Roud Media Collective

🔴 بیانیه سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه: اعدام‌ها را متوقف کنید! امروز که کشور ما زیر بار بحران‌های کمرشکن اقتصادی، تورم افسارگریخته، سقوط ارزش ریال، تهاجم نظامی آمریکا و اسرائیل، تداوم جنگ خانمان‌سوز، تحریم‌های اقتصادی، سرکوب شدید و گسترده و سیاست‌های جنگ‌طلبانه احساس خفگی می‌کند، حاکمان باز هم پاسخ خواسته‌های مردم برای نان، کار، عدالت، آزادی و کرامت انسانی را با خشن‌ترین ابزار رعب و وحشت می‌دهند: چوبه دار. سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، همچون تمامی تشکل‌های مستقل کارگری در ایران و جهان، با حکم اعدام و مجازات مرگ تحت هر عنوان، با هر اتهامی و بدون هیچ استثنایی کاملاً مخالف است. مجازات اعدام ابزاری برای اجرای عدالت نیست؛ بلکه سلاحی ساختاری و سازمان‌یافته برای ایجاد رعب و‌ وحشت، فلج کردن جنبش‌های اجتماعی و سرکوب تشکل‌های مستقل مردمی است. چه بهانه امنیت ملی باشد، چه اتهاماتی مانند «محاربه» یا شرایط جنگی، موج فزاینده اعدام‌ها در زندان‌ها مستقیماً برای خفه کردن صدای مردم تحت ستمی است که دیگر توان تحمل فقر و بی‌حقوقی را ندارند. ما کارگران آموخته‌ایم که وقتی چوبه‌های دار برپا می‌شوند، این کارگران، مخالفان سیاسی، حاشیه‌نشینان، جوانان عاصی از وضع موجود، مدافعان حقوق انسانی و قربانیان فقر، فلاکت و اعتیاد و ناامنی اقتصادی و اجتماعی هستند که پای طناب دار فرستاده می‌شوند. طبقات حاکم همواره از اعدام برای خاموش کردن صدای اعتراضات مردمان ستم‌دیده استفاده کرده‌اند. تشکل‌های کارگری جهانی با مجازات اعدام به‌طور مطلق مخالف‌اند و اجرای آن علیه مخالفان سیاسی و مردم عادی را ابزاری برای سرکوب و ارعاب جامعه می‌دانند. سازمان جهانی کار نیز بر اساس کنوانسیون‌های بنیادین خود، حق حیات و امنیت جانی را پیش‌شرط اصلی و غیرقابل‌تفکیک برای تحقق آزادی تشکل‌یابی و فعالیت‌های صنفی و سندیکایی اعلام کرده است. ما کارگران مخالف مجازات اعدام هستیم؛ نه فقط به این دلیل که مجازات اعدام ضدانسانی است و در تمام دنیا باید لغو گردد، بلکه به این دلیل که هیچ کارگری زیر سایه تهدید به اعدام آزاد نیست. وقتی حکومت‌ها حق گرفتن جان انسان‌ها را برای خود محفوظ می‌دانند، حق تشکل‌یابی، ایجاد سندیکاهای مستقل و حق اعتصاب و اعتراض بی‌معنا می‌شوند. ما تمامی اعدام‌های سیاسی و دادگاه‌های فرمایشی و فوری را محکوم می‌کنیم. اتهامات مطرح‌شده علیه زندانیان سیاسی، فعالان اجتماعی، زنان، دانشجویان، معلمان، جوانان و کارگران معترض، سناریوسازی‌هایی است که به‌ویژه در شرایط جنگی و حتی بدون رعایت روندهای قانونی همین قوانین موجود پیش برده می‌شوند. زندانی، اعم از سیاسی یا عادی، از حقوقی بنیانی برخوردار است که متأسفانه در کشور ما دائماً نقض می‌شوند. ما از اتحادیه‌های کارگری، کارگران بخش حمل‌ونقل، فدراسیون‌های جهانی و تمامی تشکل‌های مستقل کارگری در سراسر جهان می‌خواهیم که صدای ما باشند. خواهان آتش بس فوری و‌ پایان جنگ، توقف فوری تمامی اعدام‌ها در ایران، آزادی بی‌قیدوشرط همه فعالان صنفی و سیاسی زندانی، و لغو کامل مجازات اعدام شوید. مجازات اعدام باید فوراً لغو شود! زندانیان سیاسی باید آزاد شوند! نه به جنگ، مداخله و تهاجم نظامی و سیاستهای جنگ طلبانه! چاره کارگران و زحمتکشان وحدت و تشکیلات است. سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه ۲۲ مرداد ۱۴۰۵ htps://www.instagram.com/vahedsyndica/ ‏vsyndica@gmail.com https://t.me/vahedsyndica @Vahed_Syndica

یاد مانایِ بهروز معظمی برنامه‌ی هم‌اندیشی چپ ــ پاره‌ای از بخش نخست گفت‌وگو با اردشیر مهرداد ۱۸ مرداد ۱۴۰۵(۹ اوت ۲۰۲۶) روایت شنیداری در پایان بخش نخستِ بزرگ‌داشت رفیق بهروز معظمی، اندیشه‌پرداز و متفکر سوسیالیست و از پایه‌گذاران هم‌اندیشی چپ، گفت‌وگویی با رفیق #اردشیر‌ـ‌مهرداد درباره‌ی جنبه‌های مختلف زندگی فکری، فرهنگی، سیاسی و نظری #بهروزـ‌معظمی برگزار شد. ‏* * * * * * ‏*‏ کانال یوتیوب ‌‏و کانال تلگرام #هم‌اندیشی‌ـ‌چپ.‏

