واکاوی درام / نعیم صدری

ژوزه حالا چی؟ اگه تونستی بخواب اگه تونستی خسته شو اگه تونستی بمیر اما {نه} تو نمی‌میری {ژوزه} تو سگ‌جونی ژوزه

ژوزه حالا چی؟ اگه تونستی بخواب اگه تونستی خسته شو اگه تونستی بمیر اما {نه} تو نمی‌میری {ژوزه} تو سگ‌جونی ژوزه

«تیم-ملی چک» رو دریابید... همه‌ی «چک»های قبل از این سوءتفاهم بود.

تو پاراگراف فوق یکی از قله‌های رقابت نفس‌گیر بی‌استعدادترین فیلسمازان جهان برای آنلاک کردن محیرالعقول‌ترین فازهای شیادی رو مشاهده می‌کنید.

دقیقا... همه‌ی این فیلمها تو یک سال ساخته شدن. (2003) (به نظرم جا داره به احترام روح پدر اونهایی که سینما رو در عرض 23 سال از اونجا به اینجا کشوندن قیام کنیم)

خب... در ادامه‌ی انتشار لیست قبل.. بیاید یه بازی کنیم... من یه لیست منتشر می‌کنم و شما حدس بزنید وجه اشتراک فیلمهایی که تو لیست اومدن چیه... خدمت شما:

بله... «2024» یعنی خیلی دور... یعنی خیلی دیر... ولی خودتون رو تو قلب خاورمیانه درگیر این جزئیات نکنید عزیزان دلم... فقط بشینید هرچی که بالاتر از 2 گرفته رو ببینید. 😊

لیست فیلمهای سال 2024 که دیدنشان را شروع کردم ولی به انتها نرساندم. ☺️

لیست بهترین فیلمهای سال 2024 به انتخاب من. (عددهای ستون میانه‌ی تصویر امتیاز هر فیلم است که از 5 محاسبه شده)

دکتر استرنج‌لاو یا: چگونه یاد گرفتم که از بمب هراسی به دل راه ندهم و به آن عشق بورزم.

واکاوی درام / نعیم صدری pinned «#زن_زندگی_آزادی_جمهوری_ایرانی»

#زن_زندگی_آزادی_جمهوری_ایرانی

بچه‌ها... اون قضیه‌ی امید به دانشگاه برای بالا نگه‌داشتن پرچم آزادی‌خواهی و اینا بود... کنسله... بلند شید هر جا که هستید تا جایی که پاها و نفستون یاری می‌کنه شروع کنید دویدن به سمت نزدیکترین مرز.

و هرگز فراموش نکنید که «ساختار هوشمندانه‌ی قدرت» هیچ‌چیزی نیست جز توزیع متوازن نیرو و اهرم‌های اعمال قدرت بین قوای مستقل سیاسی. ساده‌ش اینه: دولت و مجلس و دادگاه، هر سه‌تاشون دقیقا به یه اندازه قدرت داشته‌باشن و نیروی نظامی هم تو سیاست مطلقا بی‌طرف باشه.

همچنان روی حرفی که زدم هستم و باور دارم که در وضعیت جنگی و انقلاب (وضعیتی که از طرف حاکمیت به شکل اجتناب‌ناپذیری به جامعه تحمیل شده) صدای آزادی‌خواهیِ روشنفکرانه به جایی نمی‌رسه و بحث دراین‌باره بیهوده ست. اما... فکر می‌کنم برای مایی که تا اینجا زنده موندیم بد نیست که یک‌بار مطلوب خودمون رو در یک فضای نظری جمعی برای خودمون مرور کنیم تا در هیچ شرایطی فراموش نکنیم «چه» می‌خوایم و هرگز اجازه ندیم «خواست»مون به دست فرومایه‌ترین و رذل‌ترین اپورتونیست‌ها به بازی گرفته بشه. پیشنهاد می‌کنم این هشتگ رو تو توییتر دنبال کنید: #از_دموکراسی_بگو https://x.com/hashtag/%D8%A7%D8%B2_%D8%AF%D9%85%D9%88%DA%A9%D8%B1%D8%A7%D8%B3%DB%8C_%D8%A8%DA%AF%D9%88?src=hashtag_click

من به شخصه از 88 تا 98، از 401 تا 404... به اندازه‌ی کافی برای جان‌های از دست رفته مرثیه سرایی کردم. حالا اما به نظرم دیگه وقتش رسیده که انکار رو کنار بذاریم و بپذیریم که یه جنگ تمام عیار تو این کشور در جریانه و ما هم درست وسطش‌ایم و هر روز ممکنه خودمون و عزیزانمون جزو آمار تلفات اون جنگ باشیم. فکر می‌کنم حالا مثل هر فرد غیرنظامی دیگه‌ای تو هر جنگ دیگه، باید قبل از هرچیز برنامه‌ای برای زنده موندن داشته باشیم و بعد از اون در حد توانِ (بسیار اندکِ) خودمون، کمک کنیم که سمت کمتر-جانیِ این جنگ برنده بشه. صحبت از تئوری‌های سیاسی و اجتماعی و آزادی‌خواهی تو شرایط جنگی کاملا بی‌معناس... بیاید خودمون رو مسخره نکنیم و بحثش رو بذاریم برای اونهایی که روز بعد از تموم شدن جنگ زنده موندن.