کانال سرای ایرانSaray Iran

https://youtube.com/shorts/-p4_WLNdcjc?si=Avb5r6U1e0gAfjYF زمینخراش The Line طرح اولیه بسیار غیرمعمول است که طول: ۱۷۰ کیلومتر عرض: فقط ۲۰۰ متر ارتفاع سازه: حدود ۵۰۰ متر ظرفیت نهایی اعلام‌شده: ۹ میلیون نفر بدون خیابان و خودرو انرژی موردنظر: ۱۰۰٪ تجدیدپذیر دسترسی پیاده به خدمات روزمره در حدود ۵ دقیقه قطار سریع‌السیر زیرزمینی برای طی کردن کل مسیر در حدود ۲۰ دقیقه

توصیه میکنم حتماً ببینید این دیگه تلویزیون های معاند خارجی نیست ، خود مدیر شبکه صدا و سیما داره میگه.

https://www.instagram.com/reel/DbYVA5Mq2Kw/ معنای زندگی چیست؟

https://www.instagram.com/reel/Db0m4ZtsXhq/ پیوند اندیشه با عدد ۷

https://www.instagram.com/reel/Dbh5oQUN50x/

ادامه از پیش دیروز شایعه کشف یک معدن جدید هزاران نفر را به حرکت درمی‌آورد. امروز یک توییت، یک اینفلوئنسر یا یک خبر می‌تواند میلیون‌ها نفر را به خرید یا فروش وادارد. دیروز جوینده طلا می‌گفت که اگر فقط رگه اصلی را پیدا کنم، ثروتمند می‌شوم. امروز قمارباز کریپتو می‌گوید که اگر فقط این کوین ده برابر شود، زندگی‌ام عوض می‌شود. اما تمدن زمانی پیشرفت می‌کند که انسان از جست‌وجوی شانس به ساختن ارزش حرکت کند. طلای واقعی در قرن نوزدهم فقط در رودخانه‌ها نبود، در ساخت شهرها، راه‌آهن، تجارت، بانکداری، کشاورزی و زیرساخت‌هایی بود که پس از تب طلا باقی ماندند. کشف طلا به توسعه غرب آمریکا شتاب بخشید، اما بخش مهمی از ثروت پایدار در فعالیت‌هایی شکل گرفت که برای پاسخگویی به نیازهای جامعه ایجاد شدند. و شاید درس امروز نیز همین باشد که مسئله این نیست که طلا را کجا پیدا کنیم اما مسئله این است که چگونه ارزش بیافرینیم. جوینده طلا می‌خواهد چیزی را که در زمین پنهان است پیدا کند. کارآفرین چیزی را می‌سازد که پیش از او وجود نداشته است. و قمارباز منتظر است دیگری بهای بیشتری برای رؤیای او بپردازد. از این منظر، فاصله میان جوینده سخت‌کوش طلا و قمارباز کریپتو نه در بیل و کلنگ است و نه در موبایل و بلاک‌چین، فاصله واقعی در این است که انسان برای ثروتمندشدن ارزش تولید می‌کند، ارزش کشف می‌کند، یا صرفاً روی رفتار دیگران شرط می‌بندد. و تاریخ، بارها نشان داده است که در هر تب ثروت، کسانی که چیزی واقعی برای فروش دارند معمولاً از کسانی که فقط رؤیای ثروتمندشدن دارند، پایدارتر ثروتمند می‌شوند.

