سرمه‌ناک

خلقی زده‌ست حلقه به درهای باز خویش... #بیدل

عاقبت بویی نبردیم از سراغ عافیت ساحل ‌گم‌گشته‌ی ما را به دریا ریختند #بیدل

تو تنها می‌روی زین ‌دشت ‌و گَردت ‌لشکری ‌دارد... #بیدل

کجا بریم غم ذلّت‌ گران‌جانی؟ #بیدل

صد قیامت رفت و امروز مرا فردا نکرد... #بیدل

در دلِ ما ذوقِ تماشا نمانْد آه! کسی آینه زین خانه بُرد #بیدل_دهلوی خوشه‌گاه

هیچ‌کس چون من در این‌ حِرمان‌سرا ناشاد نیست • #بیدل_دهلوی #نیم‌بیت خوشه‌گاه

ترنجبینی اگر هست بر سر خار است #بیدل

عمرها شد ز جنس ما گرم است روزبازار عبرت‌آرایی... #بیدل

رشته از هر که شود باز، به ما می‌پیچد... #بیدل

نشاط با دل آزرده‌ام نمی‌سازد... #بیدل

در تنِ گلزار، آخر از فسون فرصت‌اندیشی فسردیم و نبستیم آشیانی در دلِ تنگی #بیدل

جز غبار از سفر خاک چه حاصل کردیم؟ سفر آن بود که ما در قدم دل کردیم... #صائب

دو عالم می‌توان از یک نگاه‌ گرمْ طی‌ کردن #بیدل

ز صیدگاه طرب غافلی به وهمِ تعلق اگر ز خانه برآیی پَر هزار خدنگی! #بیدل

نفس‌ها سوختم تا شد سوادِ پیش پا روشن رسیدم همچو شمع اما پس از دیری به تاریکی #بیدل

حریفِ عذر هزار آرزو شدن ستم است... #بیدل

آبِ ما خون‌ گشت اما آتشِ ما آتش است! #بیدل

غبارم را امید دامنی نیست... #بیدل

در طربگاه حضورم بار فرصت داده‌اند روزکی چند انتخاب آرزوها می‌کنم... #بیدل