دغدغه‌های ایران

🔹 جرأت ادامه دادن یا امید رسیدن بحث آزاد باحضور محمدرضا نیکفر مهرداد درویش‌پور 🗓 چهارشنبه ۲۱ مرداد 🕰 ساعت ۱۸:۰۰ به وقت اروپای مرکزی 🕰 ساعت ۱۹:۳۰ به وقت تهران 📍 در کلاب «گُدار» می‌توانید با عضویت در این کانال ها به آرشیو برنامه های این کلاب و برنامه‌های اعلامی آن دسترسی داشته باشید👇🏼 https://linktr.ee/godar 🆔@clubhouseGodar

❇️ ناسیونالیسم ایرانی، میان ملت سازی از پایین و همگون سازی از بالا بحث درباره ناسیونالیسم در ایران، تنها مناقشه‌ای بر سر گذشته نیست؛ پرسشی است درباره اکنون و آینده ایران. اسفند 1403 نشستی تحت عنوان «طالقانی، مصدق و ناسیونالیسم ایرانی» در مجتمع فرهنگی آیت‌الله طالقانی برگزار شد که یکی از سخنرانان آن هاشم آقاجری بود. بعد از پیشامد دی ماه 1404 و جنگ 40 روزه مجتمع فرهنگی آیت‌الله طالقانی و انجمن جامعه شناسی به صورت مشترک تصمیم گرفتند روز نوزدهم مرداد نشستی برای نقد و بررسی این سخنرانی ترتیب دهند که کانون محوری آن گفت‌و‌گو بر سر روایت‌های متفاوت از ناسیونالیسم بود.   متن کامل گزارش را اینجا بخوانید. #آیت_الله_طالقانی #طالقانی_و_زمانه_ما #پدر_طالقانی #کتابخانه_آنلاین_طالقانی_و_زمانه_ما #سید_محمود_طالقانی #مجتمع_فرهنگی_آیت_الله_طالقانی www.taleghani.org telegram             Instagram X (Twitter)

‏ در نفی خشونت اردشیر امیرارجمند ‏خبر ربایش و قتل فجیع حمیدرضا رجب‌زاده و سپس ارسال ویدئوی آن برای خانواده‌اش، وجدان هر انسان متعارف و معقولی را جریحه‌دار و آدمی را بهت‌زده می‌کند. اگر این جنایت با انگیزه سیاسی صورت گرفته باشد، حساسیت نسبت به آن باید دوچندان باشد. ‏نفی خشونت به‌عنوان شیوه حل اختلاف و مناقشه، در هر ساحت و از جمله در عرصه سیاست، و در هر سطحی، یکی از پایه‌های بنیادین مدنیت، حکومت قانون و صلح اجتماعی است. مخالفت با شکنجه، ترور، آدم‌ربایی، سرکوب خشونت‌بار، قتل و اعدام، و نیز حبس و حصر شهروندان بدون برخورداری از دادرسی عادلانه، بر اصل بنیادین کرامت انسانی استوار است. درست به همین دلیل است که مخالفت با این اعمال نمی‌تواند مشروط و گزینشی باشد. ‏شخصیت، سوابق، گرایش سیاسی و حتی جرائم احتمالیِ یک قربانی، هرگز نمی‌تواند شکنجه، ربایش یا قتل او را توجیه کند. اگر قرار باشد حقوق بشر و کرامت انسانی را به رفتار و عقاید قربانی مشروط کنیم، در حقیقت دیگر از «حقوق بشر» سخن نمی‌گوییم، بلکه از امتیازی سخن می‌گوییم که تنها برای کسانی قائل هستیم که با ما هم‌فکرند. ‏از این منظر، اهمیتی ندارد که حمیدرضا رجب‌زاده مداح حکومتی بوده یا نه، با حکومت همراهی داشته یا نداشته، یا در سرکوب معترضان مشارکت کرده یا خیر. اگر کسی به حقوق بشر و کرامت ذاتی انسان باور دارد، باید همان‌قدر که قتل‌های حکومتی و سرکوب‌های خونین نظام استبدادی حاکم را محکوم می‌کند، شکنجه و قتل مخالف سیاسی خود را نیز صریح، قاطع و بدون هیچ قید و شرطی محکوم کند. ‏حقوق بشر هنگامی معنا دارد که شامل «دیگری» نیز بشود؛ حتی آن دیگری که از او بیزاریم، با او مخالفیم و هیچ همدلی و اشتراکی با او نداریم. محکوم کردن شکنجه و قتلِ مخالف سیاسی، دفاع از او یا تأیید عقاید و عملکردش نیست؛ دفاع از اصلی است که اگر آن را نپذیریم، دیر یا زود هیچ‌کس از خشونت در امان نخواهد بود. ‏جامعه‌ای که در آن آدم‌ربایی، شکنجه و قتل به ابزار تسویه‌حساب سیاسی تبدیل شود، صرف‌نظر از اینکه مرتکب چه کسی و قربانی چه کسی باشد، در مسیر فروپاشی بنیان‌های مدنیت و صلح اجتماعی گام برمی‌دارد. بنابراین همه مردم و همه جریان‌های سیاسی، به‌ویژه آنان که خود را مدافع آزادی و حقوق بشر می‌دانند، باید با صراحت از به‌کارگیری، تجویز یا توجیه چنین روش‌هایی برحذر باشند. ‏مخالفت با خشونت، وقتی ارزش اخلاقی و سیاسی دارد که «بدون قید و شرط» باشد؛ وگرنه خشونت تنها از انحصار یک طرف خارج شده و به دست طرف دیگر افتاده است. آنچه باید نفی شود، نه فقط خشونتِ مخالفان ما، بلکه اصل خشونت به‌عنوان ابزار حل اختلاف و مناقشه است. #فرهیختگان راهی به رهایی