از جویندگان سخت‌کوش طلا تا قماربازان کریپتو در نگاه نخست، میان جویندگان طلای کالیفرنیا در قرن نوزدهم و میلیون‌ها نفری که امروز به سوی رمزارزها هجوم می‌برند، فاصله‌ای به اندازه دو قرن وجود دارد؛ اما اگر به جای ابزار، انگیزه انسانی را ببینیم، شباهت شگفت‌انگیزی آشکار می‌شود: رؤیای ثروتمندشدن سریع. در سال ۱۸۴۸، کشف طلا در آسیاب ساتر در کالیفرنیا موجی عظیم از مهاجرت و جست‌وجو به راه انداخت. مردانی از نقاط مختلف جهان زندگی خود را رها کردند، ابزار برداشتند و راهی سرزمینی شدند که تصور می‌کردند ثروت در خاک آن نهفته است. اما افسانه طلایاب موفق، واقعیت اقتصادی را پنهان می‌کرد. بررسی‌های تاریخی نشان می‌دهد که دستاورد اقتصادی بسیاری از معدن‌کاران کوچک چندان چشمگیر نبود و در مواردی حتی نزدیک به صفر بود؛ در حالی که کسانی که به معدن‌کاران کالا، ابزار، حمل‌ونقل، غذا و خدمات می‌فروختند، می‌توانستند سود بسیار بیشتری به دست آورند. این همان نکته‌ای است که در هر تب ثروت تکرار می‌شود که همه به دنبال طلا می‌روند، اما الزاماً ثروت در خود طلا نیست بلکه گاهی ثروت در فروش بیل و کلنگ به جویندگان طلاست. با گذشت زمان، جست‌وجوی طلا نیز از کار فردی و سخت به فعالیتی سرمایه‌بر و صنعتی تبدیل شد. هنگامی که ذخایر آسان‌تر استخراج شدند، شرکت‌ها و ماشین‌آلات جای بسیاری از جویندگان مستقل را گرفتند. حتی در همان دوره، درآمد روزانه معدن‌کاران به‌سرعت کاهش یافت و استخراج به سمت سازمان‌یافتگی و سرمایه‌گذاری بزرگ حرکت کرد. امروز دیگر لازم نیست کوله‌پشتی برداریم و به کالیفرنیا برویم. معدن جدید در جیب ماست، روی تلفن همراه، در صرافی دیجیتال و پشت صفحه‌ای که نمودارهای سبز و قرمز روی آن بالا و پایین می‌روند. رمزارزها، به‌ویژه در سال‌های نخست، برای بسیاری همان جذابیتی را داشتند که طلا برای جویندگان قرن نوزدهم داشت یعنی دسترسی ظاهراً برابر بلاکچینی، امکان کشف چیزی تازه و امید به ثروتی که هنوز متعلق به کسی نشده است. اما یک تفاوت مهم وجود دارد. جوینده طلا برای رسیدن به ادعای خود باید زمین را می‌کند، رودخانه را می‌شست، ابزار تهیه می‌کرد و ساعت‌ها و روزها کار می‌کرد. در جهان کریپتو، گاهی فاصله میان سرمایه‌گذاری و قمار تنها یک کلیک است. به همین دلیل، کریپتو را نباید یکسره با قمار یکی دانست. فناوری بلاک‌چین و برخی رمزارزها مسائل واقعی و مهمی را مطرح کرده‌اند و پژوهش‌ها نیز رفتار بازار بیت‌کوین را در برخی جنبه‌ها با بازارهای دارایی مانند طلا مقایسه کرده‌اند. اما رفتار بخشی از معامله‌گران کریپتو به‌وضوح می‌تواند ماهیتی ریسک‌جویانه پیدا کند. پژوهشی بر رفتار معامله‌گران نشان داده است که ورود به معاملات رمزارزی با افزایش معاملات پرریسک و استفاده بیشتر از اهرم در سایر بازارها نیز همراه بوده است؛ الگویی که پژوهشگران آن را با هیجان‌جویی و ریسک‌پذیری مرتبط دانسته‌اند. اینجاست که تفاوت میان سرمایه‌گذار، کارآفرین و قمارباز اهمیت پیدا می‌کند. سرمایه‌گذار به ارزش، جریان درآمد، فناوری، کاربرد و آینده یک دارایی نگاه می‌کند. کارآفرین چیزی می‌سازد که پیش از او وجود نداشته است. اما قمارباز بیش از آنکه به ارزش واقعی چیزی بیندیشد، به این امید وارد می‌شود که فرد دیگری بعداً حاضر باشد آن را گران‌تر از او بخرد. در چنین شرایطی، بازار از اقتصاد تولیدی فاصله می‌گیرد و به اقتصاد انتظار تبدیل می‌شود که من امروز می‌خرم، چون فکر می‌کنم فردا دیگری گران‌تر خواهد خرید. و اینجاست که داستان طلا دوباره تکرار می‌شود در تب طلا، فقط معدن‌کاران نبودند که ثروتمند می‌شدند؛ فروشندگان ابزار، صاحبان حمل‌ونقل، بازرگانان و کسانی که نیازهای معدن‌کاران را تأمین می‌کردند نیز از این موج بهره می‌بردند. حتی یک ضرب‌المثل مشهور درباره تب طلا همین واقعیت را خلاصه می‌کند یعنی گاهی کسانی که به معدن‌کاران خدمت می‌کنند، بیشتر از خود معدن‌کاران سود می‌برند. در دنیای کریپتو نیز می‌توان همین الگو را دید: صرافی‌ها، کارمزدها، زیرساخت‌های فنی، تجهیزات استخراج، خدمات مالی و حتی تولیدکنندگان محتوا می‌توانند از هیجان بازار درآمد کسب کنند، چه قیمت رمزارز بالا برود و چه پایین بیاید. بنابراین شاید پرسش درست این نباشد که کدام رمزارز فردا چند برابر می‌شود؟ بلکه پرسش عمیق‌تر این استکه چه کسی از این تب ثروت، چه به قیمت بالا رفتن بازار و چه به قیمت سقوط آن، درآمد پایدار به دست می‌آورد؟ این پرسش ما را از ذهنیت جوینده گنج به ذهنیت اقتصادی نزدیک می‌کند. از جوینده طلا تا قمارباز دیجیتال تاریخ نشان می‌دهد که فناوری تغییر می‌کند، اما روان‌شناسی انسان چندان تغییر نمی‌کند. دیروز مردی با بیل و غربال کنار رودخانه ایستاده بود و به دنبال ذرات طلا می‌گشت. امروز انسانی در خانه نشسته و با انگشت خود نمودار یک رمزارز را بالا و پایین می‌کند.👇

