سفر با زنان جهان

با سپاس از معصومه انوشیروانی عزیز با هم بشنویم.

🌱 امروز را با این پرسش آغاز کن، چه نعمتی همین حالا کنار من است که هنوز ندیده‌ام؟! روز دهم #بر_مدار_نعمت @maryammoosavism

🌱 آنچه تو امروز عادی می‌پنداری، آرزوی بسیاری‌ست. روز نهم #بر_مدار_نعمت @maryammoosavism

گروه جدید «گام برداشتن در جهان» آغاز می‌شود... سفری نه برای رسیدن به جایی دور، بلکه برای نزدیک‌تر شدن به خودمان. با نوشتن، دیدن و زیستن، قدم‌به‌قدم، جهانی را کشف می‌کنیم که همیشه درون ما منتظر بوده است. به امید روزهایی پر از کشف، خلاقیت و شجاعت. برای اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام به شناسه زیر پیام دهید:👇 @smowlana

🌱 زندگی با آنچه داریم آغاز می‌شود نه با آنجه نداریم. روز هشتم #بر_مدار_نعمت @maryammoosavism

🌱 آرام‌تر که می‌شویم نعمت‌های بیشتری را می‌بینیم. روز هفتم #بر_مدار_نعمت @maryammoosavism

🌱 بعضی‌ نعمت‌ها آن‌قدر نزدیک‌اند که دیده نمی‌شوند. روز ششم #بر_مدار_نعمت @maryammoosavism

🌱 هر صبح فرصتی تازه برای دیدن آن چیزی‌ست که دیروز ندیدی. روز پنجم #بر_مدار_نعمت @maryammoosavism

🌱 هر نفسی که بی‌تلاش می‌آید هدیه و نعمتی‌ست که به آن عادت کرده‌ایم؛ آگاه و قدردان باشیم. روز چهارم #بر_مدار_نعمت @maryammoosavism

🌱 فراوانی از دیدن آغاز می‌شود نه از داشتن. روز سوم #بر_مدار_نعمت @maryammoosavism

🌱 نعمت‌ها کم نیستند؛ گاهی ما آنها را نمی‌بینیم. روز دوم #بر_مدار_نعمت @maryammoosavism

گزارش روز اول «بر مدار نعمت» امروز صبح، نخستین گام از سفر ۹۰ روزه «بر مدار نعمت» در کنار جمعی از همراهان عزیز آغاز شد. جلسه را با شعری از سعدی شروع و درباره این موضوع گفت‌وگو کردیم که چگونه زندگی ما بیش از آنکه با اتفاقات بزرگ ساخته شود، از روتین‌ها و انتخاب‌های کوچکی شکل می‌گیرد که هر روز تکرار می‌کنیم. درباره شکرگزاری سخن گفتیم؛ نه به عنوان یک تکنیک یا تمرین ذهنی، بلکه به عنوان شیوه‌ای از دیدن. اینکه چگونه می‌توان در میان دغدغه‌ها، چالش‌ها و مشغله‌های روزمره، همچنان نعمت‌های حاضر در زندگی را دید و قدر دانست. بخش پایانی جلسه به یک تمرین کوتاه حضور و توجه اختصاص داشت؛ مکثی برای دیدن نعمت‌هایی که آن‌قدر به ما نزدیک‌اند که گاهی از چشممان پنهان می‌مانند. و موسیقی منتخب برای این دوره را سه‌بار از سه زوایه شنیدیم. دو تمرین‌ انجام دادیم و یک تمرین روزانه را توافق کردیم. میثاق‌نامه این سفر را هم در گروه به اشتراک گذاشتیم تا هر کس به نام خود بنویسد و پیش رو بگذارد. این تازه آغاز راه است. سفری برای به یاد آوردن آنچه همیشه در زندگی ما حاضر بوده اما کمتر دیده شده است. سپاسگزارم از همه همراهانی که با حضور، توجه و قلب‌های گشوده‌شان، زیبایی این شروع را دوچندان کردند. 🌹☘🌹 امروز بیش از هر چیز، امیدوار شدم که هنوز انسان‌ها برای مکث کردن، شنیدن و دیدن زیبایی‌های ساده زندگی، آماده‌اند. ✍ مریم موسوی #بر_مدار_نعمت #روز_اول سفر با زنان جهان، سفری‌ست از درون برای خلق جهانی مهربان‌تر