🔸ناگفته‌های محرم اسرار دکتر شریعتی 🔹گفتگوی انتخاب با خسرو منصوریان عضو شورای مرکزی نهضت آزادی ایران 🔹منبع: پایگاه خبری انتخاب @Nehzatazadiiran در این گفتگو، خسرو منصوریان، از نزدیکان و همراهان دکتر علی شریعتی، ناگفته‌هایی شنیدنی از زندگی، اختلافات، پیام‌های او به روحانیون و ابهامات مرگ او را روایت می‌کند. از جزئیات سفر مخفیانه به نجف برای ابلاغ پیام شریعتی به امام خمینی تا افشای نحوه کشته شدن دکتر در لندن و ماجرای شناسنامه جعلی با نام «علی مزینانی». منصوریان همچنین به روابط پیچیده شریعتی با جریان‌های سیاسی و خاطراتی از روزهای داغ انقلاب ۵۷ می‌پردازد 📎فیلم کامل گفتگو را در لینک زیر مشاهده فرمایید: https://youtu.be/7jAcP6xGhlw?si=SkUBZHErO_2Ki5Hl 📎با ما از طریق آدرس زیر در تماس باشید: @Nehzatazadiran

🔸چرا نهضت آزادی نتوانسته است به لحاظ سازمانی توسعه پیدا کند!؟ 🔹گزیده ای از سخنرانی مرحوم دکتر ابراهیم یزدی در چهل و پنجمین سالگرد تاسیس نهضت آزادی ایران @Drebrahimyazdi 📌​احزاب، محصول جامعه دموکراتیک‌اند؛ 📌در فضای پیشادموکراسی، بقای تشکیلاتی ممکن نیست، اما «اثرگذاری بر تحولات» و «گفتگو با مردم» همچنان زنده است. 📌در جامعه ای که قدرت، خود را مافوق قانون می داند، هیچ‌گاه فعالیت‌های اجتماعی شکل نمی‌گیرد. 📌رشد جمعیت‌ها، سازمان‌ها و فعالیت‌های گروهی مربوط است به دوران استقرار دموکراسی @Drebrahimyazdi

از خوش‌بینی اراده تا وظیفه‌ ادامه‌ دادن؛ تأملی بر نامه سعید مدنی به آصف بیات سعید مدنی نامه‌ اخیرش به آصف بیات را با عنوانی منتشر کرده که خودش برای آن برگزیده است: «تو باید جرأت ادامه‌ دادن داشته باشی، نه امید رسیدن». این نکته اهمیت دارد، چون نشان می‌دهد آنچه در ادامه‌ این یادداشت بررسی می‌شود، برداشتی از یک جمله‌ حاشیه‌ای نیست؛ تزی است که نویسنده، آگاهانه آن را چونان دروازه‌ ورود به کل نامه‌اش انتخاب کرده است. همین انتخاب، به گمان من، بیش از هر جمله‌ منفرد در بدنه‌ متن، نشانه‌ای جامعه‌شناختی در خود دارد: تضعیف تدریجی چشم‌اندازهای تغییر.... @AminBozorgiyan

