پیر مُغان

من تو را مشغول می‌کردم دلا یاد آن افسانه کردی عاقبت #مولانا

مرا مگوی که سعدی طریق عشق رها کن سخن چه فایده گفتن چو پند می نَنیوشم؟ #سعدی

بشارت می‌دهد هر دم، عصای پیر در دستم که مرگ اینجاست یا اینجاست یا اینجاست #صائب

من از بی‌قدری خارِ سر دیوار دانستم که ناکس کس نمی‌گردد بدین بالانشینی‌ها #صائب_تبریزی

ز خود هر چند بگریزم، همان در بند خود باشم رمِ آهوی تصویرم، شتاب ساکنی دارم #واعظ_قزوینی

نیَم سنگِ فَلاخَن، لیک دارم بختِ ناسازی که بر گِرد سر هر کس که گردم، دورم اندازد #صائب_تبریزی

به اعتماد کس ای غنچه راز دل مگشای که بلبل تو به زاغ و زغن هم آواز است #وحشی

آبِ دریا جمله در فرمان توست آب و آتش ای خداوند آنِ توست #مولانا

نه فراغتِ نشستن، نه شکیبِ رخت‌بستن نه مقامِ ایستادن، نه گریزگاه دارم #سعدی

نازنین‌ آمد و دستی به دل ما زد و رفت پردهٔ خلوت این غمکده بالا زد و رفت #سایه

سخت می‌خواهم که در آغوشِ تنگ آرم تو را هر قَدَر افشرده‌ای دل را، بیفشارم تو را #صائب_تبریزی

به یک نفس که برآمیخت یار با اغیار بسی نماند که غیرت وجود من بکشد #سعدی

هرکه دلارام دید از دلش‌ آرام رفت چشم ندارد خلاص، هرکه در این دام رفت #سعدی

گر نَهی تو لب خود بر لب من مست شوی آزمون کن که نه کمتر ز میِ انگورم #مولانا

عطار روح بود و سنایی دو چشم او ما از پی سنایی و عطار آمدیم #مولانا

بس که در خرقهٔ آلوده زدم لاف صلاح شرمسار از رخ ساقی و می رنگینم #حافظ

می خور ببانگِ چنگ و مخور غصّه ور کسی گوید تُرا که باده مخور گو هُوَالغَفور #حافظ

رحمتیان رسته‌اند، لعنتیان خسته‌اند ما ز پی رحمتِ قوم لعین آمدیم #مولانا

نکند جام دهد، کام دهد، از لب خود وام دهد در برت ساز زند، رقص کند، کافر و بی‌عار شوی #مولانا

گرچه وصالش نه بکوشش دهند هر قدر ای دل که توانی بکوش #حافظ