شعرخوانی

تو خوشه‌های سپید خردسالی‌ منی که دوباره می‌چینم تو انگشتان نخستین منی. #بیژن_الهی ■ شعرخوانی ● @Reading_poem

#استوری Instagram.com/reading_poem ■ شعرخوانی ● @Reading_poem

وقتی گریبان عدم با دست خلقت می‌درید وقتی ابد چشم تو را پیش از ازل می‌آفرید وقتی زمین ناز تو را در آسمان‌ها می‌کشید وقتی عطش طعم تو را با اشک‌هایم می‌چشید من عاشق چشمت شدم، نه عقل بود و نه دلی چیزی نمی‌دانم از این دیوانگی و عاقلی یک آن شد این عاشق شدن دنیا همان یک لحظه بود آندم که چشمانت مرا از عمق چشمانم ربود وقتی که من عاشق شدم شیطان به نامم سجده کرد آدم زمینی‌تر شد و عالم به آدم سجده کرد من بودم و چشمان تو، نه آتشی و نه گِلی چیزی نمی‌دانم از این دیوانگی و عاقلی من عاشق چشمت شدم شاید کمی هم بیش‌تر چیزی از آن سوی یقین شاید کمی هم پیش‌تر آغاز و ختم ماجرا لمس تماشای تو بود دیگر فقط تصویر من در مردمک‌های تو بود  افشین یداللهی #استوری Instagram.com/reading_poem ■ شعرخوانی ● @Reading_poem

پشت هیچستانم پشت هیچستان جایی است پشت هیچستان رگ های هوا، پر قاصدهایی است که خبر می آرند، از گل وا شده ی دورترین بوته ی خاک روی شن ها هم، نقش های سم اسبان سواران ظریفی است که صبح به سر تپه ی معراج شقایق رفتند پشت هیچستان، چتر خواهش باز است تا نسیم عطشی در بن برگی بدود زنگ باران به صدا می آید آدم اینجا تنهاست و در این تنهایی، سایه ی نارونی تا ابدیت جاری است به سراغ من اگر می آیید نرم و آهسته بیایید، مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من… سهراب سپهری ■ شعرخوانی ● @Reading_poem

من در برکه‌ی اندوهم آنقدر زیبا شنا می‌کنم که هیچ‌کس به فکر نجاتم نمی‌افتد #سیاوش_یزدان_دوست @Siavash_Yazdandoust ■ شعرخوانی ● @Reading_poem

نوری که از سوی تو نیاید ظلمتی دیگر است ادونیس برگردان: محمد حمادی #استوری Instagram.com/reading_poem ■ شعرخوانی ● @Reading_poem

خالی‌ام چون باغ بودا، خالی از نيلوفرانش خالی‌ام چون آسمان شب زده، بی‌اخترانش خلق، بی‌جان، شهر گورستان و ما در غار پنهان یأس و تنهایی و من، مانند لوط و دخترانش پاره‌پاره مغربم، با من نه خورشيدی، نه صبحی نيمی از آفاقم اما، نيمه‌ی بی‌خاورانش سرزمين مرگم اینک، برکه‌هایش دیدگانم وین دل توفانی‌ام، دریای خون بی‌کرانش پيش رویم شهر را بر سر سيه چادر کشيده روسری‌های عزا از داغ دیده مادرانش عيب از آنان نيست من دل مرده‌ام کز هيچ‌ سویی در نمی‌گيرد مرا، افسون شهر و دلبرانش جنگجویی خسته‌ام بعد از نبردی نابرابر پيش رویش پُشته‌ای از کُشته‌ی هم سنگرانش دعوی‌ام عشق است و معجز شعر و پاسخ طعن و تهمت راست چون پيغمبری رو در روی ناباورانش حسین منزوی #استوری Instagram.com/reading_poem ■ شعرخوانی ● @Reading_poem

■ شعرخوانی ● @Reading_poem

■ شعرخوانی ● @Reading_poem

قطار می‌رود تو می‌روی تمام ایستگاه می‌رود و من چقدر ساده‌ام که سال‌های سال در انتظار تو کنار این قطار ایستاده‌ام و همچنان به نرده‌های ایستگاه رفته تکیه داده‌ام قیصر امین‌پور #استوری Instagram.com/reading_poem ■ شعرخوانی ● @Reading_poem

#استوری Instagram.com/reading_poem ■ شعرخوانی ● @Reading_poem

#استوری Instagram.com/reading_poem ■ شعرخوانی ● @Reading_poem

فراوان آستانه‌ها که بر کلیدِــ‌خانه‌ــگُم‌ــکرده برق می‌زنند... به پذیرند... یا به ریشخند؟.. نمی‌دانم... می‌دانی؟ مور می‌رمد که خیره خفته‌ای؛ خاک را اما به جویدن بگذار، که از تبارِ توست. و سپیده می‌زند. #بیژن_الهی مهمان | از دفتر دیدن عکس: حمید شاهرخ ■ شعرخوانی ● @Reading_poem

شنیدم که چون قویِ زیبا بمیرد فریبنده‌زاد و فریبا بمیرد شبِ مرگ تنها نشیند به موجی رَوَد گوشه‌ای، دور و تنها بمیرد در آن گوشه چندان غزل خوانَد آن‌شب که خود در میانِ غزل‌ها بمیرد گروهی برآنند که‌این مرغ شیدا کجا عاشقی کرد، آن‌جا بمیرد شبِ مرگ، از بیم، آن‌جا شتابد که از مرگ غافل شود تا بمیرد من این نکته گیرم که باور نکردم ندیدم که قویی به صحرا بمیرد چو روزی ز آغوشِ دریا بر آمد شبی هم در آغوشِ دریا بمیرد تو دریای من بودی! آغوش وا کن که می خواهد این قوی زیبا بمیرد دکتر مهدی حمیدی شیرازی بیست و هفتم فروردین ماه ۱۳۳۳ از دفتر شعر: اشک معشوق #استوری Instagram.com/reading_poem ■ شعرخوانی ● @Reading_poem

■ شعرخوانی ● @Reading_poem

■ شعرخوانی ● @Reading_poem

«نفسم باش - نیک‌فرجام» Instagram: @nik_farjaam

#استوری Instagram.com/reading_poem ■ شعرخوانی ● @Reading_poem

#استوری Instagram.com/reading_poem ■ شعرخوانی ● @Reading_poem