ساعت به وقت شعر

کدام بیت می‌تواند شرح حال شما باشد؟ برایمان بنویسید.

به دیدنِ تو همه ذرّه‌های من شد چشم و چشم‌ها همه سر تا به پا تماشا شد تمامِ منظره پوشیده از تو شد یعنی جهان به چشمِ دلِ من دوباره زیبا شد امیدوار نبودم دوباره از دلِ تو که مهربان بشود با دلِ من، امّا شد #حسین_منزوی @poem_timee

سراپایم چمن شد بس گُلِ حسرت دمید از من چه رنگارنگ گل‌هایی توان هر روز چید از من به قربان تو گردم ز آرزو از من چه می‌پرسی چه می‌آید به درگاه تو دیگر جز امید از من به من بسیار می‌مانَد نمی‌دانم که صنعِ حق مرا از خاکِ غم یا خاکِ غم را آفرید از من #قصاب_کاشانی @poem_timee

میان ما و شما عهد در ازل رفته‌ست هزار سال برآید همان نخستینی #سعدی @poem_timee

برآى اى آفتابِ صبحِ امّيد كه در دامِ شبِ هجران اسيرم #حافظ @poem_timee

دگر قرارِ تو با ما چنین نبود ای دل که خنجری شوی و بگسلی قرار از من سیه‌تر از سرِ زلفِ تو روزگارِ من است دگر چه خواهد از این بیش، روزگار از من #شهریار @poem_timee

شبی که صبح ندارد سیاه‌مستی ماست #صائب_تبریزی @poem_timee

من و تمامیِ این لحظه‌های رنگ‌پریده من و تمامیِ این خاطراتِ رنج‌کشیده من و تلاقی هر روز دردها… بروفن‌ها من و دویدنِ بیهوده در جهان کوئن‌ها من و تمامیِ تنهایی‌ام ،‌ تمامیِ دردم من و تمامیِ این روزها که گریه نکردم من و دراز کشیدن کنار نعشِ کبودم من و نبودنِ انسان بهتری که نبودم #حامد_ابراهیم‌پور @poem_timee

نشست در رهت ای صبح! چشمِ شب‌زده‌ام #حسین_منزوی @poem_timee

بر شانه‌ی شکسته‌ی من، بارِ عالم است این درد را برای تو چون می‌کشم، کم است وصل تو گر نگشت میسّر، فراق هست شادی نصیب اگر نشود، سهم من غم است #محمد_عزیزی @poem_timee

دانی که چیست مصلحت ما؟ گریستن پنهان ملول بودن و تنها گریستن بی‌درد را به صحبتِ ارباب دل چه کار؟ خندیدن آشنا نبُوَد با گریستن درمان من ز دست مسیحا مجو که هست دردم جفای یار و مداوا گریستن #عرفی_شیرازی @poem_timee

میل صحبت نیست در من بعد او با هیچ‌کس مانده‌ام تنهای تنها، باز هم بی‌هم‌نفس غم به جای چای در فنجان لب‌پَر ریختم بارها تنهایی‌ام را سر کشیدم یک نفس مرگ! ای حسنِ ختامِ جاده‌ی پر پیچ‌و‌تاب زودتر از وعده‌ی فردا به فریادم برس #مجتبی_ابوطالبی @poem_timee

صدای گامهای خسته‌ات ای مرگ! می‌آید امیدِ آخرِ این جانِ در اندوه زندانی #رباب_کلامی @poem_timee

هرچه در تصویر خود بهتر نگاه انداختم بیشتر آیینه را در اشتباه انداختم زندگی تصویر بود، ای عمر، برگردان به من سنگ‌‌هایی را که در مرداب و ماه انداختم عشق با من نابرادر بود، چون عاقل شدم یوسف خود را به دست خود به چاه انداختم #فاضل_نظری @poem_timee

#شعر_بنیوشیم غزلی از #سعدی خوانش: #محمد_فردی_شربیانی با جوانی سر خوش است این پیر بی‌تدبیر را جهل باشد با جوانان پنجه کردن پیر را من که با مویی به قوّت برنیایم ای عجب با یکی افتاده‌ام کو بُگسلد زنجیر را چون کمان در بازو آرد سروقدِ سیم‌تن آرزویم می‌کند کآماج باشم تیر را می‌رود تا در کمند افتد به پای خویشتن گر بر آن دست و کمان چشم اوفتد نخجیر را کس ندیدست آدمی‌زاد از تو شیرین‌تر سخن شِکَّر از پستانِ مادر خورده‌ای یا شیر را روزِ بازارِ جوانی پنج روزی بیش نیست نقد را باش ای پسر کآفت بود تأخیر را ای که گفتی دیده از دیدارِ بُت‌رویان بدوز هر چه گویی چاره دانم کرد جز تقدیر را زهد پیدا، کفر پنهان بود چندین روزگار پرده از سر برگرفتیم آن همه تزویر را سعدیا در پای جانان گر به خدمت سر نهی همچنان عذرت بباید خواستن تقصیر را @poem_timee

درازیّ شب از مژگانِ من پرس که یک‌دم خواب در چشمم نگشته‌ست #سعدی @poem_timee

همه لرزشِ دست و دلم از آن بود که عشق پناهی گردد پروازی نه گریزگاهی گردد #احمد_شاملو @poem_timee

دل‌رُبایانه دگر بر سرِ ناز آمده‌ای از دل من چه به جا مانده، که باز آمده‌ای #صائب_تبریزی @poem_timee

اگر که عشق نمی‌بود، داستانِ حیات چگونه قابلِ توجیه و شرح و تبیین بود؟ و آمدیم که عاشق شویم و درگذریم که رازِ آمدن و مرگِ آدمی این بود #حسین_منزوی @poem_timee

انسانِ امروزی، مفید و مختصر، تنهاست تنهای تنها؛ کاملاً از هر نظر تنهاست تنهایی‌اش را می‌بَرَد با خود به هر شهری  انسانِ تنها، خانه باشد یا سفر، تنهاست با آن‌که در آغوش هم هستیم، تنهاییم هر «خانواده» جمعی از «چندین نفر تنها»ست علمی به نام علمِ « تنهایی‌شناسی» نیست با این‌که در این روزها نوعِ بشر تنهاست #اصغر_عظیمی‌مهر @poem_timee