🔸 مصدق، بازرگان و مشروطه‌ خواهی 🔹 دکتر ابراهیم یزدی 🔹 ویژه‌نامه شرق 🔹 ۲۵ اسفندماه ۱۳۸۳ 🔹 مجموعه آثار - جلد هفتم @Drebrahimyazdi 📌 يک معنای مشروطه خواهی «هوادار مشروطه سلطنتی» بودن و يک معنای ديگر آن «قانون گرايی» است. 📌 واژه مشروطه در عصر انقلاب مشروطيت معادل واژه كنستيتوسيون Constitution فرانسه وارد ادبيات سياسی ايران گرديده است. 📌 اما اين واژه در فرانسه و انگليسی به معنای «قانون اساسی» است. 📌 واژه مشروطه معنای قانون اساسی را افاده نمی‌کند، بلکه نقش يا کارکرد آن را، که مقيد و مشروط بودن قدرت حاکم، رئيس‌جمهور، پادشاه، رهبر و ... را نشان مي­دهد. 📌 اما قانون اساسی نقش کارکردی به مراتب فراتر از اين دارد. در ادبيات سياسي جديد كنستيتوسيوناليست Constitutionalist کسی است که به مشروط بودن قدرت چه در نظام پادشاهی و چه در نظام جمهوری، در چارچوب يک قانون اساسی مدون، به عنوان يک قرارداد يا ميثاق اجتماعی، اعتقاد دارد. 📌 اصطلاح دموکراسي مشروطه (Constitutional Democracy) با همين معنا به کار مي­رود. 📌 دموکراسی بدون يک ميثاق اجتماعی ملی، يعنی قانون اساسی، نه معنا و مفهوم دارد و نه شکل مي­گيرد. 📌 واژه «مشروطه» با اين معنا، در برابر نظام‌­های استبدادی كه فاقد محتوا و ساختارهای قانونمند می‌باشند به كار مي­رود. 📌 در بسياری از کشورهای جهان هم حکومت‌­های پادشاهی استبدادی وجود دارند و هم جمهوری‌های استبدادی (نظير مصر، سوريه، پاکستان و يا جمهوری‌های تازه مستقل در آسيای مرکزي). 📌 هيچ يک از شخصيت‌های ملی فعال سياسی نگفته است که شاه بايد مظهر حاکميت ملی باشد و يا «حکومت در دست نخست وزير باشد»، حاکميت در دست شاه. خواست اصلی مليون اين بود که به موجب قانون اساسی شاه بايد سلطنت کند نه حکومت. 📌 شاه در قانون اساسی مشروطه مقامی غيرمسئول بود و هيچ حقی نه به عنوان حکومت و نه به عنوان حاکميت برای وی پيش‌­بينی نشده بود. 📌 مصدق نماد برجسته اصلاح‌طلبی بود. 📌 مشروطه خواهی به معنای التزام به قانون اساسی و مقيد بودن به حركت در چارچوب قانون اساسی محور اصلی تفكر سياسی مصدق بود. 📌 برخي كه خود را هم مصدقی می‌دانند از وی به عنوان يك انسان والای تاريخی ياد مي‌كنند و تجليل می‌نمايند. 📌 درحالی كه به نظر ما مصدق و بازرگان يك شخصيت يا منش هستند. منش سياسي مصدق، قانون‌گرايی-اصلاح‌طلبی، منش زنده‌ای است كه امروز هم كاركرد دارد. 📌 با اين نگاه به مصدق اين سئوال مطرح می‌گردد كه اگر امروز مصدق حضور داشت در برابر وضعيت بحرانی كشورمان چه راه‌كارهايی را به ملت پيشنهاد مي‌داد؟ 📌 آيا مصدق نگاه به بيرون و چشم دوختن به قدرت‌های خارجی برای تغييرات در ساختار حقوقی نظام را مطرح مي‌كرد، يا اينكه با استفاده خردورزانه از شرايط بيرونی به طرح سياست‌های اصلاح‌طلبانه خود می‌پرداخت. 📌 به اين معنا مسئله مصدق و مسئله بازرگان مسئله امروز همه می‌باشد. @Drebrahimyazdi 📎 متن کامل یادداشت را در لینک زیر مطالعه فرمایید: https://telegra.ph/NAI-08-03-3

