کاش واقعی بودیم.

خاک... - منجنیق، حسین صفا

«نقاشی که برهنگی و قداست رو در هم آمیخت» بی‌شک، باید روبرتو فرّی رو یکی از چیره‌دست‌ترین نقاشان معاصر دونست. نقاشی که تونست با فضایی عالی که رم براش ایجاد کرده بود، ارتباطی عمیق پیدا کنه و از دل این رابطه، آثاری مملو از زیبایی، خیال و نماد خلق کنه. خلاقیت روبرتو فری در تلفیق سنت و مدرنیته و همچنین استفاده از عناصر باروک، رمانتیسیسم، سمبولیسم و سورئالیسم مثال‌زدنی‌ـه. بدن انسان به عنوان ویژگی چشم‌گیر آثار فری، به بهترین شکل ممکن به تصویر کشیده می‌شه. و قوه‌ی خیال، حتی باعث میشه این بدن‌ها و اندام دچار تغییر و دگردیسی بشن؛ و درنتیجه ما شاهد ترکیبی نوظهور از زیبایی، درهم‌تنیدگی، افسون، وهم، وحشت و هراس، خواهیم بود. نکته‌ی قابل‌توجه اینه که موضوع، تنها این بدن‌های زیبا و جدید نیست، بلکه برهنگی به جای هوسناک بودن، تبدیل به ابزاری برای به فکر فرو بردن، خلق ظرافت و حتی به هراس انداختن مخاطب میشه که روبرتو فری با سلیقه و خوش‌‌ذوقی تمام، ازش بهره می‌بره. و بدیع بودن کارهای فری به اینجا ختم نمیشه بلکه این هنجارشکنی با شهامت مطلق، حتی به موضوعات مذهبی‌ش هم تسری داده میشه. تماشای آثار روبرتو فرّی همیشه می‌تونه جذاب و دیدنی باشه؛ چون کمتر هنرمندی تونسته این سطح از ابتکار و ذوق رو با هم به کار ببره. فری کسی بود که من رو به عریان‌نمایی در هنر علاقه‌مند کرد، گرچه در گذشته از این موضوع دوری می‌کردم. انسان و برهنگی رو از پنجره‌ی روبرتو فری ببینید و این تجربه‌ی ناب رو از خودتون دریغ نکنید. (پ.ن: همیشه دوست داشتم در مورد روبرتو فری چیزی بنویسم. در آینده آثار بیشتری ازش معرفی می‌کنم) - هدیب

Il matrimonio del cielo e dell'inferno (The Marriage of Heaven and Hellway), 2012 by Roberto Ferri

In Nomine Deus (In the Name of God), 2011 by Roberto Ferri

سر سکانس پروانه‌ها نابود شدم 🦋🙏

خب فصل سوم HotD هم تموم شد بریم برای یه گریه‌ی حسابی ❤️:)

Meet me where all wrongs turn to right Meet me where the light greets dark Where the lovers go when they are tired Keep me where you hide your second sight Deep inside where secrets start Where the lovers go when they are tired

اولين بار که اینو گوش کردم با تمام وجود می‌تونستم اون نوع متفاوت از عشقی رو - که عنوان آهنگ هم هست - رو حس کنم. این آهنگ درست مثل اسم گروه (Ghostly Kisses) به معنای واقعی کلمه بوسه‌هایی شبح‌وار بود. صدای مارگو سووه همراه با متن ساده اما آشنای آهنگ، ترکیب زیبا و گرمی به گوش می‌رسه. مارگو از عشقی متفاوت‌ می‌خونه، عشقی که آدم رو به وحشت می‌اندازه. و دیوارهایی که ما دورمون می‌کشیم تا در برابرش از خودمون محافظت کنیم. در حالی که ما میان این دیوارهایی که حتی خورشیدمون رو هم گرفته‌ن زندانی شده‌ایم، مارگو از ما می‌پرسه "آیا واقعا موضوع سر دیگرانه؟" یعنی آیا واقعا ترس از دیگران مطرح‌ـه، اینکه دیگران به ما آسیب بزنن... یا اینکه ما از عاشق بودن خودمون می‌ترسیم؟ می‌ترسیم که عشق رو بپذیریم؟ باید چیکار کرد‌؟ دیوارها رو رها کرد...؟

You've built the walls around you 'Cause you're so afraid to fail They seem to almost reach the sun And far too high to scale You've built the walls around you Is it all about them now? Still, you make believe that it's alright

و کان المساء مساء و کان المغني یغني...

زبان عربی واقعاً عجیب است، خصوصاً گوش کردنش. شعرخوانی محمود درویش مثلاً ملغمه‌ای از غم و دلتنگی‌ و عشق را در آدم بیدار می‌کند. احساسی‌ست که نمی‌شود نامی بر آن گذاشت.