رها✨

بدین سان که من و تو از تفاهم عشق می‌سازیم از این پس عشق‌ورزی هم، قراری تازه خواهد یافت من و تو عشق را گسترده‌تر خواهیم کرد، آری که نوع عاشقان از ما تباری تازه خواهد یافت تو خوب مطلقی، من خوب‌ها را با تو می‌سنجم بدین سان بعد از این خوبی، عیاری تازه خواهد یافت حسین منزوی

صبح یه جا تو اوج خوش‌گذرونی به بچه‌ها گفتم جای همه‌ی آدم‌هائی که دوستشون داریم خالی. ناصر گفت: «حتی جای آدم‌هائی که دوستشون نداریم هم خالی. فوقش یه کم اون‌ورتر زیراندازشونو پهن کنن.» دیدم راست می‌گه. به دلم گفتم یه ذره از این دشت به این بزرگی یاد بگیر. 💬 Moshtaell Silverfox @Kafiha

این «انرژی زنانه داشته باش» که این روزها همه جا می‌شنویم، بعضی وقت‌ها فقط یه اسم شیکه برای همون کلیشه‌ی قدیمی: «دختر نباید زیادی بلد باشه.» «نباید خودش همه‌کاری رو انجام بده.» «نباید زیادی مستقل باشه.» «بذار مرد احساس کنه بهش نیاز داری.» یعنی چی دقیقا؟ از کی ناتوان نشون دادن خودت شده نشونه‌ی زنانگی؟ اگر یه زن بلد باشه دریل دست بگیره، وسیله جابه‌جا کنه، کار کنه، پول دربیاره، تصمیم بگیره و گلیم خودش رو از آب بکشه بیرون، دقیقا کجای این ماجرا از زن بودنش کم می‌کنه؟ و از اون طرف، چرا زن باید همیشه ناخن مانیکور شده، پوست شفاف، موی سالم و رنگ‌شده، بدن فیت و ظاهر بی‌نقص داشته باشه تا «زنانه» محسوب بشه؟ هیچ زنی به هیچ کسی بدهکار نیست که همیشه خوشگل، خوش‌تیپ، مرتب، لطیف و ملوس باشه. بدتر از همه اینه که بعضی‌ها این فشارها رو با اسم‌های قشنگی مثل «انرژی زنانه» به خود زن‌ها می‌فروشن. انگار اگر خودت رو آرایش نکنی، ادایی نباشی، ناز نکنی یا بلد باشی کارهای به اصطلاح مردونه رو انجام بدی، یه چیزی از زنانگیت کم شده. نه عزیزم! زن بودن یعنی زن بودن؛ نه بازی کردن نقش «زن ایده‌آل» برای اینکه بقیه تاییدت کنن. اگر دوست داری ناز کنی، بکن. اگر دوست داری ظریف و ملوس باشی، باش. ولی اگر یه روز خواستی خودت دریل برداری و دیوار رو سوراخ کنی، لازم نیست برای اثبات زنانگیت از کسی اجازه بگیری. زنانگی قرار نیست قفس باشه؛ حتی اگر اسم قشنگی روش گذاشته باشن.

اندوه تمام نمی‌شود؛ تو آن‌قدر وسيع مى‌شوى، كه اندوه در تو گم می‌شود.

مرسی‌که فیش های واریزیتون رو فرستادید دورتون میگردم و قدردان اعتمادتونم مثل همیشه بهتون افتخارمیکنم انقد که ماهید و قلب بزرگی دارید❤️

اگر شرایطش رو داشتین حتی مبلغ کم کمکشون کنید و لطفا فیش واریزیتون رو برام بفرستید❤️ @rahadabaghian

5894 6315 8789 3017 سیده مریم حسینی خلیلی

‏تشکر کردن رو یاد بگیرید از نگهبان پارکینگ از راننده اسنپ از شریک عاطفی از دوستی که برات کاری انجام داده، همکاری که کمکت کرده، آدما برده‌ی ما نیستن!

چه‌ خویشي با قمر داري که پا تا فرق زیبایي؟!