🔴 صلح شرافتمندانه؛ راهی در امتداد عقلانیت دینی و منافع ملی آیت‌الله سید محمدعلی ایازی سخنان اخیر حجت‌الاسلام والمسلمین سیدمحمد خاتمی درباره ضرورت حمایت از صلح، مذاکره و تقدم مصالح ایران و ملت بر هر ملاحظه دیگری، سخنانی سنجیده، مسئولانه و برخاسته از آموزه‌های اصیل اسلام و تجربه تاریخی انقلاب اسلامی است. به گمان من، در شرایط حساس کنونی، تأکید بر عقلانیت، گفت‌وگو و پرهیز از جنگ، نه یک موضع سیاسی، بلکه یک ضرورت دینی، ملی و اخلاقی است. یکی از نکات مهم در سخنان ایشان، رد این اندیشه است که صلح‌خواهی را خیانت و مذاکره را خلاف راه و مرام امام حسین(ع) معرفی می‌کند. این برداشت، نه با قرآن کریم سازگار است و نه با سیره پیامبر اکرم(ص) و اهل‌بیت(ع). خداوند در قرآن می‌فرماید: «وَإِنْ جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَهَا وَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ» (انفال: ۶۱)؛ اگر طرف مقابل به صلح گرایش یافت، تو نیز بدان گرایش پیدا کن و بر خدا توکل نما. همچنین در آیه‌ای دیگر تصریح می‌کند: «وَالصُّلْحُ خَيْرٌ» (نساء: ۱۲۸)؛ صلح و آشتی، بهتر است. اگر به تاریخ اسلام نیز بنگریم، صلح حدیبیه از بزرگ‌ترین پیروزی‌های سیاسی پیامبر اکرم(ص) بود و صلح امام حسن مجتبی(ع) نیز برای حفظ اسلام، جان مسلمانان و آینده امت اسلامی صورت گرفت. این دو تجربه بزرگ تاریخی نشان می‌دهد که مذاکره و صلح، در جای خود، نه نشانه ضعف، بلکه جلوه‌ای از تدبیر، شجاعت و دوراندیشی است. از همین منظر، تأسف‌آور است که هنوز کسانی می‌کوشند هر سخن از مذاکره، تفاهم و کاهش تنش را با برچسب‌هایی چون «خیانت» و «سازش» بی‌اعتبار کنند و حتی برای این ادعا رنگ و بوی دینی بتراشند. چنین رویکردی نه با مبانی اسلام سازگار است، نه با سیره اهل‌بیت(ع) و نه با مصالح امروز ایران. دفاع از عزت و استقلال کشور، هیچ تعارضی با بهره‌گیری از دیپلماسی و گفت‌وگو برای دفع خطر جنگ و تأمین منافع ملی ندارد. امروز کشور بیش از هر زمان دیگری به آرامش، همبستگی و عقلانیت نیازمند است. مردم از فشارهای اقتصادی، نگرانی‌های معیشتی و نااطمینانی نسبت به آینده رنج می‌برند و هیچ انسان دلسوزی نمی‌تواند خواهان گسترش جنگ و تشدید بحران باشد. در چنین شرایطی، هر اقدامی که بتواند از سایه جنگ بکاهد، امنیت کشور را تقویت کند و راه را برای توسعه و رفاه مردم هموار سازد، شایسته حمایت است. از این رو، از تأکید آقای خاتمی بر حمایت از مذاکرات، پشتیبانی از مذاکره‌کنندگان و ضرورت حفظ فرصت‌های به‌وجودآمده برای رسیدن به توافقی پایدار استقبال می‌کنم. باور دارم که امروز حمایت از دیپلماسی، در حقیقت حمایت از امنیت ملی، آرامش جامعه و آینده ایران است. همچنین امیدوارم همه شخصیت‌های سیاسی، علما، اندیشمندان، رسانه‌ها و نهادهای فرهنگی، به جای دامن زدن به دوگانگی‌ها و افراط‌گرایی، در ترویج فرهنگ گفت‌وگو، مدارا و صلح‌طلبی بکوشند. تجربه‌های تلخ گذشته به ما آموخته است که جنگ، هرچند آغازش آسان باشد، پایانش در اختیار آغازکنندگان آن نیست و بیشترین هزینه آن را مردم می‌پردازند. امروز پاسداری از ایران، حفظ جان و کرامت مردم و گشودن افقی روشن‌تر برای آینده کشور، اقتضا می‌کند که صلح شرافتمندانه، مبتنی بر عزت، حکمت و مصلحت، به عنوان یک راهبرد ملی مورد حمایت قرار گیرد. چنین صلحی عقب‌نشینی نیست؛ بلکه نشانه بلوغ سیاسی، مسئولیت‌پذیری و وفاداری به اسلام، ایران و منافع ملت است. منبع: جماران @Kaleme