یاد مانایِ بهروز معظمی برنامه‌ی هم‌اندیشی چپ  ــ پاره‌ای از بخش نخست گفت‌وگو با اردشیر مهرداد ۱۸ مرداد ۱۴۰۵(۹ اوت ۲۰۲۶) https://www.youtube.com/watch?v=yZWiFJLBNy0 در پایان بخش نخستِ بزرگ‌داشت رفیق بهروز معظمی، اندیشه‌پرداز و متفکر سوسیالیست و از پایه‌گذاران هم‌اندیشی چپ، گفت‌وگویی با رفیق اردشیر مهرداد درباره‌ی جنبه‌های مختلف زندگی فکری، فرهنگی، سیاسی و نظری #بهروزـ‌معظمی برگزار شد. ‏* * * * * ‏ ‏ ‏ کانال یوتیوب ‌‏و کانال تلگرام #هم‌اندیشی‌_چپ ‏https://t.me/left_forum/305

تجمع بازنشستگان تامین اجتماعی در چند شهر: «ما جنگ نمی‌خواهیم» بازنشستگان تامین اجتماعی در اعتراض به اعدام و حبس کارگران و معلمان شعار دادند و خواستار توقف حکم اعدام «جوانان آینده‌ساز میهن» و آزادی «کارگران و معلمان زندانی» شدند. https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/897287/&rhash=0ceb6994783a68 @RadioZamaneh | رادیو زمانه

«یک میلیون کارگر از بازار کار رسمی کم شدند» آمار رسمی از افزایش بیکاری و کاهش اشتغال خبر می‌دهد، اما افزایش جمعیت غیرفعال و مشاغل ناپایدار نشان می‌دهد بحران بازار کار فراتر از نرخ بیکاری است. https://www.radiozamaneh.com/897133/ @RadioZamaneh | رادیو زمانه

(ادامه از پست قبل) دولت و ارتش یونان بخشی از مسئله هستند، نه راه حل آن. دولت سیریزا-آنل (SYRIZA-ANEL) به «جنگ علیه تروریسم» ادامه می‌دهد، در طرح‌های امپریالیستی شرکت می‌کند و «تهدیدات نامتقارن» (Asymmetric Threats) (مهاجران و جنبش‌های اجتماعی) را هدف قرار…

سربازان وظیفه‌ی یونانی: «ما در سرکوب پناهجویان شرکت نخواهیم کرد» بیانیه‌ی «شبکه‌ی اسپارتاکوس» (یک تشکل چپ رادیکال در داخل ارتش یونان)، درباره‌ی سرکوب پناهجویان در مرزها. این بیانیه به امضای سربازان وظیفه از ۵۰ یگان مختلف رسیده است. ارسال شده توسط رد ماریوت…

سربازان وظیفه‌ی یونانی: «ما در سرکوب پناهجویان شرکت نخواهیم کرد» بیانیه‌ی «شبکه‌ی اسپارتاکوس» (یک تشکل چپ رادیکال در داخل ارتش یونان)، درباره‌ی سرکوب پناهجویان در مرزها. این بیانیه به امضای سربازان وظیفه از ۵۰ یگان مختلف رسیده است. ارسال شده توسط رد ماریوت (Red Marriott) در ۳۱ اکتبر ۲۰۱۵ بیانیه ی الهام‌بخش زیر شایسته گسترده‌ترین انتشار ممکن است. این بیانیه از سوی سربازان وظیفه یونانی در ۵۰ یگان از نیروهای مسلح صادر شده است. نقطه عطف‌ی این بیانیه، پیوند دادن تمامی فجایع کنونی تحمیل‌شده بر کارگران در همه‌جا به یک علت واحد است: بحران مداوم سیستم سرمایه‌داری . در این بحران که خواهان قربانی کردن جان‌ها و نابودی زندگی‌هاست، همه کارگران با هر شرایطی، آرمان و منافع مشترکی دارند. رفقای یونانی ما می‌گویند این سند از سوی «شبکه اسپارتاکوس» (Diktyo Spartakos) آمده است؛ تشکلی متعلق به چپ رادیکال در داخل ارتش یونان که عمدتاً از جریان «چپ نو» (NAP) تشکیل شده، اما تأثیر گسترده‌تری در میان چپ‌های رادیکال و آنارشیست‌ها دارد. -------------------- متن بیانیه (۱۹ اکتبر ۲۰۱۵) .... گوشت‌های دریده‌شده روی سیم‌های خاردار، کودکان غرق‌شده در سواحل، مردم گرسنه در خیابان‌ها، جمعیتی از مردم که برای مدارک خود گدایی می‌کنند... پیش از آنکه این تصاویر به تیتر اخبار تبدیل شوند، بسیاری از ما این صحنه‌های شرم‌آور را در رودخانه اوروس (Evros River) و در جزایری که برای گذراندن خدمت نظامی اجباریِ پوچ خود به عنوان نیروی کار برده‌وار و گوشت دم توپ فرستاده شده بودیم، دیدیم و تجربه کردیم. این صحنه‌ها ما را شوکه کرده و بر بحث‌های ما حاکم شده است. اما ما نمی‌خواهیم این شرایط به «وضعیت عادی جدید» تبدیل شود. همان‌طور که به یادداشت‌های تفاهم (Memoranda) و تمام سیاست‌های ضد مردمی، مداخلات امپریالیستی و جنگ‌های کثیف آن‌ها عادت نکرده و آن‌ها را نپذیرفته‌ایم، مصیبت پناهجویان را هم نخواهیم پذیرفت و به آن عادت نخواهیم کرد. این همچنین مصیبت مردم خود ما، دنیای خود ما و طبقه کارگر صرف نظر از ملیت، دین و جنسیت است! آنچه «افزایش جریان مهاجران» نامیده می‌شود، در واقع فرار از جنگ و آوارگی است. این یک پدیده طبیعی نیست؛ کسی مسئول آن است. این بحران سرمایه‌داری آن‌هاست. آن‌ها برای غلبه بر این بحران، حقوق ما را لغو می‌کنند، ما را در گرسنگی، فقر و بیکاری رها می‌کنند و مهاجرت را به یک ضرورت تبدیل می‌سازند. مسئول آن ایالات متحده، ناتو، اتحادیه اروپا، چین و روسیه هستند. آن‌ها منافع مالی خود را با استفاده از ترور و مرگ تحمیل می‌کنند، کینه‌ها و دشمنی‌های جدید را حفظ کرده و احیا می‌کنند و از بنیادی‌گرایی مذهبی تغذیه می‌کنند. مسئول آن همچنین قدرت‌های امپریالیستی منطقه‌ای (ترکیه، اسرائیل، یونان، دولت‌های عربی) هستند که به رقابت‌ها در منطقه دامن می‌زنند. مسئول آن کسانی هستند که از دولت‌های ورشکسته و ملت‌های فرودست سخن می‌گویند؛ کسانی که با مردم مانند زباله رفتار می‌کنند و در عملیات‌های پاکسازی شرکت می‌جویند و کل مناطق را برای استثمار وحشیانه به زباله‌دان‌های انسانی تبدیل می‌کنند! بورژوازی و دولت‌هایش تنها یک دشمن دارند: کارگران؛ چه برای حقوق خود بجنگند و چه بدون مدرک در حال حرکت باشند، حتی زمانی که این مداخلات نظامی سرمایه‌دارانه است که منجر به آوارگی شده است. اما حتی در آن صورت هم پناهجویان نمی‌توانند انتخاب کنند که به کجا بروند: آن‌ها جریان‌های مهاجرت را به سمت اردوگاه‌های کار اجباری مدرن، یعنی «نقاط داغ» (Hot Spots) [۲] هدایت می‌کنند، زیرا این کارفرمایان هستند که انتخاب می‌کنند کارگران کجا استثمار شوند! البته زمانی که دیگر به آن‌ها نیازی نباشد یا زمانی که سعی کنند شرایط خود را بهبود بخشند، می‌توان آن‌ها را دور انداخت... منبع انگلیسی: Greek conscripts: 'we won't take part in fighting migrants' ------------------------- @roudcollective

