Biology Study

🧬 «آیا می‌توان سلول‌های تولیدکننده انسولین را دوباره به بدن برگرداند؟» در دیابت نوع ۱، سیستم ایمنی بدن سلول‌های بتای پانکراس را که مسئول تولید انسولین هستند، از بین می‌برد. به همین دلیل بیماران به دریافت انسولین نیاز پیدا می‌کنند. اما یکی از جذاب‌ترین مسیرهای پژوهشی سال‌های اخیر این است که دانشمندان سلول‌های بنیادی را در آزمایشگاه به سلول‌های شبه‌جزیره‌ای پانکراس تبدیل کنند و سپس آنها را به بدن بیمار منتقل کنند. 🔬 در یک مطالعه بالینی مهم، پژوهشگران سلول‌های جزیره‌ای مشتق‌شده از سلول‌های بنیادی را به بیماران مبتلا به دیابت نوع ۱ تزریق کردند. نتایج اولیه نشان داد این سلول‌ها می‌توانند در بدن انسولین تولید کنند و در پاسخ به تغییرات قند خون فعالیت کنند. در برخی شرکت‌کنندگان، نیاز به تزریق انسولین به‌شدت کاهش یافت و حتی در بعضی موارد برای مدتی به انسولین تزریقی نیاز نبود. 🤯 قسمت شگفت‌انگیز ماجرا چیست؟ این روش در واقع تلاش می‌کند به‌جای اینکه فقط قند خون را کنترل کنیم، منبع تولید انسولین را دوباره ایجاد کنیم. اما یک مشکل بزرگ هنوز باقی است: 🛡️ اگر سلول‌های جدید از سلول‌های بنیادی ساخته شوند، سیستم ایمنی ممکن است آنها را نیز مورد حمله قرار دهد. به همین دلیل پژوهشگران هم‌زمان روی روش‌هایی کار می‌کنند که سلول‌های پیوندی را از سیستم ایمنی محافظت کنند؛ مثلاً با محفظه‌های مخصوص یا ایجاد تغییرات ژنتیکی در سلول‌ها. ⚠️ آیا این یعنی دیابت درمان شده است؟ خیر. این تحقیقات بسیار امیدوارکننده‌اند، اما هنوز نمی‌توان گفت درمان قطعی و عمومی دیابت ایجاد شده است. تعداد بیماران مطالعات اولیه محدود است و موضوعاتی مانند ایمنی طولانی‌مدت، دوام سلول‌ها، کنترل واکنش ایمنی و امکان استفاده گسترده همچنان باید بررسی شوند. 🌱 آینده دیابت ممکن است چه شکلی باشد؟ شاید در آینده به‌جای تزریق مداوم انسولین، بتوان سلول‌های تولیدکننده انسولین را از سلول‌های بنیادی تولید کرد و با یک روش ایمن در بدن قرار داد؛ یعنی نوعی بازسازی عملکرد پانکراس در سطح سلولی. 📚 منابع علمی Shapiro AMJ, et al. Insulin Independence after Pancreatic Islet Transplantation in Patients with Type 1 Diabetes. Cell Stem Cell, 2024 @shahzist

یک میلیون سال تولیدمثل بدون آمیزش جنسی، سامانه‌ای زیستی را از بین نبرده است پژوهشگران دانشگاه بانگور در پژوهشی تازه دریافتند که برخی حشرات چوبک‌سان از جنس تیمِما Timema، با وجود بیش از یک میلیون سال تولیدمثل بدون آمیزش جنسی، همچنان سامانه‌ای ژنتیکی را حفظ کرده‌اند که دیگر ظاهرا برای تولیدمثل آنها ضروری نیست. این حشرات در غرب ایالات متحده زندگی می‌کنند و برخی گونه‌های آنها از طریق بکرزایی تولیدمثل می‌کنند؛ یعنی جنین از تخمکِ لقاح‌نیافته شکل می‌گیرد و برای تولیدمثل به اسپرم نر نیاز نیست. این گروه از تیمِما طولانی‌ترین دوره شناخته‌شده تولیدمثل غیرجنسی در میان حشرات را دارند. پژوهشگران انتظار داشتند که در چنین شرایطی، سازوکارهای ژنتیکی مرتبط با کروموزوم‌های جنسی به‌تدریج از بین رفته باشند. دلیل این انتظار، یک فرض مهم در زیست‌شناسی تکاملی است که می‌گوید اگر یک ویژگی زیستی دیگر مزیت قابل‌توجهی ایجاد نکند و هزینه حفظ آن نیز وجود داشته باشد، انتخاب طبیعی می‌تواند به مرور آن را تضعیف یا حذف