🔹گروه تاریخ خانه اندیشمندان علوم انسانی با همکاری انجمن ایرانی تاریخ و اندیشگاه فرهنگی کتابخانه ملی برگزار می‌کند: 📔بازخوانی مشروطه در افق ایران امروز با سخنرانی استادان: #سید_هاشم_آقاجری #داریوش_رحمانیان #علیرضا_ملایی_توانی #محمد_بی‌طرفان 🗓 شنبه 17 مرداد 1405ساعت 17 ‌🏡بزرگراه شهید حقانی، بلوار کتابخانه ملی، سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران، سالن اندیشگاه فرهنگی 💢خانه اندیشمندان علوم انسانی💢 🆔 @iranianhht

بسم الله الرحمن الرحیم جناب حاج علی محمدی اردهالی، انسانی مومن، دلسوز و خیر اندیش، که خدمات ارزنده ای به فرهنگ و دین به خصوص در عرصه نشر داشت، یک سال پیش دیده از دار فانی بست، و به دیدار معبود شتافت، و الحق که درگذشت او خسارتی است برای همه آنان که فرهنگ و دین و ایران را پاس می‌دارند. من در سالگرد درگذشت او فقدان ایشان را به همه اصحاب فرهنگ، به خصوص همکاران ایشان و بالاخص به خاندان محمدی اردهالی، تسلیت عرض میکنم و از خداوند منان برای این فقید سعید، طلب آمرزش و رحمت دارم. روحش شاد باد، سید محمد خاتمی ۱۴۰۵/۵/۱۴

نمایش فیلم بچه عودلاجان (زندگی و زمانه حسین شاه حسینی ) زمان : یکشنبه ، ۲۵ مرداد ماه ۱۴۰۵ ساعت : ۱۸ ، (۶ بعد از ظهر ) مکان . خانه هنرمندان . سالن استاد ناصری آدرس : خیابان ایرانشهر . پارک هنر مندان . خانه هنرمندان .

فیروزه صابر: کنشگر مدنی، خشونت‌پرهیز است فیروزه صابر، مهمان سومین قسمت از فصل جدید "تنگنا" بود. وی یکی از کنشگران مدنی شناخته‌شده و باسابقه ایران است. در گفتگو با صابر، نقش و اهمیت تشکلها و کنشگران مدنی برای گذار ایران از تنگناهای موجود را به بحث نشستیم. صحبتهای #فیروزه_صابر علاوه بر نکات ایجابی و امیدبخش فراوان که زاییده نفس فعالیتهای مدنی‌ست در بخشهایی از گفتگو، عاری از درددل و گلایه‌های کنشگران مدنی درباره شیوه مواجهه حاکمیت با ایشان نبود. شنیدن با تانی گفتگو با فیروزه صابر، قطعا برای کسانی که با نگاه به تجارب کشورهایی چون عراق و افغانستان و سوریه، نگران آینده جامعه و ایران در پس جنگ و فشارهای متعدد این سالها هستند حاوی نکات قابل تامل فراوانی‌ست. فصل جدید "تنگنا" محصول همکاری مشترک گروه رسانه‌ای "دیدار" و پایگاه تحلیلی "اخبار مهستان" است. ✅ برای مشاهده روی لینک زیر کلیک کنید youtube.com/watch?v=59ol7GcmDTQ 🔵 @didarnews1 🔵 @didarnewsir

@sahandiranmehr

🎧 فایل صوتی نشست «دموکراسی اخلاقی در فضای روشنفکری» 🎙با سخنرانی #سعیدمدنی 🖊 درباره «آسیب‌شناسی فضای روشنفکری» 📆 ۷ مردادماه ۱۴۰۵ 📍مؤسسه رحمان وب‌سایت | اینستاگرام | تلگرام

فایل پی‌دی‌اف را از اینجا به رایگان می‌توانید دانلود کنید https://t.me/YousefiEshkewari/3283

