کارگاه دیالکتیک

یاد مانایِ بهروز معظمی برنامه‌ی هم‌اندیشی چپ  ــ پاره‌ای از بخش نخست گفت‌وگو با اردشیر مهرداد ۱۸ مرداد ۱۴۰۵(۹ اوت ۲۰۲۶) https://www.youtube.com/watch?v=yZWiFJLBNy0 در پایان بخش نخستِ بزرگ‌داشت رفیق بهروز معظمی، اندیشه‌پرداز و متفکر سوسیالیست و از پایه‌گذاران هم‌اندیشی چپ، گفت‌وگویی با رفیق اردشیر مهرداد درباره‌ی جنبه‌های مختلف زندگی فکری، فرهنگی، سیاسی و نظری #بهروزـ‌معظمی برگزار شد. ‏* * * * * ‏ ‏ ‏ کانال یوتیوب ‌‏و کانال تلگرام #هم‌اندیشی‌_چپ ‏https://t.me/left_forum/305

#ترجمه به‌سوی یک انترناسیونالیسم جدید در عصر جنگ نویسندگان:‌ مایکل هارت و سندرو متزادرا نشریه‌ی پُرتُلَن (Portlan) | ۲۰ ژوئن ۲۰۲۶ ترجمه: کارگاه دیالکتیک | مرداد ۱۴۰۵ یادداشت مترجمان: اینکه جنگ‌های مصیبت‌بارِ سال‌های اخیر خصلتی مزمن و ماندگار یافته‌اند، نه برآمده از یک تصادف شوم، بلکه بازتابی‌ست از ناتوانی نظام سرمایه‌داری در غلبه بر بحران فراگیر و چندوجهیِ معاصر. از آنجا که غلبه بر این بحران مستلزم عبور از سرشت تضادمند مناسبات سرمایه است – و به‌همان نسبتْ برای پاسداران نظام سرمایه‌داریْ گامی تصورناپذیر و محال است–، تداوم جنگ‌ها و گسترش نظامی‌گری صرفا پیامدی از این بحران‌ نیست، بلکه توامانْ پاسخی سرمایه‌دارانه برای بهره‌برداری از آن است. مواجهه با این واقعیت که حاکمان سرمایه‌‌داری نه توان و نه اراده‌ای برای کاهش مصیبت‌های جاری دارند، پرسش از جایگاه کنونیِ فاعلیت ستمدیدگان و چشم‌انداز ممکن برای ارتقای آن را برجسته می‌کند. متن/ترجمه‌ی پیشِ رو به‌سهم خود نشان می‌دهد که پاسخ مؤثر به موقعیت جهانی–تاریخیِ حاضر تنها در چارچوب انترناسیونالیسم ستمدیدگان (انترناسیونالیسم از پایین) قابل‌تصور است؛ چارچوبی که پیش از هر چیز بر فرایند بازیابی‌/پرورش فاعلیت جمعیِ ستمدیدگان تکیه می‌کند و در سطوحی چندگانه جریان می‌یابد. در این موقعیت تاریخیِ بحران‌زده و آشوبناک، بی‌گمان عینیت و فراگیریِ ستم‌‌–رنج‌های برآمده از گسترش «رژیم جهانیِ جنگ» می‌تواند عزیمت‌گاهی برای پرورش این انترناسیونالیسم جدید باشد. چون هر چه جنگ‌ها – به‌سان بازتابی از قساوت‌ها و مصیبت‌های سرمایه‌داری متاخر – فراگیرتر و ماندگارتر می‌شوند، ضرورت پیکارهای فراگیر و انترناسیونالیستی علیه نظم تاریخی مسلط عیان‌تر می‌شود، و همزمانْ پتانسیل‌های مادی بیشتری برای برپاییِ آنها سر بر می‌آورند. انترناسیونالیسم از پایین چارچوبی‌ست برای مفصل‌بندی مبارزات علیه بنیان‌های نظم مسلط در سراسر جهان، تا جنبش‌های اجتماعی و پیکارگران در نقاط مختلف جغرافیای جهانی ستم بتوانند به‌رغم تفاوت‌های زبانی–فرهنگی–تاریخی، فاصله‌ها و مرزهای جداکننده، و نیز حوزه‌های متفاوت پیکارشان، رنج‌ها و مبارزات یکدیگر را بازبشناسند، با هم پیوند بگیرند، هم‌افزا شوند، و نهایتاً چشم‌انداز مشترکی برای رهایی و نیروی مادیِ بدیلی علیه کلیتِ نظم مسلط پرورش دهند. خلق چنین چارچوبی هم نیازمند نظریه و روایتِ بدیل است، و هم پراتیک و سازمان‌دهی/سازمان‌یابی مستمر. تحریریه‌ی کارگاه دیالکتیک مرداد ۱۴۰۵ ———————————— لینک مقاله در وبسایت کارگاه: https://kaargaah.net/?p=1761 نسخه‌ی پی‌دی‌اف ------------------- @kdialectic