▫️ده درس از ایران درباره‌ی آنتی‌امپریالیسم ملاحظاتی در مورد جنگ امپریالیستی و سرکوب داخلی، کمپیسم و انترناسیونالیسم از پایین اوت 2026 کلکتیو روژا گسترش جنگ‌ها فقط بدن‌ها، سرزمین‌ها، خانه‌ها و امکان‌های زندگی جمعی را تکه‌پاره نمی‌کند؛ به درون سازمان‌ها و کلکتیوهای سیاسی، دوستی‌ها وخانواده‌ها نفوذ می‌کند و گاه حتی افق‌های مشترک مبارزه را نیز چندپاره می‌سازد.در دل این ویرانی، شکاف‌های سیاسی و نظری نیز عمیق‌تر شده‌اند: بر سر معنای امپریالیسم و پیوند آن با بازتولید سرمایه‌ی جهانی، نسبت جنگ خارجی و سرکوب داخلی، امکانهمبستگی میان مبارزات ناهمگون و شرایط شکل‌گیری سیاستی رهایی‌بخش که نه به اردوگاه‌هایقدرت تن دهد و نه مبارزه را تا «زمانی مناسب‌تر» به تعلیق درآورد. پرسش‌های پایه‌ایدرباره‌ی معنای مبارزه‌ی ضدامپریالیستی، سیاست ضدجنگ و همبستگی انترناسیونالیستی به قلب منازعات سیاسی بازگشته‌اند. دفاع از زیستگاه، و به طور کلی دفاع و حفاظت از زیست جمعی، حق بدیهی مردم است؛ اما فرق است میان این حق با آنچه «دفاع میهنی» نام می‌گیرد واسم رمزی می‌شود برای دفاع از حاکمان جمهوری اسلامی. حق حاکمیت از منظر منافع مردمیعنی حق تعیین سرنوشت، خودآیینی و توان مردمان برای تصمیم‌گیری درباره‌ی شکل زندگی مشترک خویش. هنگامی که حق حاکمیت و حق دفاع از خود از این همبسته‌ی اساسی منتزعشود، به آسانی در زبان امنیت و اقتدا که زبان حقوقی قدرت دولتی است جذب می‌شود، ازمفهوم تهی می‌شود و دفاع از جامعه جای خود را به دفاع از دستگاه سرکوب طبقاتی یعنی ماشین سیاسی و اداری و نظامی حاکم می‌دهد.  انترناسیونالیسم رهایی‌بخش نیز نه برنامه‌ای کامل و ازپیش‌ساخته،بلکه فرایندی در حال شکل‌گیری است: پیوند میان کسانی که سلطه را در صورت‌هایمتفاوت و درهم‌تنیده‌ی آن به چالش می‌کشند. آنان که زیر بمب، در زندان، در تبعید،در میانه‌ی وضعیت‌های اضطراری و در تقاطع ستم‌ها، تخیل آزادی و برابری را زنده نگهمی‌دارند؛ آنان که با اعتصاب و شورش، دادخواهی و مراقبت، همبستگی و خلق جهان‌های دیگر،رهایی خویش را به «زمانی مناسب‌تر» موکول نمی‌کنند و زیر فشار منطق «الان وقتش نیست»، مبارزه‌ی خود را پشت دروازه‌ی تاریخ به تعلیق درنمی‌آورند. روژا یک کلکتیو مستقل، چپ و فمینیستی مستقر در پاریس است.روژا پس از زن‌کشی ژینا امینی، و هم‌زمان با آغاز خیزش «ژن، ژیان، ئازادی» درسپتامبر ۲۰۲۲/ مهر۱۴۰۱ متولد شد. این کلکتیو متشکل از فعالان سیاسی از ملیت‌های گوناگون و جغرافیای سیاسی ایران است: کورد، هزاره، فارس و… این کلکتیو نه فقط درنسبت با جنبش‌های اجتماعی در ایران و منطقه خاورمیانه، بلکه هم‌چنین در مبارزاتمحلی در پاریس، هم‌گام با جنبش‌های انترناسیونالیستی، از جمله در حمایت از فلسطین، فعالیت می‌کند. نام «روژا» ملهم از دلالت‌های چندکلمه نزدیک به آن در چند زبان مختلف است: به اسپانیایی، روژا یعنی «قرمز»؛ در کُردی، روژ به معنای «روشنایی» و«روز» است؛ در مازندرانی، روجا به معنای «ستاره صبح» یا «ناهید» است که شب ‌هنگامدرخشان‌ترین جرم آسمانی محسوب می‌شود. این نوشته‌ی چند زبانه از جایگاه دیاسپورا وبیش از همه خطاب به هم‌رزمان و هم‌رنجان جهانی، دیگر فعالان انترناسیونالیست ومردمان در بیرون از ایران نوشته شده، هرچند بخش‌هایی از آن نیز می‌تواند گفت‌وگوییبا فعالان داخل کشور باشد.  🔹متن کامل این مقاله را در لینک زیر بخوانید: https://wp.me/p9vUft-5JR # کلکتیو_روژا، # انترناسیونالیسم،#همبستگی، #سرمایه_چهانی، #فلسطین، #کمپیسم