فراستخواه: مشروطه حاصل شکست اصلاحات از بالا بود/ قانون و آزادی بدون نهادهای مدنی پایدار نمی‌ماند میزگرد علمی یکصدوبیستمین سالگرد انقلاب مشروطه ایران در همایش «انقلاب مشروطه؛ قانون و آزادی» با حضور اساتید دانشگاهی و کارشناسان مسائل سیاسی و تاریخی در تالار پتروشیمی تبریز برگزار شد. یک جامعه‌شناس و پژوهشگر تاریخ اندیشه، با بیان اینکه انقلاب مشروطه پس از ناکامی الگوهای مختلف اصلاحات در ایران شکل گرفت، گفت: تجربه تاریخی نشان می‌دهد که هیچ حکومتی صرفاً از درون خود اصلاح نمی‌شود و تحقق قانون و آزادی نیازمند جامعه‌ای برخوردار از نهادهای مدنی، فرهنگ گفت‌وگو و صبر فعال است. مقصود فراستخواه با اشاره به دشواری‌های تاریخی جامعه ایران در مسیر نهادسازی اظهار کرد: جامعه ایران برای دستیابی به آزادی و قانون، مسیری طولانی و پرهزینه را پیموده است و همچنان نیز به «صبر فعال» نیاز دارد؛ صبری که با عمل، تجربه و یادگیری همراه باشد، نه انتظار منفعلانه. وی با مرور زمینه‌های شکل‌گیری انقلاب مشروطه، سه الگوی اصلاح پیش از مشروطه را تشریح کرد و گفت: نخستین الگو، اصلاحات از درون حکومت بود؛ جریانی که تلاش می‌کرد با حفظ ساختار قدرت، اصلاحاتی محدود ایجاد کند، اما وابستگی اقتصادی، استقراض خارجی و ناتوانی در حل بحران‌های کشور، مانع موفقیت آن شد. فراستخواه افزود: تجربه تاریخی نشان داد که اصلاحات از بالا نتوانست پاسخگوی مطالبات جامعه باشد و در نهایت نیز به افزایش نارضایتی و بروز خشونت انجامید. وی دومین الگو را «کنشگران مرزی» دانست و گفت: گروهی از اصلاح‌طلبان و مدیران می‌کوشیدند در مرز میان دولت و جامعه، اصلاحات اداری، آموزشی، مالی و اجتماعی را پیش ببرند، اما این جریان نیز با دو مانع اساسی روبه‌رو شد؛ نخست، رقابت‌ها و تحولات قدرت‌های جهانی که بر روند تحولات داخلی ایران اثر می‌گذاشت و دوم، مقاومت ساختارهای قدرت داخلی که مانع پیشبرد اصلاحات می‌شد. وی ادامه داد: در ساختارهای قدرت، همواره نوعی حامی‌پروری شکل می‌گیرد که بخشی از جامعه را برای حفظ منافع خود با ساختار موجود همراه می‌کند و همین مسئله، روند اصلاحات را با دشواری مواجه می‌سازد. فراستخواه با بیان اینکه پس از ناکامی این دو الگو، راهی جز شکل‌گیری یک جنبش اجتماعی باقی نماند، اظهار کرد: انقلاب مشروطه یک جنبش شهری بود، اما جامعه آن روز ایران از نهادهای مدنی، صنفی، حرفه‌ای و اقتصادی قدرتمند برخوردار نبود و همین ضعف نهادی موجب شد که جنبش نتواند همه اهداف خود را محقق کند. وی افزود: در چنین شرایطی، جریان‌های رادیکال و افراطی نیز وارد عرصه شدند و خشونت‌های سیاسی، اختلافات مذهبی و تنش‌های اجتماعی، مسیر تحقق آرمان‌های مشروطه را دشوارتر کرد. این پژوهشگر تاریخ اندیشه با اشاره به شرایط اجتماعی ایران در آغاز قرن چهاردهم هجری گفت: در زمان وقوع انقلاب مشروطه تنها حدود یک‌چهارم جمعیت ایران شهرنشین بودند و نرخ باسوادی نیز بسیار پایین بود؛ بنابراین جامعه خواهان آزادی و قانون بود، اما زیرساخت‌های اجتماعی لازم برای تحقق این مطالبات هنوز شکل نگرفته بود. وی همچنین با اشاره به نقش قدرت‌های خارجی در تحولات آن دوره اظهار کرد: ایران در موقعیتی قرار داشت که قدرت‌های بزرگ اجازه نمی‌دادند مسیر توسعه ملی، استقلال و استقرار حکمرانی قانون‌مدار به‌طور طبیعی طی شود و منافع خود را بر تحولات داخلی مطالبه‌گری و ایستادگی دارد. وی با استناد به گزارش‌ها و تحلیل‌های کارشناسان خارجی حاضر در دوران مشروطه گفت: یکی از ارزیابی‌های آن دوره نشان می‌دهد که مردم ایران خواهان آزادی و حکومت قانون بودند، اما برای اجرای این آرمان‌ها، فرصت کافی برای تقویت مهارت‌های مدنی، فرهنگ گفت‌وگو و نهادسازی در اختیار نداشتند. وی تأکید کرد: قانون‌گرایی تنها با تصویب قانون محقق نمی‌شود، بلکه نیازمند احترام شهروندان به حقوق یکدیگر، گفت‌وگو، مدارا، پرهیز از خشونت و شکل‌گیری فرهنگ مدنی است. فراستخواه در ادامه، مداخلات روسیه و انگلستان را از مهم‌ترین موانع استقرار کامل نظام مشروطه دانست و افزود: این قدرت‌ها با هدف حفظ نفوذ خود، از شکل‌گیری یک دولت مستقل، قانون‌مدار و مقتدر در ایران حمایت نمی‌کردند. وی در بخش دیگری از سخنان خود به نقش نخبگان سنتی در ساختار قدرت اشاره کرد و گفت: یکی دیگر از مشکلات آن دوره، انحصار قدرت در دست گروه محدودی از نخبگان سیاسی بود که مانع ورود نیروهای تازه، اندیشه‌های نو و استعدادهای جدید به عرصه حکمرانی می‌شدند. این جامعه‌شناس در پایان خاطرنشان کرد: انقلاب مشروطه اگرچه دستاوردهای بزرگی در زمینه قانون‌خواهی، آزادی و محدودسازی قدرت داشت، اما تحقق کامل آرمان‌های آن نیازمند نهادهای اجتماعی توانمند، فرهنگ مدنی، مشارکت عمومی و فرصت کافی برای بلوغ سیاسی جامعه بود.

