൻ ഞാൻ ഒരു ജോഡി പാദസരം വാങ്ങി വച്ചിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ വരുന്നുണ്ട് നാളെ തന്റെ അമ്മയോട് തന്നെ എനിക്ക് തരുമോ എന്ന് ചോദിക്കാൻ. അയാൾ പറഞ്ഞു. അവൾ അതിശയത്തോടെ അയാളെ നോക്കി. എനിക്കറിയാം എന്നേ കാണാൻ വേണ്ടിയാണ് ഉച്ചക്ക് ആ വഴി വരുന്നതെന്ന്. ഞാൻ കാണാറുണ്ട് എന്നേ ഒളിഞ്ഞു നോക്കുന്നത്. അയാൾ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. അവൾ ചമ്മലോടെ അയാളെ നോക്കി. അവളുടെ മുഖത്തു നാണം വിരിയുന്നത് നോക്കി അയാൾ പുഞ്ചിരിച്ചു. ചുറ്റുവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അവൾ ഒരു ദേവതയാണെന്ന് അയാൾക്ക്‌ തോന്നി. *** രണ്ടു ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം. ചിരുത പശുവിനെ തൊഴുത്തിലേക്ക് മാറ്റിക്കെട്ടി കൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണ് ഉണ്ണി കടന്നുവന്നത്. അയ്യോ ..ഞങ്ങളുടെ കുടിലിലേക്ക് വരുന്നോ? ഈശ്വരാ..... ചിരുത അത്ഭുതവും ആശ്ചര്യവും നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെ പറഞ്ഞു. ചാണകം മെഴുകിയ തറയിലെ പഴയ നിറംമങ്ങിയ കസേര തോളിലെ തുവർത്ത് കൊണ്ടു തുടച്ച്‌ അവർ അയാളോട് ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞു. അയാൾ ചെന്നതറിഞ്ഞ് അയൽ വക്കത്തുള്ളവരും അങ്ങോട്ട് ചെന്നു. അവിടുത്തുകാർക്കെല്ലാം അയാൾ ദൈവത്തെ പോലെയാണ്.