#تلویزیون_برابری #Barabari_Tv https://www.youtube.com/watch?v=ew99VQoU9mE تعدد نیروهای کمونیست، تفرق فعالین منفرد، چاره چیست؟ - میزگرد اول

▫️ده درس از ایران درباره‌ی آنتی‌امپریالیسم ملاحظاتی در مورد جنگ امپریالیستی و سرکوب داخلی، کمپیسم و انترناسیونالیسم از پایین اوت 2026 کلکتیو روژا گسترش جنگ‌ها فقط بدن‌ها، سرزمین‌ها، خانه‌ها و امکان‌های زندگی جمعی را تکه‌پاره نمی‌کند؛ به درون سازمان‌ها و کلکتیوهای سیاسی، دوستی‌ها وخانواده‌ها نفوذ می‌کند و گاه حتی افق‌های مشترک مبارزه را نیز چندپاره می‌سازد.در دل این ویرانی، شکاف‌های سیاسی و نظری نیز عمیق‌تر شده‌اند: بر سر معنای امپریالیسم و پیوند آن با بازتولید سرمایه‌ی جهانی، نسبت جنگ خارجی و سرکوب داخلی، امکانهمبستگی میان مبارزات ناهمگون و شرایط شکل‌گیری سیاستی رهایی‌بخش که نه به اردوگاه‌هایقدرت تن دهد و نه مبارزه را تا «زمانی مناسب‌تر» به تعلیق درآورد. پرسش‌های پایه‌ایدرباره‌ی معنای مبارزه‌ی ضدامپریالیستی، سیاست ضدجنگ و همبستگی انترناسیونالیستی به قلب منازعات سیاسی بازگشته‌اند. دفاع از زیستگاه، و به طور کلی دفاع و حفاظت از زیست جمعی، حق بدیهی مردم است؛ اما فرق است میان این حق با آنچه «دفاع میهنی» نام می‌گیرد واسم رمزی می‌شود برای دفاع از حاکمان جمهوری اسلامی. حق حاکمیت از منظر منافع مردمیعنی حق تعیین سرنوشت، خودآیینی و توان مردمان برای تصمیم‌گیری درباره‌ی شکل زندگی مشترک خویش. هنگامی که حق حاکمیت و حق دفاع از خود از این همبسته‌ی اساسی منتزعشود، به آسانی در زبان امنیت و اقتدا که زبان حقوقی قدرت دولتی است جذب می‌شود، ازمفهوم تهی می‌شود و دفاع از جامعه جای خود را به دفاع از دستگاه سرکوب طبقاتی یعنی ماشین سیاسی و اداری و نظامی حاکم می‌دهد.  انترناسیونالیسم رهایی‌بخش نیز نه برنامه‌ای کامل و ازپیش‌ساخته،بلکه فرایندی در حال شکل‌گیری است: پیوند میان کسانی که سلطه را در صورت‌هایمتفاوت و درهم‌تنیده‌ی آن به چالش می‌کشند. آنان که زیر بمب، در زندان، در تبعید،در میانه‌ی وضعیت‌های اضطراری و در تقاطع ستم‌ها، تخیل آزادی و برابری را زنده نگهمی‌دارند؛ آنان که با اعتصاب و شورش، دادخواهی و مراقبت، همبستگی و خلق جهان‌های دیگر،رهایی خویش را به «زمانی مناسب‌تر» موکول نمی‌کنند و زیر فشار منطق «الان وقتش نیست»، مبارزه‌ی خود را پشت دروازه‌ی تاریخ به تعلیق درنمی‌آورند. روژا یک کلکتیو مستقل، چپ و فمینیستی مستقر در پاریس است.روژا پس از زن‌کشی ژینا امینی، و هم‌زمان با آغاز خیزش «ژن، ژیان، ئازادی» درسپتامبر ۲۰۲۲/ مهر۱۴۰۱ متولد شد. این کلکتیو متشکل از فعالان سیاسی از ملیت‌های گوناگون و جغرافیای سیاسی ایران است: کورد، هزاره، فارس و… این کلکتیو نه فقط درنسبت با جنبش‌های اجتماعی در ایران و منطقه خاورمیانه، بلکه هم‌چنین در مبارزاتمحلی در پاریس، هم‌گام با جنبش‌های انترناسیونالیستی، از جمله در حمایت از فلسطین، فعالیت می‌کند. نام «روژا» ملهم از دلالت‌های چندکلمه نزدیک به آن در چند زبان مختلف است: به اسپانیایی، روژا یعنی «قرمز»؛ در کُردی، روژ به معنای «روشنایی» و«روز» است؛ در مازندرانی، روجا به معنای «ستاره صبح» یا «ناهید» است که شب ‌هنگامدرخشان‌ترین جرم آسمانی محسوب می‌شود. این نوشته‌ی چند زبانه از جایگاه دیاسپورا وبیش از همه خطاب به هم‌رزمان و هم‌رنجان جهانی، دیگر فعالان انترناسیونالیست ومردمان در بیرون از ایران نوشته شده، هرچند بخش‌هایی از آن نیز می‌تواند گفت‌وگوییبا فعالان داخل کشور باشد.  🔹متن کامل این مقاله را در لینک زیر بخوانید: https://wp.me/p9vUft-5JR # کلکتیو_روژا، # انترناسیونالیسم،#همبستگی، #سرمایه_چهانی، #فلسطین، #کمپیسم