برنامه حامیان مسیر یادتونه؟ "حامی راه" یکی از زیربخش‌های حامی مسیر هست در سفر با زنان جهان. تا حالا چند برنامه داشتیم که با آغاز جنگ متوقف شد. دوباره شروع می‌کنیم. خواستم یادآوری کنم و به این بهانه یکی از گزینه‌هامون رو بدون نام به اشتراک می‌ذارم.😊

"در پناه سکوت" یک فصل توجه شبانگاهی برای رهاسازی ذهن و آرامش پیش از خواب. گاهی روزها آن‌قدر شلوغ و پر از فکر می‌شوند که شب‌ها هم ذهن‌مان آرام نمی‌گیرد… بدن‌مان خسته است، اما ذهن هنوز درگیر است. در این لحظه‌ها، ما بیش از هر چیز به «سکوت» نیاز داریم؛ سکوتی برای رها شدن، سبک شدن، و بازگشت به آرامش. 🎶 در پناه سکوت چیست؟ در پناه سکوت یک سفر ۹۰ روزه شبانگاهی است برای آرام‌سازی ذهن، رهاسازی تنش‌های روز و ساختن خواب عمیق‌تر. این مسیر، دعوتی است به بازگشت به خود؛ نه برای فرار از زندگی، بلکه برای تجربه‌ی آرام‌تر آن. 🌀 در این مسیر کنار هم می‌آموزیم: - چگونه ذهن را از نشخوار فکری شبانه آرام کنیم؟ - چگونه قبل از خواب، بدن و ذهن را سبک کنیم؟ - چگونه از هیاهوی روز فاصله بگیریم؟ - چگونه یک روتین شبانه آرام و پایدار بسازیم؟ - چگونه به جای درگیری، به سکوت درونی برسیم؟ 🌿  این همراهی هر شب از ساعت ۲۲ تا ۲۳ در یک فضای هدایت‌شده و آرام، تمرین‌هایی برای: رهاسازی ذهن آرام‌سازی بدن مراقبه و توجه درونی آماده شدن برای خواب عمیق انجام می‌شود. 🔖 هدف ما از طی این مسیر این است که: شب‌ها آرام‌تر شوند، ذهن سبک‌تر شود، خواب عمیق‌تر تجربه شود، و روزهای بعد با انرژی بیشتری آغاز شوند. شاید وقت آن رسیده باشد که به جای جنگیدن با ذهن، در کنار آن بنشینیم و به سکوت اجازه دهیم ما را آرام کند. سفر با هم؛ سفری از درون برای خلق جهانی مهربان‌تر. @safarBZJ

"سفر با زنان جهان" در کنارِ رویاهای نیمه‌تمامِ دخترانِ سرزمینِ همسایه می‌ایستد؛ همان‌جایی که پژواکِ سکوتِ کلاس‌های خالی، دردهای مشترکی را بیدار می‌کند. ما رنجِ شما را می‌شناسیم، چرا که زنانِ ایران نیز روزگاری برای باز کردنِ درهایِ بسته، با همین سرسختی و امید، در برابرِ نابرابری جنگیدند. بدانید که در این مسیرِ دشوارِ «خواندن و دانستن»، صدایِ قلم‌هایِ شکسته‌یِ شما، در جانِ ما نیز طنین‌انداز است. با قلب و قلم کنارتان می‌ایستیم عزیزم. @safarBZJ

طلب آغازِ حرکت است؛ نه از سرِ دانستن، که از سرِ خواستنِ راستین. همان جرقه‌ای که راه را از درون روشن می‌کند. طلب، آن ایستادنِ کوتاهِ دل است پیش از راه افتادن. لحظه‌ای که انسان هنوز به مقصد نرسیده، اما دیگر نمی‌تواند در جای خود بماند. امروز طلب در جان ما هفت‌ "تن" روشن شد و تنهایی‌مان به هم رسید و "با‌هم" طعم گام‌برداشتن در آغاز صبحی دل‌انگیز را چشیدیم. دایره‌ای شدیم کوچک اما بسیار گسترده. لیلی تنفس‌مان را هدایت کرد و با گشودن چشم‌هایمان به آبی آسمان تهران نخستین گام از طعم‌ پیاده‌روی آغاز شد. زمین زیر پایمان شد کلاس خودشناسی. زمین زیر پایمان بود و آسمان بالای سرمان و این یگانگی با زمین و آسمان و رهایی در جریان هوایی که نفس می‌کشیم ما را به "اینجا و اکنون" پیوند زد و با هم تجربه‌ای ساختیم یگانه. از هم‌سویی و ناهم‌سویی گام‌هایمان گفتیم. از طعم فضاهایی که گام‌ها ما را به آنجا می‌رسانند و از جنس گام‌برداشتن‌هایمان در هر روز. از جنس فضاهای گام‌هایمان و راه‌هایی که رفته‌ایم و می‌رویم. از فرصت‌ها و نشانه‌ها. از بهانه‌ها. از "تو پای در راه نه، راه خود گویدت چون باید رفت" تا " رسیدن، هنر گامِ زمان است" و " آبی که برآسود، زمین‌اش بخورد زود، دریا شود آن رود که پیوسته روان است" و وعده کردیم که پنجشنبه ۲۸ خردادماه ساعت ۵:۳۰ صبح در دومین گرد هم آمدن تجربه‌ای دیگر بسازیم. اگر جا ماندید به هر دلیل، خبر خوب این است که فرصت آغاز کردن همیشه رو به روی ماست. کافیست به این شناسه @smowlana پیام دهید تا شما را به کانال تمرین‌ها هدایت کنم. ما با انتخاب‌هایمان زندگی‌مان را می‌سازیم. انتخاب با شماست.😊🌹☘ سفر با زنان جهان سفری‌ست از درون برای خلق جهانی مهربان‌تر