کند. یکی از این سازوکارها جبران دوز ژنی (dosage compensation) است. در بسیاری از جانداران دارای کروموزوم‌های جنسی متفاوت، تعداد نسخه‌های ژن‌های روی کروموزوم X میان نرها و ماده‌ها یکسان نیست. برای مثال، در سامانه XX/XY، ماده معمولا دو کروموزوم X و نر یک X دارد. ازاین‌رو جانداران سازوکارهایی تکامل داده‌اند تا میزان بیان ژن‌های مرتبط با X میان دو جنس متعادل شود. اما در تیمِما هایی که بدون لقاح تولیدمثل می‌کنند،دیگر برای تولیدمثل ماده‌ها نیازی به مشارکت نر وجود ندارد. بنابراین انتظار می‌رفت سازوکار جبران دوز ژنی که با تفاوت‌های جنسی مرتبط است، در طول زمان تحلیل برود. نتیجه خلاف انتظار بود. پژوهشگران با بررسی بیان ژن در نرهای نادر این حشرات دریافتند که سازوکارهای جبران دوز ژنی همچنان به‌طور کامل فعال و کارآمد باقی مانده‌اند؛ حتی پس از بیش از یک میلیون سال که ظاهرا دیگر نیازی به آنها وجود نداشته است. این یافته یک فرض ساده درباره تکامل را به چالش می‌کشد؛ اینکه هر ویژگی‌ای که دیگر مورد نیاز نباشد، الزاما به‌سرعت حذف یا فرسوده می‌شود. در واقع، انتخاب طبیعی لزوما تمام ویژگی‌های غیرضروری را حذف نمی‌کند. اگر حفظ یک سامانه هزینه زیادی نداشته باشد، یا این سامانه با عملکردهای دیگری در شبکه ژنتیکی مرتبط باشد، ممکن است حتی در غیاب فشار انتخابی مستقیم نیز برای مدت بسیار طولانی باقی بماند. از این منظر، اهمیت پژوهش فقط در بکرزایی این حشرات نیست؛ بلکه نشان می‌دهد تکامل همیشه یک فرایند بهینه‌سازی فعال نیست که هر چیزی را که دیگر لازم نیست فورا دور بریزد. برخی ویژگی‌های زیستی می‌توانند به دلیل هزینه پایین نگهداری، محدودیت‌های ژنتیکی یا وابستگی به سایر فرایندهای سلولی، مدت بسیار طولانی پس از از دست دادن کارکرد اولیه خود باقی بمانند. البته این یافته به معنای آن نیست که تکامل هیچ‌چیز غیرضروری را حذف نمی‌کند. چنین برداشتی افراطی خواهد بود. بسیاری از ویژگی‌ها واقعا تحت اثر جهش و انتخاب طبیعی در طول زمان تغییر می‌کنند یا از بین می‌روند. نکته این پژوهش این است که سرعت و میزان این فرسایش به شرایط زیستی و هزینه حفظ آن سامانه بستگی دارد و نمی‌توان صرفا از روی بلااستفاده شدن یک ویژگی، انتظار حذف سریع آن را داشت. @ofoghroydad Proceedings of the National Academy of Sciences (2026).

🧬✨ آیا سلول‌های بدن انسان نور تولید می‌کنند؟ راز شگفت‌انگیز «بیوفوتون‌ها» برخلاف تصور رایج، سلول‌های زنده تنها از نظر شیمیایی و الکتریکی فعال نیستند؛ آن‌ها مقدار بسیار اندکی نور مرئی و فرابنفش نیز منتشر می‌کنند. این نور بسیار ضعیف که با چشم غیرمسلح دیده نمی‌شود، بیوفوتون (Biophoton) یا Ultra-Weak Photon Emission (UPE) نام دارد. منشأ این نور، واکنش‌های شیمیایی داخل سلول، به‌ویژه فرآیندهای اکسیداسیون و تولید گونه‌های فعال اکسیژن (ROS) در میتوکندری است. وقتی مولکول‌های زیستی در اثر این واکنش‌ها به حالت برانگیخته می‌روند، هنگام بازگشت به حالت پایدار، فوتون‌هایی با شدت بسیار کم آزاد می‌کنند. 