فایل پی.دی.اف #ترجمه دولت قانون‌مدار برای چه کسی؟ (نگاهی به خاستگاه‌های تاریخی فاشیسم) نویسنده: رائول زلیک ترجمه: امین حصوری ۸ مرداد ۱۴۰۵ لینک مطلب در وبسایت کارگاه دیالکتیک: https://kaargaah.net/?p=1751 ------------------ @kdialectic

#ترجمه دولت قانون‌مدار برای چه کسی؟ (نگاهی به خاستگاه‌های تاریخی فاشیسم) نویسنده: رائول زلیک ترجمه: امین حصوری ۸ مرداد ۱۴۰۵ از منظر سنت رادیکال سیاه، فاشیسم تداوم همان پروژه‌ی استعماریِ جامعه‌ بورژوا–لیبرال است. در سال ۱۹۶۶ «جیلو پونته‌کوروُ»، کارگردان ایتالیایی، با ساخت فیلم سینمایی «نبرد الجزایر» اثری را به سینما آورد که تا به امروز همچون جستاری درباره‌ی مساله‌ی استعمار به‌شمار می‌رود. در یکی از صحنه‌های کلیدی فیلم، که روایتی‌ست – بر اساس رویدادهای واقعی – از داستان سرکوب قیام الجزایر توسط فرانسوی‌ها، سرهنگ ماتیو، از کهنه‌سربازان مقاومت فرانسه علیه ناسیونال‌سوسیالیسم [فاشیسم آلمان]، «دکترین فرانسوی» [در جنگ الجزایر] را برای سربازان‌اش چنین تشریح می‌کند: «از آنجا که جنبش مقاومت الجزایر به‌شیوه‌ای غیرمنظم می‌جنگد، قدرت استعماری نیز باید غیرمنظم عمل کند.» شکنجه، اعدام، اخراج و بازداشت اجباری غیرنظامیان، همگی از نظر این افسر فرانسوی، ابزارهایی ضروری در مبارزه با شورش هستند. به‌بیانی دیگر: این کهنه‌سرباز آنتی‌فاشیست فرانسوی به سربازان‌اش آموزش می‌دهد که چگونه می‌توان برتری سفیدپوستان را با روش‌های فاشیستی حفظ کرد. الگوی واقعی این شخصیت (سرهنگ ماتیو)، ژاک ماسو، فرمانده‌ی کل منطقه‌ی الجزیره بود. هرچند او در سرکوب قیام الجزایر به اندازه‌ی برخی از همرزمان‌ش افراط‌کاری نشان نداد؛ ژنرال رائول سالان که او نیز مانند ماسو [در مقاومت ضدفاشیستیِِ فرانسه]‌ علیه آلمان نازی جنگیده بود، در سال ۱۹۶۲ یک کودتای راست افراطی را برای دفاع از سلطه‌ی استعماری فرانسه بر الجزایر سازماندهی کرد. سالان حتی یک سازمان تروریستی [جوخه‌ی مرگ] به‌نام «سازمان ارتش سری» (OAS) پایه‌گذاری کرد که مرتکب قتل‌ [ترور]های متعددی شد. در چهره‌هایی چون ماسو و سالان تجربه‌ای متبلور می‌شود که جنبش‌های سیاه‌پوست و ضد‌استعماری در قرن بیستم بارها و بارها با آن مواجه شده‌اند. فاشیسم برای آن‌ها نه تهاجمی به ارکان جامعه‌ی لیبرال اروپایی، بلکه به‌نوعی تعمیق و بسط ارکان همان جامعه بود. بر همین اساس، از دیدگاه جنبش‌های سیاه‌پوست و ضد‌استعماری، مرز میان حاکمیت قانون و فاشیسم، مرزی همواره سیال و لغزنده بوده است. همان نظامیان بورژوایی که با ناسیونال‌سوسیالیسم [نازیسم] جنگیده بودند، اکنون در آسیا و آفریقا بقای حاکمیت نژادپرستانه را تضمین می‌کردند. مردمان الجزایر این واقعیت را به دردناک‌ترین شکل ممکن تجربه کردند: در ۸ مه ۱۹۴۵، درست زمانی که اروپا پایان جنگ جهانی دوم را جشن می‌گرفت، نیروهای فرانسوی در شهرهای سطیف، قالمه و خراطه، هزاران نفر را که خواستار آزادی الجزایر بودند، قتل‌عام کردند. .......‌ ادامه‌ی متن در وبسایت کارگاه دیالکتیک: https://kaargaah.net/?p=1751 نسخه‌ی پی.دی.اف. ------------------ @kdialectic