تجربه های دردناک زندان رفتن زیدآبادی از زبان خودش ✅ @mellimazzhabi

🔹ياسر قاضی( از متفکران‌ و سخنوران برجسته اهل سنت در آمریکا) : امروز غزه بزرگ‌ترین تشییع جنازه دسته‌جمعی تاریخ خود را برگزار کرد؛ بیش از ۱۱۲ پیکر که پس از چند ماه تازه از زیر آوار بیرون کشیده شده بودند، به خاک سپرده شدند. و امروز، عبدالرحمن السید به پیروزی چشمگیری در میشیگان دست یافت؛ پیروزی‌ای که از هم‌اکنون شوک بزرگی به هر دو حزب دموکرات و جمهوری‌خواه وارد کرده و در حال بازتعریف گفتگوها در تمامی سطوح سیاست آمریکا است. این دو خبر بی‌ارتباط نیستند. آیپک (AIPAC) و متحدانش رقم حیرت‌انگیز ۶۵ میلیون دلار برای رقیب عبدال هزینه کردند، دقیقاً به این دلیل که می‌خواستند به استفاده از مالیات‌های ما، تسلیحات ما و حق وتوی ما برای تأمین مالی نسل‌کشی خود علیه خانواده‌های فلسطینی ادامه دهند. به این موضوع خوب فکر کنید: آیپک ۶۵ میلیون دلار هزینه کرد تا فقط یک نامزدی را در داخل حزب دموکرات برای یک کرسی احتمالی سنا به دست آورد. و... شکست خوردند. برای بی‌شمار رأی‌دهنده، این کارزار فراتر از حمایت از یک نامزد واحد بود. نتایج امروز، پس از دو سال نسل‌کشی بی‌رحمانه در غزه و پس از دهه‌ها حکومت نژادپرستانه و آپارتاید آن‌ها، این واقعیت را بدون هیچ تردیدی اثبات کرد که اسرائیل و متحدانش هرگونه اعتبار خود را در چشمان آمریکایی‌های عادی، زحمت‌کش و مالیات‌دهنده کاملاً از دست داده‌اند. نتیجه امروز بازتاب‌دهنده تقاضای خروشان بسیاری از آمریکایی‌ها برای سیاست خارجی‌ای است که بیش و پیش از هر چیز، بر پایه منافع، ارزش‌ها و وجدان مردم آمریکا شکل گرفته باشد. این پیام اعلام شد که هیچ تلاش لابی‌گری—چه داخلی و چه خارجی—نباید بر صدای شهروندان عادی بچربد، و هیچ کمکی هرگز نباید صرف کشتار غیرنظامیان بی‌گناه شود. حمایت آیپکAIPAC از یک نامزد، سرانجام از سوی بخش‌های بزرگی از کشور ما نه یک نقطه قوت، بلکه یک نقطه ضعف و بار منفی تلقی می‌شود. کرامت، شجاعت و پایداری مردم غزه در برابر اشغالگری، کشتار و جنگ، ارکان هیئت حاکمه‌ای جاافتاده را که مرجعیت اخلاقی‌اش تدریجاً فرسوده شده، به لرزه درآورده است. ما چشم‌انتظار آینده‌ای هستیم که با عدالت تعریف شود نه با همدستی در جنایت؛ آینده‌ای که در آن کشور ما هزینه جنگ‌ها و قساوت‌های خارجی را تأمین نکند، بلکه خدمات بهتری به مردم خود ارائه دهد. https://x.com/i/status/2084891248540733693 پیوند به این فرسته درX: https://x.com/i/status/2085030896600510750 @BetweenDichotomies @Cultureforhumiliated