Watch "Nader Khalili - Design With Nature" on YouTube https://youtu.be/8afPI5W2mqA

قدیمیترین سکونتگاههای بشری

These factors can contribute to collective wisdom and effective democracy only when they operate alongside social trust, dialogue, and an inclusive national identity. Iranian national identity, in this framework, is neither an obstacle to democracy nor a competitor to ethnic, religious, and ideological diversity. It can instead provide the common framework within which these differences can coexist, compete, and engage in dialogue. Ultimately, the question that needs to be added to the theory is this: How can a society be built in which people who are different from one another first come to see themselves as sharing a common destiny, before they are expected to make collective decisions? For societies such as Iran, answering this question may be just as important for understanding the possibility of democracy as understanding the role of information itself. H. A.

People can have fundamentally different political and social views and still consider themselves members of the same society and participants in a shared destiny. National identity, therefore, should not be understood as the opposite of social diversity. An inclusive national identity can provide the framework within which diversity becomes compatible with social cohesion and democratic political competition. From this perspective, one of the major limitations of the Informatics Theory of Democracy is that it largely treats society as an already existing reality. Yet in many societies, the political community itself, as well as trust among its members, must be created and continuously renewed. This issue becomes particularly important in societies such as Iran. If public trust is low and different groups do not perceive one another as participants in a common destiny, increasing access to information, expanding media, and developing communication technologies will not necessarily lead to democracy. They may even have the opposite effect and intensify polarization. Under such conditions, each group may interpret information according to its own assumptions and group identity. Information is no longer necessarily the raw material of collective wisdom. It can instead become a tool for reinforcing pre-existing beliefs and strengthening boundaries between groups. Therefore, the democratic transition of a society such as Iran cannot be explained solely through increased access to information, technological development, or electoral mechanisms. These factors are important, but they operate within a social environment in which trust, dialogue, a sense of belonging, and a shared identity also matter. The theory can therefore be extended. Information remains one of the essential foundations of democracy, but social conditions must exist that allow information to be transformed into collective wisdom. An inclusive national identity, a sense of shared destiny, social trust, recognition of the other, and the ability to engage in meaningful dialogue are among these conditions. Democracy, from this perspective, is not merely a decision-making system. It is also a mechanism for managing differences among people who may be profoundly different from one another, yet have accepted that they share a political community and must build their future together through peaceful means. This perspective also suggests that the concept of effectiveness used in the article requires further consideration. Democratic effectiveness should not be understood solely as the ability to produce the best possible decision. A democratic decision also depends on the legitimacy of the process, participation, acceptance of minority views, the possibility of criticism, the capacity for correction, and the preservation of public trust. A decision may not always be technically optimal, yet if it emerges from a legitimate and participatory process, and if it can be revised through democratic mechanisms, it may still possess significant democratic value. Democracy is not simply a machine for producing the best decision. It is also a mechanism for living peacefully with disagreement and managing that disagreement over time. The value of the article, therefore, does not lie in rejecting its informatics perspective. On the contrary, the theory illuminates an important part of the problem. Democracy cannot make good decisions without the free circulation of reliable and meaningful information. But information alone is not enough. Before information can become collective wisdom, there must be a social environment in which individuals trust one another, recognize the legitimacy of the other, do not regard disagreement as an existential threat, and see themselves as members of a common society. This is the missing link in the Informatics Theory of Effective Democracy. For Iran, this missing link is particularly significant. The path toward democracy cannot be reduced to information, the Internet, elections, or communication technology.