هرمز، خزر، دریای سیاه؛ چگونه جنگ‌های ایران و اوکراین به هم گره خورده‌اند؟ از تنگه هرمز تا دریای خزر و بنادر دریای سیاه، جنگ ایران و جنگ اوکراین دیگر دو بحران جداگانه نیستند. پهپادهای ایرانی که در روسیه بازطراحی می‌شوند، اطلاعات و پشتیبانی فنی مسکو از تهران، رقابت بر سر ذخایر محدود موشک‌های پاتریوت و حمله اوکراین به یک کشتی ایرانی در خزر، میدان‌های نبرد را به یکدیگر وصل کرده‌اند. در این میان، عراق به گذرگاه نیروهای مسلح و آسیب‌پذیرترین حلقه بحران بدل شده و هرمز و باب‌المندب نیز جنگ را به صادرات نفت و اقتصاد جهانی پیوند می‌زنند. حضور هم‌زمان نتانیاهو و زلنسکی در واشنگتن، تصویر سیاسی همین درهم‌تنیدگی بود: دو رهبر برای ادامه دو جنگ متفاوت، بر سر توجه، تسلیحات و ظرفیت محدود یک حامی مشترک چانه می‌زدند. https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/896059/&rhash=0ceb6994783a68 @RadioZamaneh | رادیو زمانه

ابوالفضل سپاهی و امیرحسین صفری، از معترضان دی‌ماه ۱۴۰۴ در برابر دیدگان مردم اعدام شدند گروهی از مردم حاضر در محل اعدامِ این دو زندانی سیاسی به اجرای این حکم اعتراض کردند. گزارش‌هایی از برخورد نیروهای امنیتی با معترضان منتشر شده است. https://www.radiozamaneh.com/895962/…

ابوالفضل سپاهی و امیرحسین صفری، از معترضان دی‌ماه ۱۴۰۴ در برابر دیدگان مردم اعدام شدند گروهی از مردم حاضر در محل اعدامِ این دو زندانی سیاسی به اجرای این حکم اعتراض کردند. گزارش‌هایی از برخورد نیروهای امنیتی با معترضان منتشر شده است. https://www.radiozamaneh.com/895962/ @RadioZamaneh | رادیو زمانه

