_صَبر .🕊

بعد از تو تمام زندگیم بوی سیگار می‌دهد .

در هر مرحله‌ای از بزرگسالی، بیشتر به این پی میبرم که اعتماد به آدم‌ها، صبح‌های غم‌انگیز و شب‌ های دلگیری به همراه داره.

‏تو معذرت خواهیتو بکن ولی کیه که دوباره بهت اعتماد کنه.

من بخشیدنی‌ها رو بخشیدم، بیشتر از ظرفیتم هم بخشیدم و الان اون قسمت از من که میبخشید مرد، پس از این به بعد مراقب حرف‌ها و رفتارتون باشید.

هعی .

هیچ‌وقت واقعاً متوجه نمی‌شی که تروما چقدر روی رفتارت تأثیر می‌ذاره، تا وقتی کسی رو پیدا کنی که واقعاً بهت اهمیت بده.

زندگی همینطوریش هم خیلی سخته و خیلی باید تلاش کنیم تا زنده بمونیم، حداقل تو رابطه‌هاتون آدم امنی باشید و رابطه‌ها رو انقدر پیچیده و سخت نکنید، به جای خیانت کردن و اذیت کردن هم کنار هم باشید، متعهد باشید، به هم عشق بدید، حداقل اینطوری یکم زندگی قابل تحمل‌تر میشه.

با یه کسایی غریبه شدیم که فقط خداروشکر.

تا صب باهاش بمیرید .

هرچی بیشتر میگذره بیشتر دلم میخواد ساکت باشم و در مورد هیچی با هیچکس حرف نزنم.

از پسرایی که ریاضیشون خوبه خوشم میاد، کسی که از این کسشرا سر در میاره قطعا منم می‌فهمه.

آخرشم نفهمیدم مشکل از منه یا گیر آدمای ‌کصکشی ‌میوفتم.

چه شبِ ، شبی .

زنده باد تمامِ نرسیدن‌هایی که بعدها فهمیدم خودِ «معجزه» بودند!

واقعا آدم همه‌چیز تمومی هستم، همه‌چیم تموم شده.