... میان «رنج» و «هیچ» زندگی همچنان جاری ست. نه از ابتدای آتش بس که زیر موشک باران تهران؛ همان روزهایی که کارگاه گفت‌وگو همچنان برگزار می‌شد شروع کردیم به بازطراحی برنامه‌هایمان. بسیاری از شب‌ها در سکوت دفتر برای ساختن مسیری جنگیدم که در آن سهم من و شما از جهان، تنها "بقا" نباشد. مسیری که در هجوم محدودیت‌ها تنهایی را به «با هم بودن» بدل کند. باور دارم معنای زندگی در زیستنِ مشترک است. پس بهانه‌ها را زمین بگذاریم و صبح جمعه‌ با قلبی گشوده به دیدار «خودمان» بیاییم. زنان و مردان با هر باور و پوششی که دارید بیایید! ایران مِلکِ مشاع همه ماست و همه ما در آن سهم داریم. در آسمان و زمینش. در شب‌ها و صبح‌هایش، و احترام به باورها و حقوق انسانیِ یکدیگر؛ نخستین و مهم‌ترین مسئولیت انسانی ماست! قرار ما: گامی‌ست به سوی خویشتن، با مراقبه راه رفتن. مکان: پارک گفتگو زمان: جمعه ۲۲ خرداد ۱۴۰۵ ساعت: ۶:۰۰ تا ۷:۰۰ صبح حضور برای همگان آزاد و رایگان است. ملزومات سفر به درون: لباس و کفش راحت - بطری آب - قلم و کاغذ - یک زیر‌دستی و بسته‌ای مدادرنگی. چیدمان برنامه با من، تجربه با هم. ضلع شرقی کتابفروشی پارک گفتگو منتظرتان هستم برای آن که ساعتی زندگی را با هم زندگی کنیم. به موقع بیایید.

دچار یک‌ جور خستگیِ وجودی شده‌ام؛ وقتی می‌بینم همه در باتلاق گیر کرده‌ایم و هیچ تلاشی برای بیرون‌آمدن نمی‌کنیم، دردم می‌گیرد و می‌ترسم. چقدر عجیب است که ما آدم‌ها، گاهی از رنجِ آشنای خودمان بیشتر از تغییر می‌ترسیم و گاهی از تغییر. انگار در یک اتاق تاریک، در حالی که نفس‌مان به شماره افتاده، به جای باز‌کردن پنجره، نشسته‌ایم و از تاریکی شکایت می‌کنیم. "غُرزدن" یک نوع تخلیه هیجانی ارزان و آسان است. راهی‌ست برای این که احساس کنیم بسیار می‌دانیم بدون این که واقعا کاری انجام دهیم. حقیقت تلخ این است: تغییر، هزینه دارد. تغییر، یعنی دست‌کشیدن از عادت‌های امن، یعنی برخورد با خود واقعی‌مان در آینه‌ای که دوست نداریم. ما همگی در یک کشتی سوراخ نشسته‌ایم و به جای پاروزدن در این شب تاریکِ مه‌آلود، مشغول بحث درباره میزان ورود آب به کشتی هستیم. شاید راه نجات، در بلندتر کردن صدای اعتراض نیست، در کوتاه کردن فاصله میان "دانستن" و " انجام‌دادن" است... بیایید انجامش دهیم. ✍ مریم موسوی