پیام دولت به ستمدیدگان از طریق اعدام معترضان دی‌ماه در ملاء عام اینکه جمهوری اسلامی برای لشکرکشی داخلی علیه مردمان تحت‌ستم و مصیبت‌دیده وقفه‌ای نمی‌شناسد، گواهی‌ست بر اینکه از دید حاکمان «دشمن» اصلی در خانه است. بر حاکمان روشن است که با دشمن خارجی، که خویشاوند آنان است، دیر یا زود به مصالحه خواهند رسید؛ برای‌ آنان - چنانکه دیده‌ایم - مطلقا اهمیتی ندارد که تا زمان حصول آن «مصالحه‌ی مطلوبِ» طرفین، شالوده‌ی زندگی مردمان ایران ویران‌تر شود. ولی به‌خوبی بر ماهیت آنتاگونیستی تقابل‌شان با مردمان ستمدیده‌ی این سرزمین واقف‌اند‌. اکنون برای نخستین‌بار دو معترض دی‌ماه را در ملاء عام اعدام کرده‌اند تا مرزهای ارعاب عمومی را - متناسب با افزایش خشم و نارضایتی عمومی - جابجا کنند و همزمان، آمادگی جنگی‌شان در نبرد دایمی علیه ستمدیدگان را به رخ بکشند. به‌همین اعتبار، اکنون مبارزه علیه اعدام، در خط مقدم پیکار طبقاتی علیه نظم زندگی‌ستیزِ برپاشده توسط جمهوری اسلامی قرار دارد؛ فارغ از اینکه هم‌پیوندی درونیِ این مبارزه با پیکارهای طبقاتی تا چه حد بازشناسی شود یا تا چه حد در سطح آگاهی طبقاتی وزن و صراحت بیابد. از مبارزات جاری علیه اعدام حمایت کنیم. کلکتیو رود ۶ مرداد ۱۴۰۵ #کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام https://t.me/No_To_Execution_Tuesdays/251 ------------------------- @roudcollective

نسخه‌ی پی‌دی‌اف ☝️🏿 فاشیسم به‌سان یک مفهوم فراتاریخی جستاری از انزو تراورسو ترجمه: امین حصوری ۳ مرداد ۱۴۰۵ ——————————— لینک مقاله در وبسایت کارگاه دیالکتیک: https://kaargaah.net/?p=1742 ——————— @kdialectic