میدان جنگ و اجرای مردانگی هژمونیک؛ بدن زنانه‌شده وطن نویسنده: ساناز عظیمی‌پور 🟠 نظامی‌گری و جنگ را شاید بتوان یکی از مشروعیت‌یافته‌ترین اشکال سیاسی خشونت مردسالارانه دانست. جایی که در آن نابودی و کشتار به امری خودخواسته، سازمان‌یافته و آیین‌مند تبدیل می‌شود. 🟠 هر میدان جنگی، هم‌زمان، صحنه‌ای عمومی برای تولید و اجرای مردانگی هژمونیک و (باز)تثبیت نظم جنسیتی در جامعه است. در میانه‌ جنگ، سوژه‌ مردانه در هیئت مرد/سرباز و «محافظ» دوباره و دوباره ساخته می‌شود. سوژه‌ای که این بار نه‌تنها حق، بلکه وظیفه تصمیم‌گیری و حفاظت از بدن زنانه‌شده‌ (مام)میهن را پیدا می‌کند. 🟠 آنچه پیت هگست، وزیر دفاع ایالات متحده، در قالب سیاست افزایش آمادگی جسمانی و «بالا بردن تستوسترون» نیروهای نظامی مطرح می‌کند و سپس با لحنی تمسخرآمیز به زنان مستقر در پایگاه‌های نظامی و زنان آسیا هشدار می‌دهد که باید مراقب این مردان باشند، صرفاً یک شوخی زن‌ستیزانه نیست. بلکه بازنمایی سوژه‌ مرد/سرباز و زن/وطن در منطق جنگی‌اند. هشدار هگست به زنان، در واقع، یکی از واقعیت‌های تکرارشونده‌ جنگ را عریان می‌کند: اینکه خشونت نظامی همواره خشونتی جنسیت‌محور است. برای همین است که اعمال خشونت جنسی در جنگ‌ها نه انحرافی اتفاقی از جنگ، بلکه قاعده‌ای از منطق تصرف، تحقیر و سلطه‌ جنگی است. 🟠 در این نظم، نقش زنان نیز هم‌زمان ساخته و تثبیت می‌شود: در مقام زایندگان و مراقبت‌کنندگان از نسل آینده‌ سربازان، حافظان فرهنگ ملی و تجسم بدن‌مند خود وطن. بدن‌هایی که مرزهای اخلاقی، فرهنگی و «ناموسی» جامعه را تعیین می‌کنند. اتفاقی نیست که در بسیاری از زبان‌ها وطن در هیئت «مادر» تصور می‌شود. در منطق نظامی‌گری، وطن به نسخه‌ گسترش‌یافته‌ بدن زنانه‌ای بدل می‌شود که نیازمند حفاظت است. بنابراین، آنچه در جنگ از آن دفاع شود، نه حق زندگی بلکه «ناموس» هتک‌حرمت‌شد ملت نیز هست. «تجاوز» نظامی به خاک در سطح نمادین، همچون تعرض به بدن زنانه‌شده‌ وطن فهمیده می‌شود و دفاع از سرزمین، هیئت دفاع مردانه از ناموس را به خود می‌گیرد. 🟠 نظامی‌گری اما فقط از تصورات موجود درباره‌ مردانگی استفاده نمی‌کند؛ بلکه از طریق زبان، استعاره، مناسک و سازمان‌دهی بدن‌ها، خود مردانگی را نیز تولید می‌کند. تعبیرهایی چون «تجاوز به خاک»، «فتح سرزمین» یا دسته‌بندی جامعه به خائنین و غیرخائنین آن‌ افق معنایی جنسیتی جدید را ترسیم می‌کنند. افقی که از میدان نبرد فراتر رفته و وارد زبان، تخیل سیاسی و افق معنایی جامعه می‌شود. از همین رو، شاید بتوان یکی از مهم‌ترین و در عین حال دشوارترین وظایف فمینیستی در زمانه‌ جنگ را مخالفت بی‌قیدوشرط با منطق نظامی‌گری دانست. در اینستاگرام @harasswatch

۴. ضدنظامی‌گری در فورد، فولکس‌واگن و ZF: اعضای IG Metall علیه تولیدات جنگی (بخشی از مقاله‌ی میشائل کونیگ در روزنامه junge Welt) https://www.jungewelt.de/artikel/519863.antimilitarismus-bei-ford-vw-zf-ig-metaller-gegen-kriegsproduktion.html «بعد از نمایندگان اتحادیه در شرکت فورد، همکاران در شرکت ZF هانوفر و چند کارخانه فولکس‌واگن نیز بیانیه‌های ضد نظامی‌گری تصویب کردند. انتقاد آن‌ها متوجه هیئت مدیره‌ی اتحادیه نیز هست. در اتحادیه‌ی IG Metall مقاومت فزاینده‌ای علیه نظامی‌سازی سریع صنعت خودرو در آلمان در حال شکل‌گیری است. پس از مصوبه‌ی نمایندگان اتحادیه در کارخانه‌های فورد کلن تحت عنوان «نه به اقتصاد جنگی – ما فرزندان‌مان را برای جنگ‌ها نمی‌دهیم» در اواخر ژانویه‌ی ۲۰۲۶، در اواسط مارس همکاران شرکت قطعه‌سازی ZF هانوفر با بیانیه‌ی «کار ما برای زندگی است، نه برای جنگ» همراه شدند. این بیانیه به امضای اورکان فیرات (رئیس بدنه نمایندگان) و ینس شفر (رئیس شورای کارگری) رسیده است. در نهایت، فلزکارانی از کارخانه‌های مختلف فولکس‌واگن نیز در ماه مارس قطعنامه‌ای را علیه «بازسازی و تبدیل به اقتصاد جنگی» به تصویب رساندند. (...) در شرکت قطعه‌سازی ZF در هانوفر، در قطعنامه نمایندگان پرسنل آمده است که تولید نظامی یک »استراتژی پایدار نیست«. این اقدام منابعی را که برای تغییر ساختار حمل‌ونقل، خودروهای برقی و نوآوری‌های غیرنظامی مورد نیاز است بلعیده و از بین می‌برد. از این رو، کارگران از مدیریت شرکت خواستار »طرح‌های تغییر کاربری: تدوین برنامه‌هایی برای انتقال بخش‌های وابسته به تسلیحات به بخش‌های غیرنظامی، بدون از دست رفتن مشاغل« هستند. علاوه بر این، دولت فدرال باید از هزینه‌های تسلیحاتی »در ارقام سرسام‌آور« دست بکشد…» --------------------------------------------- همچنین نگاه کنید به مقاله‌ی: «کارخانه‌ی آتی اُزنابروک»: حمل‌ونقل عمومی به جای تانک – برای یک آینده‌ی غیرنظامی در سایت فولکس‌واگن اُزنابروک! https://www.labournet.de/?p=230942 ------------------------------- @roudcollective

