𝐫𝐮𝐦𝐢𝐧𝐚𝐭𝐞

همیشه فکر میکردم چرا بعضیا بدون هیچ توضیحی میرن تا اینکه نوبت خودم شد.

تو ترسو و مردد بودی و من نمیتونستم به جای دو نفر جسور باشم.

مرا رنجاندند؛ آن‌قدر که تمامِ احساساتم را به خاک سپردم…

تظاهر می‌کردم که همه‌‌چیز خوب و تحت کنترلِ، اما هیچ‌چیز خوب نبود و نیست.

من متوجه شدم نه مشکل از پوله نه لوکیشن نه موقعیت نه حتی سن نه دایره آدمای دورم. « ذوق » در من مرده و دیگه هیچ چیزی منو نجات نمی‌ده.

هربار به این فکر می‌کنم که چقدر همش دارم به جغرافیا می‌بازم، ناامید‌تر میشم.

تو سختی میمونم، تو بی احترامی نه.

سکوت آخرین تلاشِ برا گفتن چیزایی که وقتی صحبت می‌کردیم نمی‌فهمیدن...

‏دیگه نه پوست لبی موند برای کندن، نه مویی موند برای ریختن، نه سلامت روانی برای داشتن.

نخواب آروم گل بی خارو بی کینه نمی‌بینی؟ نشسته گلوله تو سینه

گیرم که فردا سپیده سر زند و روزگار به کام شود؛ با غم آنها که برای ما جان داده‌اند، چه باید کرد؟

هرچه مرهم می‌گذارم بند می‌آید مگر؟ ای وطن خون تو از اروند می‌آید مگر؟

برنامه فراره ولی زکی، ارابه خرابه🤫

قربونت برم منم خوبم، حواسمو پرت می‌کنم که حواسم پرت بشه تا حواسم پرت باشه.

در وقاحت رقابت داشتند. به صراحت بی شرافت بودند. عدالت نبود که اصالت ما به بی رسمی آنها اصابت کند!

این روزا انقدر بی حوصله شدم،که ترجیح میدم تو ذهن همه مقصر باشم تا اینکه قانع شون کنم...!