#ترجمه فاشیسم به‌سان یک مفهوم فراتاریخی جستاری از انزو تراورسو ترجمه: امین حصوری ۳ مرداد ۱۴۰۵ یادداشت مترجم: امروزه، با نظر به رشد سریع سازوکارها و گرایش‌های انسان‌ستیز در ساحت‌های داخلی و جهانی، باید درباره‌ی فاشیسم بازاندیشی کرد، تا گامی باشد برای چاره‌اندیشی/پیکار علیه روند تاریخیِ برآمدن آن. ترجمه‌ی پیش رو، فشرده‌ای‌ست از رویکرد انزو تراورسو به تجلی‌های فاشیسم معاصر (یا «پسافاشیسم» در واژگان او)، که خود وی در قالب یک سخنرانی (۲۰۲۰) و سپس در قالب یک مقاله‌ (۲۰۲۴) بیان کرده است. تراورسو، مورخ ایتالیایی، از پژوهش‌گران سرشناس در حوزه‌ی مطالعات فاشیسم، نظریه‌ی انتقادی، و تاریخ فکری و سیاسی اروپای قرن بیستم است. از میان آثار او در زمینه‌ی فاشیسم می‌توان به کتاب‌های زیر اشاره کرد: «خاستگاه خشونت نازی: یک تبارشناسی اروپایی» (۲۰۰۳)، «آتش و خون: جنگ داخلی اروپایی در فاصله‌ي ۱۹۱۴ تا ۱۹۴۵» (۲۰۰۷)، و «چهره‌های جدید فاشیسم: پوپولیسم و راست افراطی» (۲۰۱۷). توضیح جانبی: درباره‌ی برخی اسامی خاصْ اطلاعات مقدماتیِ فشرده‌ای را در پانویس‌ صفحات آورده‌ام تا دنبال‌کردن رشته‌ی بحث برای خوانندگان ساده‌تر شود. ا. ح. – ۳ مرداد ۱۴۰۵ ——————————— چکیده: فاشیسم در سرآغاز قرن بیست‌ویک به چه معناست؟ این واژه چشم‌انداز تاریکی از سال‌های میان دو جنگ، که سرشار از خشونت، دیکتاتوری و نسل‌کشی بود را تداعی می‌کند. با مشاهده‌ی دوباره‌ی صعود راست افراطی در مقیاسی جهانی، از اروپا تا ایالات متحده و برزیل، چنین تصاویری خودبه‌خود به افکار ما بازمی‌گردند. با این حال، فاشیسم پوست انداخته است. این جریانْ ویژگی‌های فاشیستیِ متداول را به‌طور نمایانی عرضه می‌کند: رهبری اقتدارگرا و کاریزماتیک، نفرت از دمکراسی، تحقیر قانون، ریشخندِ حقوق بشر، نژادپرستیِ علنی (به‌ویژه علیه سیاه‌پوستان، لاتین‌تبارها و مسلمانان)، زن‌ستیزی (misogynism) و همجنس‌گراهراسی (homophobia)؛ ولی درعین حال، بلاغت (rhetoric) فاشیستیِ قدیمی را کنار گذاشته است. جنبش‌های پسافاشیستی خود را به‌عنوان مدافعان هویت‌های ملی تصویر می‌کنند که از سوی جهانی‌شدن، مهاجرت توده‌ای و بنیادگرایی اسلامی مورد تهدید قرار گرفته‌اند. این «پسافاشیسم» (post-fascism) به‌سانِ پدیده‌ای ترکیبی (hybrid phenomenon)، نه بازتولید فاشیسمِ قدیمی‌ست، و نه چیزی کاملاً جدید؛ این جریانْ میان آینده‌ای ناشناخته و گذشته‌ای کابوس‌وار و گریبان‌گیرْ معلق باقی می‌ماند. کلیدواژه‌ها: فاشیسم، پسافاشیسم، خشونت، پوپولیسم، بیگانه‌هراسی (xenophobia)، کمونیسم‌ستیزی. ——————————— لینک مقاله در وبسایت کارگاه دیالکتیک: https://kaargaah.net/?p=1742 نسخه‌ی پی.دی.اف ——————— @kdialectic

آخرین انفجار، پایان جنگ نیست؛ میراث محیط‌ زیستی حملات آمریکا و اسرائیل به ایران روزبه اسکندری ـ جنگ تنها با شمار کشته‌ها و ویرانی ساختمان‌ها سنجیده نمی‌شود؛ بخشی از خسارت‌های آن سال‌ها بعد، در آلودگی آب و خاک، تخریب زیست‌بوم‌ها و تهدید سلامت عمومی آشکار می‌شود. حمله به زیرساخت‌های نفتی، صنعتی و آبی می‌تواند بحران‌های زیست‌محیطی موجود ایران را عمیق‌تر کند و امنیت غذایی و آبی را به خطر اندازد. تجربه عراق، سوریه و لبنان نیز نشان می‌دهد که پیامدهای محیط‌ زیستی جنگ، بسیار فراتر از پایان درگیری‌های نظامی ادامه می‌یابد. بازسازی واقعی تنها با احیای آب، خاک، هوا و زیست‌بوم‌های آسیب‌دیده ممکن خواهد بود. https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/895706/&rhash=0ceb6994783a68 @RadioZamaneh | رادیو زمانه