🔸 مصدق، بازرگان و مشروطه‌ خواهی 🔹 دکتر ابراهیم یزدی 🔹 ویژه‌نامه شرق 🔹 ۲۵ اسفندماه ۱۳۸۳ 🔹 مجموعه آثار - جلد هفتم @Drebrahimyazdi 📌 يک معنای مشروطه خواهی «هوادار مشروطه سلطنتی» بودن و يک معنای ديگر آن «قانون گرايی» است. 📌 واژه مشروطه در عصر انقلاب مشروطيت معادل واژه كنستيتوسيون Constitution فرانسه وارد ادبيات سياسی ايران گرديده است. 📌 اما اين واژه در فرانسه و انگليسی به معنای «قانون اساسی» است. 📌 واژه مشروطه معنای قانون اساسی را افاده نمی‌کند، بلکه نقش يا کارکرد آن را، که مقيد و مشروط بودن قدرت حاکم، رئيس‌جمهور، پادشاه، رهبر و ... را نشان مي­دهد. 📌 اما قانون اساسی نقش کارکردی به مراتب فراتر از اين دارد. در ادبيات سياسي جديد كنستيتوسيوناليست Constitutionalist کسی است که به مشروط بودن قدرت چه در نظام پادشاهی و چه در نظام جمهوری، در چارچوب يک قانون اساسی مدون، به عنوان يک قرارداد يا ميثاق اجتماعی، اعتقاد دارد. 📌 اصطلاح دموکراسي مشروطه (Constitutional Democracy) با همين معنا به کار مي­رود. 📌 دموکراسی بدون يک ميثاق اجتماعی ملی، يعنی قانون اساسی، نه معنا و مفهوم دارد و نه شکل مي­گيرد. 📌 واژه «مشروطه» با اين معنا، در برابر نظام‌­های استبدادی كه فاقد محتوا و ساختارهای قانونمند می‌باشند به كار مي­رود. 📌 در بسياری از کشورهای جهان هم حکومت‌­های پادشاهی استبدادی وجود دارند و هم جمهوری‌های استبدادی (نظير مصر، سوريه، پاکستان و يا جمهوری‌های تازه مستقل در آسيای مرکزي). 📌 هيچ يک از شخصيت‌های ملی فعال سياسی نگفته است که شاه بايد مظهر حاکميت ملی باشد و يا «حکومت در دست نخست وزير باشد»، حاکميت در دست شاه. خواست اصلی مليون اين بود که به موجب قانون اساسی شاه بايد سلطنت کند نه حکومت. 📌 شاه در قانون اساسی مشروطه مقامی غيرمسئول بود و هيچ حقی نه به عنوان حکومت و نه به عنوان حاکميت برای وی پيش‌­بينی نشده بود. 📌 مصدق نماد برجسته اصلاح‌طلبی بود. 📌 مشروطه خواهی به معنای التزام به قانون اساسی و مقيد بودن به حركت در چارچوب قانون اساسی محور اصلی تفكر سياسی مصدق بود. 📌 برخي كه خود را هم مصدقی می‌دانند از وی به عنوان يك انسان والای تاريخی ياد مي‌كنند و تجليل می‌نمايند. 📌 درحالی كه به نظر ما مصدق و بازرگان يك شخصيت يا منش هستند. منش سياسي مصدق، قانون‌گرايی-اصلاح‌طلبی، منش زنده‌ای است كه امروز هم كاركرد دارد. 📌 با اين نگاه به مصدق اين سئوال مطرح می‌گردد كه اگر امروز مصدق حضور داشت در برابر وضعيت بحرانی كشورمان چه راه‌كارهايی را به ملت پيشنهاد مي‌داد؟ 📌 آيا مصدق نگاه به بيرون و چشم دوختن به قدرت‌های خارجی برای تغييرات در ساختار حقوقی نظام را مطرح مي‌كرد، يا اينكه با استفاده خردورزانه از شرايط بيرونی به طرح سياست‌های اصلاح‌طلبانه خود می‌پرداخت. 📌 به اين معنا مسئله مصدق و مسئله بازرگان مسئله امروز همه می‌باشد. @Drebrahimyazdi 📎 متن کامل یادداشت را در لینک زیر مطالعه فرمایید: https://telegra.ph/NAI-08-03-3