چهارسال تو این کشور بااین قوانین که جمله جمله اش توهین به زن ها بود ،حقوق خوندم و تو هر کلاس دانشگاه حرف زدم حرص خوردم سوال پرسیدم که بدونم چرا! و ازجایی که چرایی و دلیلش برام مفهوم بود،با ادمهایی حرف میزدم که داشتن همین قوانین و‌جملات رو میخوندن ولی ازنظرشون نه تنها زن ستیزانه نبود،بلکه به نفع زن ها بود💔 و الان که مبحث قسامه رو توجزا میخوندم بازهم این جمله ی توهین امیزِ(حتی اگر زن باشد)تومغزم جرقه زد منت گذاشتن برای اینکه زن رو به اندازه یک مرد،انسان و دارای عقل و شعور حساب کردن؟ که زن تو قوانین این کشور چه نقشی داره؟نصف آدم(باتوجه به دیه نابرابر)؟کسی که عقلش کمتر از مردهاست(نصاب شهادت) کسی که جزو اموال مرد حساب میشه(قتل در فراش)؟و هزاران اماره دیگه که نشون میده هیچ برابری وجود نداره یه جایی از ذهنم میتونم مردهایی که به خاطر کمبود قدرت درونی،سعی به حفظ این قوانین و تضعیف زن ها برای بالابردن حس قدرت خودشون دارن رو درک کنم ولی صراحتا زن هایی که ازاین قوانین دفاع میکنن و از شرایط درحال حاضر راضین، بهم حس گوسفندی رو میدن که دارن از عید قربان حمایت و دفاع میکنن....

این دوتا اپیزود رو پشت هم گوش بدید

پادکست ناجی - من بیش‌فعال هستم گفتگوی دوستانه و صمیمی بین دو نفر که بیش فعال هستن و از چالش های تحصیلی، کاری و زندگی روزمره شون حرف میزنن و راهکارهایی که بهشون کمک کرده نقص توجه و بیش فعالی رو مدیریت کنن! شنیدن این اپیزود بهت دیدگاه تازه ایی درباره اختلال بیش فعالی میده و یه سری راهکارهای پیشنهادی برای مدیریت اش 📻@podchi منبع #ناجی

پادکست ناجی -نقص توجه ، ذهن حواس پرت ، ADHD این روزها همه فکر میکنند که إی دی إچ دی هستن، شما چطور !؟ :)) توی این اپیزود درباره نشانه های اختلال نقص توجه و بیش فعالی صحبت کردیم، با یک متخصص در همین موضوع، و راه های تشخیص و درمان. 📻@podchi منبع #ناجی

تو بودی اوج مفهوم رسیدن در درون من…

"و در پایان آنچه که درباره‌ی خودم می‌توانم بگویم این است: من شعری عاشقانه‌ام در جسمِ یک زن..."

وقت استراحته بین درسامه رو زمین سفتِ نمازخونه ی کتابخونه درازکشیدم و باخودم فکرمیکنم کاش دوتا بودم یکی تو این روزای پراسترس ِ۹۶روز مونده به آزمون ادامه میداد و درس میخوند و‌یکی به خاطر اتفاقای روز های اخیرش بسیار و بسیار گریه میکرد و به در و دیوار میکوبید بعدهم بدون فکر به اینکه چی میشه و چه کارداره و کیا نگرانش میشن،گوشیشو خاموش میکرد،ماشینو برمیداشت و به سمت یه مقصد نامعلوم،میزد به دل جاده ۱۱روزه که بین هراستراحت میون درس خوندنام روهمین زمین سفت کتابخونه به اینا فکرمیکنم به اینکه دنیای بزرگسالی چقدر روز به روز سخت تر میشه و هرجایی که حس میکنی خیلی حالت خوبه و خوشبختی یهو میزنه توگوشت و بهت یه درس جدید میده مثل اینکه چقدر روز به روز دیدگاهت و شخصیتت تغییرمیکنه،از نزدیک ترین افرادزندگیت ناامید میشی و تو مسیر اون ناامیدی ادم هایی که هم مسیرت بودن ازیه جایی دیگه هیچ درکی از دغدغه هایی که داری و دردی که تحملش میکنی ندارن و درنهایت با صدای آلارم گوشی به خودت میای میبینی حتی دیگه وقت فکرکردن به همین هارو هم نداری و باید از زمین سفتِ نمازخونه پاشی ،و برگردی پشت میز و ادامه بدی چون وقت استراحتت هم تموم شده و زندگی منتظر خوب شدن حال بدت نمیمونه....

همه چیز از کفم گریخته و فقط لذت فدای تو شدن برای‌م مانده است، ای برگزیده‌ی دل من!

به گرفتارِ رهایی نتوان گفت آزاد... پاشو بزن توگوش خواب که دیره....

ولی من واقعاً هیچوقت دلم نمی‌خواست از آدم‌های موردعلاقه‌م ناامید بشم.