۲. مصاحبه با یکی از کارگران عضو اتحادیه‌ی ای.گ.متال در کارگران فولکس‌واگن مصاحبه رونیا مورگنتالر در تاریخ ۲۲ ژوئیه ۲۰۲۶ در روزنامه‌ی تاتس (taz) با نامق ساریکایا، کارگر فولکس‌واگن در کاسل. ساریکایا ۲۷ سال سابقه‌ی کار دارد و نماینده‌ی اتحادیه‌ی IG Metall است. او همچنین در فدراسیون انجمن‌های کارگری دمکراتیک (DIDF) فعالیت می‌کند – سازمانی کارگری که مبارزه مشترک کارگران آلمانی و خارجی را سازماندهی می‌کند. نامق ساریکایا می‌گوید در میان پرسنل، افراد زیادی موافق ورود به صنعت تسلیحات هستند. اما او علیه این اقدام فعالیت می‌کند. https://taz.de/Gewerkschafter-ueber-VW-Ruestungsplaene/!6197839/ روزنامه تاتس: آقای ساریکایا، شما عضو ابتکارعملی از سوی کارگران فولکس‌واگن هستید که مخالف ورود کارفرمای‌تان به صنعت تسلیحات هستند. این موضوع کی وارد دستور کار شما شد؟ نامق ساریکایا: در جریان آخرین مذاکرات پیمان دسته‌جمعی کار، زمانی که گفته شد ما دیگر نمی‌توانیم پس از سال ۲۰۲۷ برای کارخانه‌ی اُزنابروک سفارش تأمین کنیم. مدت کوتاهی پس از آن، این خبر منتشر شد که شرکت تسلیحاتی راین‌متال (Rheinmetall) برای همکاری با فولکس‌واگن ابراز تمایل کرده است. از همان زمان ما شروع به فکر کردن کردیم. زیرا طبق بررسی‌هایی که همکاران در واحد توسعه‌ی اتحادیه در اُزنابروک انجام داده‌اند، در آن کارخانه می‌توان اتوبوس و قطار شهری نیز تولید کرد. (...) اولیویر بلومه، مدیرعامل فولکس‌واگن به‌وضوح اعلام کرده است‌ که آن‌ها بازدهی ۸ تا ۱۰ درصدی می‌خواهند، در حالی که این بازدهی در بخش خودرو در حال حاضر ۲ تا ۳ درصد است. این مقدار برای آن‌ها کافی نیست. به‌همین دلیل، فولکس‌واگن می‌خواهد وارد صنعت تسلیحات شود و این موضوع فقط محدود به کارخانه‌ی اُزنابروک نیست. در ولفسبورگ یک "دفتر دفاع گروهی" (Group Defence Office) تأسیس شده تا بررسی کند چه چیزی در کدام کارخانه قابل تولید است. پورشه دو میلیارد یورو در بخش نظامی سرمایه‌گذاری کرده، در استارت‌آپ‌ها مشارکت دارد و وارد حوزه‌ی نظارت ماهواره‌ای و لجستیک شده است. فولکس‌واگن نیز تلاش می‌کند حضور خود را در این زمینه گسترش دهد. تاتس: شما در حال جمع‌آوری امضا علیه این اقدام هستید و اکنون با کارگرانی از سایت‌های مختلف فولکس‌واگن مانند ولفسبورگ، زالتسگیتر، برانشوایگ، تسویکاو و درسدن شبکه‌ای برپا کرده‌اید. فضای عمومی در میان پرسنل چگونه است؟ ساریکایا: توأم با احتیاط. هنگام جمع‌آوری امضا بلافاصله این پرسش مطرح می‌شود که: پس همکاران ما چه کار دیگری باید بکنند؟ اگر تجهیزات نظامی تولید نکنند، دیگر اصلاً شغلی نخواهند داشت. یا اینکه: اگر روسیه حمله کند، ما باید بتوانیم از خودمان دفاع کنیم. این‌ها دلایلی است که چرا خیلی‌ها بیشتر موافق این اقدام (تبدیل خط تولید) هستند. اما در گفتگوهای فردی، وقتی توضیح می‌دهیم که بررسی‌های امنیتی وجود دارد و افراد تنها پس از قبولی در آن مجاز به کار خواهند بود، نظر همکاران تغییر می‌کند. زیرا این خطر بزرگ وجود دارد که آن‌ها باز هم بیکار شوند. تاتس: چرا شما مخالف این بازسازی و تغییر کاربری هستید؟ ساریکایا: چون ما خطراتی را متوجه همکاران می‌بینیم. از یک سو، فشارهای اخلاقی و روانی برای کسانی که نمی‌خواهند سلاح تولید کنند و تحت فشار هستند. از سوی دیگر: سایتی که در آن سلاح تولید می‌شود، در صورت بروز مناقشه، یک هدف اولیه محسوب می‌شود. در دو جنگ جهانی گذشته، شهر کاسل به ویرانه تبدیل شد. ما معتقدیم که - در این روند - حق مشارکت و تصمیم‌گیری شورای کارگری محدود خواهد شد. ما بر این باوریم که در جریان بررسی‌های امنیتی توسط سازمان اطلاعات و امنیت داخلی (Verfassungsschutz)، اطلاعات شخصی و سیاسی بسیار زیادی از افراد جمع‌آوری می‌شود. و در جایی که یک کارخانه به‌طور کامل تغییر کاربری دهد، تعدیل نیرو و اخراج رخ خواهد داد. (...) تاتس: اما استدلال مقابل این است: ساخت تسلیحات، مشاغل را تضمین می‌کند. ساریکایا: ولی این چطور می‌تواند کارساز باشد؟ اگر جنگی نباشد یا اگر انبارها به دلیل کم‌بودن جنگ‌ها پر شوند، چه کار خواهیم کرد؟ آیا این بدان معناست که ما باید درگیر جنگ‌ها شویم تا همچنان شاغل بمانیم؟ این محصولات پس از تولید نابود می‌شوند؛ آن‌ها هیچ شغل دیگری ایجاد نمی‌کنند و وارد هیچ چرخه ارزش‌آفرینی نمی‌شوند…» ------------------------- @roudcollective

