گمشده در باد

هیچ رحمی نیست بر بیمار خویش آن طبیبی را که من بیمارمش [امیر خسرو دهلوی]

دل از من بُرد و روی از من نهان کرد... [حافظ]

ز جان خوش‌تر چه باشد؟ آن تو باشی... [خاقانی]

‌ جانم آن لحظه که غمگین تو باشم شادست... [مولانا]

Dərmanım olsa da səndə, ölərəm istəmərəm...

چه جورها که کشیدند بلبلان از دی به بوی آن که دگر نوبهار بازآید [حافظ]

چنانت دوست می‌دارم که گر روزی فراق افتد تو صبر از من توانی کرد و من صبر از تو نتوانم [سعدی]

چه چیز داری با خویشتن که دیدارت چو قله‌های مه‌آلود محو و رویایی است [حسین منزوی]

دُرَم از دیده چکان است به یاد لب لعلت نگهی باز به من کن که بسی دُر بچکانم [سعدی]

غیاب ماندگار ایزابل حالا یکی از اندام‌های ماست؛ اندامی که تنها کارکردش ترشح پیوسته‌ی اندوه است. [لنگرگاهی در شن روان - شش مواجهه با سوگ و مرگ]

خرم آن روز کزین منزل ویران بروم...

صلاح کار کجا و من خراب کجا...

چشمی به تخت و پخت ندارم مرا بس است یک صندلی برای نشستن کنار تو [حسین منزوی]

بهار همیشگی نیست و گل می‌پژمرد و من نیست خواهم شد، نیست خواهم شد مرا به خاطرت بسپار...

روزی که خودم را گم کردم...

خواست تنهایی ما را به رخ ما بکشد تنه ای بر در این خانه ی تنها زد و رفت - هوشنگ ابتهاج.

سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی [حافظ]

نوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی...

من با گلوله‌ای مرده‌ام که به من اصابت نکرده‌است...

بگذار سربازان بچه‌ها را تیرباران کنند که هر فرمان آتش اعتراف به حضور ظلمت است...