۳. ما نمی‌خواهیم مرگ تولید کنیم سخنان سه کارگر فولکس‌واگن درباره‌ی ابتکارعمل‌شان علیه تغییر کاربری کارخانه به صنایع تسلیحاتی. [برگرفته از ویدئوی پایین] https://www.labournet.tv/de/videos/keinen_tod آیا به‌زودی صنعت خودروسازی در فولکس‌واگن نیز به صنعت تسلیحات تبدیل می‌شود؟ احزاب سبزها، سوسیال دمکرات (SPD) و دمکرات مسیحی (CDU) بر سر یک بودجه‌ی ویژه‌ی نظامی توافق کرده‌اند. این بودجه‌ی ویژه را نمی‌توان با چند مورد کاهش در حقوق پایه‌ی شهروندی تأمین کرد: کاهش مستمری بازنشستگی، حذف یک روز تعطیل رسمی، افزایش مالیات بر ارزش افزوده و غیره. ایده‌های کاهش بودجه هیچ مرزی نمی‌شناسند، جز اینکه ثروتمندان از تأمین مالی تسلیحات معاف هستند. حس و حال «تب طلا» میان حاکمان و نوکران‌شان شکل گرفته و آن‌ها ایده‌های مرگباری درباره‌ی اینکه با پول‌های ما چه کنند در سر دارند. هرچه باشد، از این راه می‌توان پول درآورد. آیا در یک دنیای هسته‌ای و مسلح – که امکان نابودی تمام حیات این سیاره تنها در هفت دقیقه را فراهم می‌کند – ادامه‌ی افزایش تسلیحات منطقی است؟ برای آرمین پاپرگر (مدیرعامل راین‌متال) و اولیویر بلومه (مدیرعامل فولکس‌واگن) بله، زیرا در اینجا می‌توان روی دوش مردم سودهایی در ابعاد غیرقابل تصور به‌دست آورد. به گفته‌ی مدیرعامل فولکس‌واگن، اولیویر بلومه، در آخرین کنفرانس سرمایه‌گذاران، او می‌خواهد این گروه صنعتی عهده‌دار وظایف نظامی شود (نشریه Auto, Motor Sport، ۱۳ مارس ۲۰۲۵). آرمین پاپرگر، مدیرعامل راین‌متال، کارخانه فولکس‌واگن در اُزنابروک را برای تولید تجهیزات نظامی «بسیار مناسب» توصیف کرده است. پیش از آن، اولیویر بلومه تمایل خود را برای تغییر کاربری این کارخانه ابراز کرده بود (شبکه NDR، ۱۴ مارس ۲۰۲۵). تولید تسلیحات به عنوان بهترین ماشین بازتوزیع ثروت بودجه‌ی ویژه برای تجهیزات جنگی هیچ ارزش مصرفی مفیدی ندارد. در بهترین حالت، تجهیزات جنگی آن‌قدر گوشه‌ای می‌مانند تا بپوسند. در بدترین حالت، ویرانی و مرگ به‌همراه می‌آورند. با این بودجه‌ی ویژه تسلیحاتی چه نیازهای مهمی را که نمی‌شد برآورده ساخت! حقوق بازنشستگی که هر کس بتواند با آن زندگی کند، خدمات درمانی خوب، کاهش ساعات کاری با حفظ کامل دستمزد، و تغییر کاربری هوشمندانه تولید به سمت محصولاتی که به‌نفع همه باشند، مانند توسعه‌ی حمل‌ونقل عمومی. سرمایه‌داران و جنگ‌طلبان در ویلاهای امنیتی خود پناه گرفته‌اند و جنگ را مانند یک سریال نتفلیکس یا بازی فوتبال از فاصله‌ای امن تماشا می‌کنند و پول‌های غیرقابل تصوری از آن به جیب می‌زنند. قرار است دیگران در نبرد برای عناصر کمیاب و سایر مواد خام بمیرند؛ چین و روسیه در یک سو، و ما در سوی دیگر. آیا قرار است به‌زودی در فولکس‌واگن تسلیحاتی تولید شود که با آن‌ها کارگران سابق کارخانه فولکس‌واگن در کالوگای روسیه کشته شوند، یا تجهیزاتی آماده شوند تا همکاران ما در چین به قتل برسند؟ ما نمی‌دانیم. اما آنچه می‌دانیم این است: برای حاکمان و ثروتمندان مهم نیست، مهم این است که بشود سود برد. چه کسی تصمیم می‌گیرد که آیا ما به‌زودی در فولکس‌واگن مرگ تولید کنیم یا نه؟ ما، یعنی پرسنل کارخانه، مطمئناً تصمیم‌گیرنده نیستیم. و درست مشکل همین‌جاست. در ماده ۲ اساسنامه IG Metall پس از جنگ جهانی دوم، عمومی‌سازی (ملی‌سازی) صنایع به‌عنوان یک هدف به ثبت رسید. یک دلیل آن این بود که ما خودمان باید تصمیم بگیریم چه چیزی و تحت چه شرایطی تولید شود. تحولات اخیر به‌وضوح نشان می‌دهد که عمومی‌سازی بنگاه‌های اقتصادی یک موعد در آینده نیست، بلکه اگر نمی‌خواهیم وارد آخرالزمان شویم، وظیفه‌ای مربوط به زمان حال است. ما کارگران فولکس‌واگن از همه دعوت می‌کنیم: در برابر تولید تسلیحات و مرگ مقاومت کنید. زمین مادری و میهن ما بین‌المللی است! کنستانتین آنتیوشین، کارگر فولکس‌واگن کاسل؛ خضیر بوداک، کارگر فولکس‌واگن کاسل؛ میکائیل استفان ورنر، کارگر فولکس‌واگن ولفسبورگ؛ سون شرام، شرکت زاکسن GmbH (کارخانه شیشه‌ای)؛ تورستن دونرمایر، کارگر فولکس‌واگن کاسل؛ نیکولای گراف، کارگر فولکس‌واگن کاسل؛ لارس هیرسکورن، برانشوایگ» [متن برگرفته از ویدیوی labournet.tv درباره‌ی جمع‌آوری امضا] ------------------------- @roudcollective

