صـدای سـکـوت

انگار غروب ۳۱شهریور.

+با جمجمه‌ت که در اوج سکونت می‌دَوَند چه میکنی؟⁩⁩ -پایش را بسته بودند اما در سرش، دویدن ادامه داشت.

چشاش از کل زندگیم قشنگتره

یادت باشه همیشه اگر تاالان شروع‌نکرده باشی برا بهبود زندگیت دیرنیست ولی از الان شروع نکنی خیلی دیره.

از مدارا خسته ام باید دری پیداکنم.

‏کاش میشد یکبار دیگه ببینمت، کاش میموندی میدیدی چقدر بزرگ شدم.

شد لباسِ زندگانی تنگ بر اندامِ ما.

‏بدترین قسمت بعضی روزا اینه که نمی‌دونی دقیقا چی کمه، فقط می‌دونی یه چیزی سر جاش نیست.

امیدوارم غمی که داری نور بشه تمام راهروهای قلبتو روشن کنه.

زندگی با دختر ادایی خیلی خوبه، خونه‌ت همیشه پر از گل و رنگهای روشن و قشنگه، ناخناش و موهاش نازه، غذا و کیک های خوشمزه درست میکنه، مثل یه پرنسس باید همیشه نازش کنی و چیزای خوشگل واسش بخری؛ درود بر خانوم‌های ادایی واقعا.

درد به محض اینکه درسشو به تو بده از بین میره.

تلاشم برای بودن تو جایی که به اون تعلق ندارم.

هیچ‌کس بیشتر از ادمی که میدونه چقد پتانسیل داره ولی عملی نشدن خسته ترنیس.

‏امروز یه جمله خواندم که خیلی خوب بود، ‏«دوست داشته شدن، یعنی آن‌قدر عزیز باشی که کسی، رنجِ همراهی با تو را نه باری بر دوش، که بهایی شیرین برای حضورت بداند.

من اگه دنیای خودمو خلق نکنم تو دنیای دیگران تلف میشم.

‏شدیدترین شکل خستگی، حاصل کار زیاد نیست؛ حاصل سرکوب مداوم خشم و احساسات است.

این بمونه اینجا تاهیچ وقت یادم نره:)

کاش پروانه بودم زیبا و کم عمر.

زندگی نزیسته همیشه زیباتر به نظر میرسه متاسفانه!