A Critique of the Informatics Theory of Effective Democracy: Democracy Is More Than Information The article An Informatics Theory of Effective Democracy presents an interesting and valuable idea. It attempts to understand democracy not simply as a political system, but as a system of information processing and collective decision-making. From this perspective, the quality of an individual’s decisions depends partly on the quality and amount of information available to that person. When decision-making moves from the individual to society, the quality of collective decisions likewise depends on the quality of information, its dissemination, citizens’ access to it, and their ability to process and exchange it. This perspective is particularly important in the age of modern communication technologies. When citizens have access to accurate and timely information, can compare different perspectives and experiences, and can freely discuss public issues, the possibility of reaching better collective decisions increases. Democracy can therefore be understood, at least in part, as a social system for collecting and processing the dispersed knowledge of society. However, the central problem with the article begins when it establishes a relatively direct relationship between information and collective wisdom. The article correctly emphasizes the importance of information, but it leaves out a fundamental variable that exists prior to the circulation of information. That variable is society itself: the relationship that connects individuals and enables them to regard themselves as members of a shared political community. Information by itself does not produce collective wisdom. Information can create awareness, but it can also create suspicion. It can provide the basis for dialogue, but it can also intensify polarization. It can bring people closer together, but when public trust is low, it can also cause different groups to retreat further into their own information environments. The relationship between information and democracy is therefore not necessarily linear. A society may have abundant information and still be unable to make rational and collective decisions. The quality of relationships among people, the level of public trust, the possibility of dialogue, and a sense of shared destiny all play an essential role in determining the outcome of the democratic process. This raises a fundamental question that the article does not sufficiently address. Before asking how individual information can be transformed into collective decisions, we should ask what makes different individuals a people in the first place. A people is not simply a collection of individuals who provide information to a decision-making system. Every individual carries historical memory, social experience, belonging, interests, fears, values, and expectations about the future. If individuals do not recognize one another as members of a common society, and instead regard the other side as an enemy or as part of a foreign camp, the circulation of information among them will not necessarily produce collective wisdom. In such circumstances, the problem is not simply a lack of information. It is also a question of trust in information, trust in the source of information, and, more importantly, trust in the intentions of the other. This is where national identity becomes an important variable. National identity in a diverse society does not mean making people identical or eliminating ethnic, religious, linguistic, or ideological differences. On the contrary, an inclusive national identity can provide a framework within which these differences can coexist. This point is particularly important in the case of Iran. Being Iranian is not inherently incompatible with being Kurdish, Baluch, Azerbaijani, Lur, Gilak, Arab, Persian, or belonging to any other cultural or linguistic community. Nor is Iranian identity inherently incompatible with being Muslim, Zoroastrian, Christian, Jewish, non-religious, or holding any other belief.

https://www.instagram.com/reel/Db0qgFNMnX2/

https://www.instagram.com/reel/Db0qgFNMnX2/

درود مجمع عمومی انجمن موسیقی ایرانیان بریتیش کلمبیا در تاریخ ۹ آگوست ۲۰۲۶ به صورت آنلاین برگزار شد. ۱۵ نفر در جلسه حاضر شدند. ۷ نفر کاندید هیات مدیره بودند. پس از ارایه گزارش فعالیت های ۲ سال گذشته انجمن موسیقی و همچنین گزارش مالی انجمن، رای گیری انجام شد. شمارش آرا توسط آقای عبدالله داودی انجام و نتایج زیر اعلام شد. اعضا زیر به ترتیب تعداد رای به عنوان هیات مدیره انجمن موسیقی برای ۲ سال منتخب شدند. ۱. امیر اسلامی ۲. صبا جمالی ۳. میثم خاتمی نیا ۴. روناک محرابی ۵. مهرو خدامراد همچنین: ۶. حمید تازیکه به عنوان عضو علی البدل هیات مدیره ۷. محمد مهربان به عنوان بازرس با تشکر فراوان انجمن موسیقی ایرانیان بریتیش کلمبیا

https://share.google/SbMcwkEnroO2rzM9k

پلورتاریای لمپن 🌹🌷نظاميان كشورهاي ديكتاتوري چرا هموطنان خود را می کشند؟؟؟

https://www.instagram.com/reel/DZ71nEXs7sq/

https://x.com/hasanghezelbash/status/2086510578701635837/video/1?s=52