بدونِ واهی

آشفتگی‌هایی که درونت داری رو فقط خودت میفهمی، مثل ناخدایی که هرچقدر از شدت طوفانی که تجربه کرده بگه، کسی متوجه نمیشه.

مثلا اگه یک عمارت تابستانه توی شمال کنار دریا داشتم، میتونست حساب بشه.

اینکه تابستون از عمر آدم حساب میشه، غم‌انگیزه.

معیار و مقیاس آدما، شخصِ ما نیست، هر فردی رو با خودش و زندگی‌ش ارزیابی کنیم، نه با خودمون.

صبح که پا میشم دغدغه اینکه چی بخورم تا ناهار ظهر ادامه پیدا میکنه.

خیلی دلم برای قهوه تنگ شده، فقط عکس از قبلا ازش دارم.

بعضی کلمات و جمله‌ها چنان مستقیم میره تو قلب آدم که یخ‌شکن اینجوری وارد نمیشه.

اتفاقاً اتفاقات بینِ آدماست که خیلی چیزا رو تعیین میکنه و ما فقط چسبیدیم‌ به آدمش، نه اتفاقاتِ رابطه.

خوابام اینجوری شدن که انگار وارد دنیای وایکینگ‌ها شدم، یا همش باید با یچیزی بجنگم یا ازش فرار کنم.

اشکال نداره لف بدین، نور وارد میشه و این حرفا.

‏ساکت شدنم اولین واکنش دفاعی من در برابر ناراحتیامه.

روی نقطه‌ای وایسادیم که اگر قبل اون اَزمون می‌پرسیدن این اتفاقات ممکن بود بیوفته؟ می‌گفتیم هرگز!