۲. مصاحبه با یکی از کارگران عضو اتحادیه‌ی ای.گ.متال در کنسرن فولکس‌واگن مصاحبه رونیا مورگنتالر در تاریخ ۲۲ ژوئیه ۲۰۲۶ در روزنامه‌ی تاتس (taz) با نامق ساریکایا، کارگر فولکس‌واگن در کاسل. ساریکایا ۲۷ سال سابقه‌ی کار دارد و نماینده‌ی اتحادیه‌ی IG Metall است. او همچنین در فدراسیون انجمن‌های کارگری دمکراتیک (DIDF) فعالیت می‌کند – سازمانی کارگری که مبارزه مشترک کارگران آلمانی و خارجی را سازماندهی می‌کند. نامق ساریکایا می‌گوید در میان پرسنل، افراد زیادی موافق ورود به صنعت تسلیحات هستند. اما او علیه این اقدام فعالیت می‌کند. https://taz.de/Gewerkschafter-ueber-VW-Ruestungsplaene/!6197839/ روزنامه تاتس: آقای ساریکایا، شما عضو ابتکارعملی از سوی کارگران فولکس‌واگن هستید که مخالف ورود کارفرمای‌تان به صنعت تسلیحات هستند. این موضوع کی وارد دستور کار شما شد؟ نامق ساریکایا: در جریان آخرین مذاکرات پیمان دسته‌جمعی کار، زمانی که گفته شد ما دیگر نمی‌توانیم پس از سال ۲۰۲۷ برای کارخانه‌ی اُزنابروک سفارش تأمین کنیم. مدت کوتاهی پس از آن، این خبر منتشر شد که شرکت تسلیحاتی راین‌متال (Rheinmetall) برای همکاری با فولکس‌واگن ابراز تمایل کرده است. از همان زمان ما شروع به فکر کردن کردیم. زیرا طبق بررسی‌هایی که همکاران در واحد توسعه‌ی اتحادیه در اُزنابروک انجام داده‌اند، در آن کارخانه می‌توان اتوبوس و قطار شهری نیز تولید کرد. (...) اولیویر بلومه، مدیرعامل فولکس‌واگن به‌وضوح اعلام کرده است‌ که آن‌ها بازدهی ۸ تا ۱۰ درصدی می‌خواهند، در حالی که این بازدهی در بخش خودرو در حال حاضر ۲ تا ۳ درصد است. این مقدار برای آن‌ها کافی نیست. به‌همین دلیل، فولکس‌واگن می‌خواهد وارد صنعت تسلیحات شود و این موضوع فقط محدود به کارخانه‌ی اُزنابروک نیست. در ولفسبورگ یک "دفتر دفاع گروهی" (Group Defence Office) تأسیس شده تا بررسی کند چه چیزی در کدام کارخانه قابل تولید است. پورشه دو میلیارد یورو در بخش نظامی سرمایه‌گذاری کرده، در استارت‌آپ‌ها مشارکت دارد و وارد حوزه‌ی نظارت ماهواره‌ای و لجستیک شده است. فولکس‌واگن نیز تلاش می‌کند حضور خود را در این زمینه گسترش دهد. تاتس: شما در حال جمع‌آوری امضا علیه این اقدام هستید و اکنون با کارگرانی از سایت‌های مختلف فولکس‌واگن مانند ولفسبورگ، زالتسگیتر، برانشوایگ، تسویکاو و درسدن شبکه‌ای برپا کرده‌اید. فضای عمومی در میان پرسنل چگونه است؟ ساریکایا: توأم با احتیاط. هنگام جمع‌آوری امضا بلافاصله این پرسش مطرح می‌شود که: پس همکاران ما چه کار دیگری باید بکنند؟ اگر تجهیزات نظامی تولید نکنند، دیگر اصلاً شغلی نخواهند داشت. یا اینکه: اگر روسیه حمله کند، ما باید بتوانیم از خودمان دفاع کنیم. این‌ها دلایلی است که چرا خیلی‌ها بیشتر موافق این اقدام (تبدیل خط تولید) هستند. اما در گفتگوهای فردی، وقتی توضیح می‌دهیم که بررسی‌های امنیتی وجود دارد و افراد تنها پس از قبولی در آن مجاز به کار خواهند بود، نظر همکاران تغییر می‌کند. زیرا این خطر بزرگ وجود دارد که آن‌ها باز هم بیکار شوند. تاتس: چرا شما مخالف این بازسازی و تغییر کاربری هستید؟ ساریکایا: چون ما خطراتی را متوجه همکاران می‌بینیم. از یک سو، فشارهای اخلاقی و روانی برای کسانی که نمی‌خواهند سلاح تولید کنند و تحت فشار هستند. از سوی دیگر: سایتی که در آن سلاح تولید می‌شود، در صورت بروز مناقشه، یک هدف اولیه محسوب می‌شود. در دو جنگ جهانی گذشته، شهر کاسل به ویرانه تبدیل شد. ما معتقدیم که - در این روند - حق مشارکت و تصمیم‌گیری شورای کارگری محدود خواهد شد. ما بر این باوریم که در جریان بررسی‌های امنیتی توسط سازمان اطلاعات و امنیت داخلی (Verfassungsschutz)، اطلاعات شخصی و سیاسی بسیار زیادی از افراد جمع‌آوری می‌شود. و در جایی که یک کارخانه به‌طور کامل تغییر کاربری دهد، تعدیل نیرو و اخراج رخ خواهد داد. (...) تاتس: اما استدلال مقابل این است: ساخت تسلیحات، مشاغل را تضمین می‌کند. ساریکایا: ولی این چطور می‌تواند کارساز باشد؟ اگر جنگی نباشد یا اگر انبارها به دلیل کم‌بودن جنگ‌ها پر شوند، چه کار خواهیم کرد؟ آیا این بدان معناست که ما باید درگیر جنگ‌ها شویم تا همچنان شاغل بمانیم؟ این محصولات پس از تولید نابود می‌شوند؛ آن‌ها هیچ شغل دیگری ایجاد نمی‌کنند و وارد هیچ چرخه ارزش‌آفرینی نمی‌شوند…» ------------------------- @roudcollective