۲۲ ژوئیه ۲۰۲۶ ابتکارعمل فعالان اتحادیه‌ای‌ علیه تسلیحات و جنگ کارگران، نمایندگان اتحادیه و اعضای شورای کارگری IG Metall از کارخانه‌های مختلف فولکس‌واگن از ماه مه ۲۰۲۶ کارزاری را به‌نام: «نه به تغییر کاربری در جهت اقتصاد جنگی!» آغاز کرده‌اند. ترجمه‌ی گزارشی که تلویزیون labornet.tv در این رابطه منتشر کرده است در ادامه می‌آید 👇🏾 ۱. طومار جمع‌آوری امضا علیه بازسازی و تغییر کاربری صنایع خودروسازی به‌سمت اقتصاد جنگی: ما، کارکنان حقوق‌بگیر و کارگران عضو اتحادیه‌ی «ای‌.گ.متال» (IGM) در فولکس‌واگن، با نگرانی شدید به روند نظامی‌سازی مجدد در سراسر جهان و افزایش روزافزون جنگ‌ها می‌نگریم. در آلمان از همین حالا جستجو برای یافتن نخستین کارخانه‌ها جهت تغییر کاربری به تولیدات نظامی آغاز شده است. کسانی که با این اقدام به ما وعده‌ی شغل می‌دهند، به‌طرز فریبکارانه‌ای تلاش می‌کنند از نگرانی‌های معیشتی و شغلیِ کارگران صنعت خودرو سوءاستفاده کنند. افزایش تسلیحات، تضمین‌کننده‌ی صلح نیست، بلکه زمینه‌ساز جنگ‌هاست. اگر دولت «وضعیت اضطراری» اعلام کند، حق اعتصاب محدود می‌شود، کار اجباری به میان می‌آید و دستوراتی برای افزایش بی‌رویه‌ی ساعت کاری صادر خواهد شد. در صورت وقوع جنگ، طبق «قانون تامین نیروی کار» (ASG)، انجام کار اجباری تحت تهدیدِ زندان برای شاغلان تمامی مشاغل اضافه می‌شود. در سنگرهای سراسر جهان، انسان‌هایی مثل ما و شما نه برای ارزش‌های والاتر، بلکه برای منافع سرمایه‌داران بزرگ جان می‌بازند. صنعت تسلیحات از سودهای سرسام‌آور خود غرق در شادی است. احیای مجدد سربازی اجباری در دست آماده‌سازی است تا در آینده ما و فرزندان‌مان را به جنگ‌ها بفرستند. هم‌اکنون با جنگ در خاورمیانه، قیمت بنزین شدیدا بالا رفته است و از همین حالا سخن از تورم بالاتر به میان می‌آید. ما با این روند همراهی نمی‌کنیم! تسلیح مجدد و اقتصاد جنگی برخلاف منافع همکاران و خانواده‌های ما بوده و با اهداف سندیکایی ما مغایرت دارد. بياييد بر شعار خود مبنی بر «مبارزه برای هر یک از مشاغل» تاکید ورزیم و فعالانه برای هدفمان یعنی «صلح، خلع سلاح و تفاهم میان ملل» تلاش کنیم (اساسنامه ای‌.گ. متال، ذیل ماده‌ی ۲ «وظایف و اهداف ای‌.گ. متال»). و ما از هیئت‌مدیره‌ی ای‌.گ. متال، شورای کارگری و همه‌ی اعضا می‌خواهیم با ما همراه شوند: نه به تغییر کاربری درجهت اقتصاد جنگی! [این طومار در تاریخ دوم مه ۲۰۲۶ در سایت openPetition خطاب به هیئت مدیره‌ی گروه فولکس‌واگن، هیئت نظارت فولکس‌واگن AG و هیئت مدیره IG-Metall منتشر شد و همزمان گردآوری امضاها آغاز شد.] --------------------------------------------- @roudcollective

سود جنگ میان ایران و آمریکا؛ چه کسانی از تداوم آن سود می‌برند؟ سیاوش شهابی ـ در هر جنگ، همه بازنده نیستند. از کاسبان تحریم در ایران تا پیمانکاران صنایع نظامی و بازیگران بازارهای مالی، گروه‌هایی هستند که تداوم بحران برایشان سودآور است. این مقاله با مرور تحولات اخیر در روابط ایران و آمریکا، می‌پرسد اقتصاد جنگ چگونه بر تصمیم‌های سیاسی سایه می‌اندازد و چه کسانی بهای این سودآوری را با جان، معیشت و آینده خود می‌پردازند. https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/895137/&rhash=0ceb6994783a68 @RadioZamaneh | رادیو زمانه

https://tinyurl.com/5743b6bz پایان جنگ و ورود به فضای پیشاجنگ تحریریه‌ی کارگاه دیالکتیک ۲۸ خرداد ۱۴۰۵ اول از همه باید بگوییم، ما به‌سهم خود خوشحالیم که با امضای این «تفاهم‌نامه» خطر ادامه‌ی جنگ موقتا برطرف شده است. چون - گفتن ندارد که - کارکرد اصلی جنگی…