۲۲ ژوئیه ۲۰۲۶ ابتکارعمل فعالان اتحادیه‌ای‌ علیه تسلیحات و جنگ کارگران، نمایندگان اتحادیه و اعضای شورای کارگری IG Metall از کارخانه‌های مختلف فولکس‌واگن از ماه مه ۲۰۲۶ کارزاری را به‌نام: «نه به تغییر کاربری در جهت اقتصاد جنگی!» آغاز کرده‌اند. ترجمه‌ی گزارشی که تلویزیون labornet.tv در این رابطه منتشر کرده است در ادامه می‌آید 👇🏾 ۱. طومار جمع‌آوری امضا علیه بازسازی و تغییر کاربری صنایع خودروسازی به‌سمت اقتصاد جنگی: ما، کارکنان حقوق‌بگیر و کارگران عضو اتحادیه‌ی «ای‌.گ.متال» (IGM) در فولکس‌واگن، با نگرانی شدید به روند نظامی‌سازی مجدد در سراسر جهان و افزایش روزافزون جنگ‌ها می‌نگریم. در آلمان از همین حالا جستجو برای یافتن نخستین کارخانه‌ها جهت تغییر کاربری به تولیدات نظامی آغاز شده است. کسانی که با این اقدام به ما وعده‌ی شغل می‌دهند، به‌طرز فریبکارانه‌ای تلاش می‌کنند از نگرانی‌های معیشتی و شغلیِ کارگران صنعت خودرو سوءاستفاده کنند. افزایش تسلیحات، تضمین‌کننده‌ی صلح نیست، بلکه زمینه‌ساز جنگ‌هاست. اگر دولت «وضعیت اضطراری» اعلام کند، حق اعتصاب محدود می‌شود، کار اجباری به میان می‌آید و دستوراتی برای افزایش بی‌رویه‌ی ساعت کاری صادر خواهد شد. در صورت وقوع جنگ، طبق «قانون تامین نیروی کار» (ASG)، انجام کار اجباری تحت تهدیدِ زندان برای شاغلان تمامی مشاغل اضافه می‌شود. در سنگرهای سراسر جهان، انسان‌هایی مثل ما و شما نه برای ارزش‌های والاتر، بلکه برای منافع سرمایه‌داران بزرگ جان می‌بازند. صنعت تسلیحات از سودهای سرسام‌آور خود غرق در شادی است. احیای مجدد سربازی اجباری در دست آماده‌سازی است تا در آینده ما و فرزندان‌مان را به جنگ‌ها بفرستند. هم‌اکنون با جنگ در خاورمیانه، قیمت بنزین شدیدا بالا رفته است و از همین حالا سخن از تورم بالاتر به میان می‌آید. ما با این روند همراهی نمی‌کنیم! تسلیح مجدد و اقتصاد جنگی برخلاف منافع همکاران و خانواده‌های ما بوده و با اهداف سندیکایی ما مغایرت دارد. بياييد بر شعار خود مبنی بر «مبارزه برای هر یک از مشاغل» تاکید ورزیم و فعالانه برای هدفمان یعنی «صلح، خلع سلاح و تفاهم میان ملل» تلاش کنیم (اساسنامه ای‌.گ. متال، ذیل ماده‌ی ۲ «وظایف و اهداف ای‌.گ. متال»). و ما از هیئت‌مدیره‌ی ای‌.گ. متال، شورای کارگری و همه‌ی اعضا می‌خواهیم با ما همراه شوند: نه به تغییر کاربری درجهت اقتصاد جنگی! [این طومار در تاریخ دوم مه ۲۰۲۶ در سایت openPetition خطاب به هیئت مدیره‌ی گروه فولکس‌واگن، هیئت نظارت فولکس‌واگن AG و هیئت مدیره IG-Metall منتشر شد و همزمان گردآوری امضاها آغاز شد.] --------------------------------------------- @roudcollective

هشتمین روز اعتصاب غذای زندانیان قزلحصار در اعتراض به اعدام‌ها اعتصاب غذای زندانیان واحد ۲ زندان قزلحصار در اعتراض به اعدام‌ها و انتقال زندانیان محکوم به اعدام به سلول‌های انفرادی، امروز وارد نهمین روز خود شد. ویدئوی منتشرشده مربوط به دیروز، هشتمین روز اعتصاب غذای زندانیان قزلحصار است. بنا بر گزارش هرانا، این اعتصاب از دوشنبه ۲۲ تیرماه ۱۴۰۵ آغاز شده است. در ویدئوهایی که از داخل زندان منتشر شده، زندانیان با در دست داشتن پلاکاردهایی با شعار «نه به اعدام» از اعتصاب حدود ۱۵۰۰ زندانی در این واحد خبر داده‌اند. کمپین «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» نیز در همین رابطه نوشته است: «زندانیان این بند تماماً محکوم به اعدام و عمدتا با اتهام مواد مخدر می‌باشند. بر همگان روشن است که واردکننده و تولیدکننده مواد مخدر در ایران سران حکومت و سرداران سپاه پاسداران می‌باشند و برای سرپوش گذاشتن بر این خیانت آشکار، افرادی که از روی فقر و ناداری در دام مواد مخدر افتاده اند را همه روزه به چوبه‌های دار می‌سپارند.» زندانیان معترض خواهان توقف اجرای احکام اعدام و لغو این مجازات غیرانسانی‌اند. @RadioZamaneh | رادیوزمانه