نه به جنگ و تجاوز امپریالیستی ـ صهیونیستی؛ نه به فریب صلح دولت‌ها رکسانا تلارمی ـ صلح دولت‌ها اگر تنها به معنای توافق میان دولت‌ها، تقسیم منافع، بازسازی قدرت حاکمان و حفظ نظم سرکوب باشد، نفع مردم نیست. این صلحی است که در آن دولت‌ها با یکدیگر معامله می‌کنند، اما مردم همچنان زیر فشار فقر اقتصادی، زندان، بیکاری، تحقیر، سانسور، تبعیض و سرکوب باقی می‌مانند. https://www.radiozamaneh.com/893348/ @RadioZamaneh | رادیو زمانه

🔴 تداوم کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در ۵۷ زندان مختلف در هفته صدوبیست‌وهفتم ماشین اعدام و سرکوب حکومت مستبد حاکم همچنان به کار خود ادامه می‌دهد و روزانه شاهد اعدام زندانیان سیاسی و زندانیان جرایم عمومی در سراسر کشور هستیم. دستگاه قضائیه حکومتی اعلام کرده است که از آغاز جنگ اخیر تاکنون، ۳ هزار و ۲۹۲ نفر را به اتهام «همکاری با دشمن» بازداشت کرده است. این آمار در شرایطی منتشر می‌شود که پس از سرکوب اعتراضات سراسری دی‌ماه ۱۴۰۴ توسط نیروهای نظامی و امنیتی، روند برخورد با معترضان وارد مرحله تازه‌ای شده و بخش زیادی از دستگیرشدگان در معرض صدور احکام اعدام یا زندان‌های طولانی‌مدت هستند. دادستان ساری گفته ۷۰۰ پرونده علیه معترضان دی‌ماه تشکیل شده، علم‌الهدی امام جمعه فاسد مشهد نیز از هزارها پرونده برای دستگیرشدگان قیام دی‌ماه خبر داده است. آمار اعدام‌ها در خردادماه سال جاری به حدود ۱۴۰ تن بالغ می‌شود. کارنامه این حکومت پر از نقض گسترده و آشکار حقوق بشر و استفاده از اعدام به عنوان ابزاری برای سرکوب و ارعاب است. هزاران خانواده در ایران داغدار عزیزانی هستند که در فرآیندی غیر انسانی قربانی اراده سرکوبگر حکومت شده‌اند. در این میان صدای پدری که می‌پرسد : «مزار پسرم کجاست؟» صدایی است که از عمق رنج و بی‌عدالتی برمی‌خیزد؛ پرسش پدر وحید بنی‌عامریان، زندانی سیاسی که به همراه پنج زندانی سیاسی دیگر در فروردین‌ماه امسال در زندان قزلحصار اعدام شد، و دیگر خانواده‌هایی که جسد فرزندانشان را به آن‌‌ها تحویل ندادند تنها یک مطالبه شخصی نیست، بلکه فریاد بسیاری از دادخواهان است که حتی از حق ابتدایی دانستن محل دفن عزیزانشان محروم شده‌اند. این محرومیت ادامه مجازات پس از مرگ و نقض آشکار کرامت انسانی است. جایی که رنج نه پایان می‌یابد و نه حتی اجازه سوگواری می‌یابد. در مقابل این سرکوبگری‌ها و بربریت قرون وسطایی صدای زندانیان در کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» همچنان بلند است. آنان بدون توقف هر سه‌شنبه یادآوری می‌کنند که مجازات اعدام باید لغو شود و آزادی و برابری در ایران برقرار گردد. کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» سه‌شنبه ۹ تیر ۱۴۰۵ در هفته صدو بیست و هفتم در ۵۷ زندان زیر در اعتصاب غذا می‌باشند: زندان اوین (بندهای زنان و مردان)، زندان قزلحصار( واحدهای ۲ و ۳ و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بندهای زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل‌آباد شیراز (بندهای زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بندهای زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد (بندهای زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بندهای مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل‌آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران، زندان ایلام و زندان کرمان. هفته صد‌وبیست‌وهفتم سه‌شنبه ۹تیر ۱۴۰۵ #کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام #کارزار_سه_شنبه_های_نه_به_اعدام #نه_به_اعدام @no_to_execution_tuesdays https://t.me/No_To_Execution_Tuesdays https://x.com/n_t_e_t