🔬 یافته‌های جدید پژوهش‌های اخیر با استفاده از دوربین‌های فوق‌حساس نشان داده‌اند که شدت بیوفوتون‌ها می‌تواند با وضعیت فیزیولوژیک سلول تغییر کند. برای مثال، در شرایطی مانند استرس اکسیداتیو، التهاب و برخی بیماری‌ها، میزان انتشار این فوتون‌ها افزایش می‌یابد. به همین دلیل، پژوهشگران در حال بررسی این موضوع هستند که آیا می‌توان از بیوفوتون‌ها به‌عنوان یک روش غیرتهاجمی برای ارزیابی سلامت بافت‌ها یا تشخیص زودهنگام برخی بیماری‌ها استفاده کرد. ⚠️ یک نکته مهم گاهی در فضای مجازی ادعا می‌شود که بیوفوتون‌ها وسیله‌ای برای «ارتباط اسرارآمیز سلول‌ها» یا اثبات مفاهیم غیرعلمی هستند. تاکنون شواهد علمی محکمی برای چنین ادعاهایی وجود ندارد. وجود بیوفوتون‌ها یک پدیده واقعی و قابل اندازه‌گیری است، اما نقش دقیق آن‌ها در ارتباط بین سلول‌ها هنوز موضوع پژوهش است. 💡 آیا می‌دانستید؟ شدت نور تولیدشده توسط پوست انسان آن‌قدر کم است که حدود هزاران برابر ضعیف‌تر از آستانه تشخیص چشم انسان است و تنها با تجهیزات بسیار حساس قابل ثبت است. 📚 رفرنس‌ها: Kobayashi M, et al. Imaging of ultra-weak spontaneous photon emission from human body displaying diurnal rhythm. PLoS ONE. 2009. DOI: 10.1371/journal.pone.0006256 Cifra M, Pospíšil P. Ultra-weak photon emission from biological samples: Definition, mechanisms, properties, detection and applications. Journal of Photochemistry and Photobiology B: Biology. 2024. (مقاله مروری به‌روز) @shahzist

مدل عصب‌شناختی تجربیات نزدیک به مرگ، الگوی فیزیولوژیکی ثابتی را نشان می‌دهد یک تیم چندرشته‌ای به رهبری دانشگاه لیژ، مدل عصب‌شناختی یکپارچه‌ای را برای توضیح مکانیسم‌های پشت تجربیات نزدیک به مرگ (NDEs) پیشنهاد کرده است. این مدل بر یافته‌های تجربی همگرا در زمینه‌های عصب‌زیست‌شناسی، روان‌شناسی و نظریه تکاملی تکیه دارد. یافته‌های کلیدی پژوهشگران دریافتند که عواملی مانند کاهش اکسیژن، افزایش دی‌اکسید کربن و اختلال در سوخت‌وساز انرژی مغز می‌توانند پاسخ‌های عصبی خاصی را فعال کنند که به تجربیات ادراکی و عاطفی شدیدی منجر می‌شود-تجربیاتی که اغلب در NDEها گزارش می‌شوند. انواع رایج تجربیات نزدیک به مرگ گزارش‌های افراد از NDE بسیار متنوع است، اما برخی از رایج‌ترین تجربیات عبارتند از: تجربه خروج از بدن: احساس جدا شدن از جسم فیزیکی ادراک غیرمعمول از زمان: حس کند شدن، توقف یا تسریع زمان آرامش و سرخوشی: حس صلح درونی و آرامش عاطفی مرور خاطرات: دیدن صحنه‌هایی از گذشته، مانند فلاش‌بک زندگی مشاهده نورهای درخشان و تونل‌ها: یا مواجهه با افراد درگذشته یا موجودات معنوی درحالی‌که بسیاری از NDE ها به دلیل تکرار الگوهای خاص مورد توجه قرار می‌گیرند، تجربه‌های کمتر روایت‌شده نیز وجود دارند که شامل رویاهای کابوس‌وار، تجربیات بی‌معنی یا صرفاً معمولی می‌شوند. جالب اینجاست که حالت‌های ذهنی مشابه NDE، می‌توانند در شرایط غیر تهدیدکننده نیز رخ دهند، مانند غش کردن یا مصرف مواد روانگردان. تبیین علمی تجربیات نزدیک به مرگ از دیدگاه علمی، NDEها به عنوان حالت‌های هوشیاری گسسته توصیف می‌شوند که در شرایط تهدید فیزیکی واقعی یا درک‌شده رخ می‌دهند. محتوای این تجربیات بسته به شرایط محرک و وضعیت روانی و پاسخ‌های فیزیولوژیکی فرد، متفاوت است. پیش از این، تئوری‌های مختلفی برای توضیح NDEها ارائه شده بود که شامل مدل‌های روان‌شناختی، عصب‌فیزیولوژیکی و تکاملی بود. با این حال، این مدل‌ها معمولاً به‌طور مستقل توسعه یافته بودند. مدل NEPTUNE: یک چارچوب جامع در مقاله‌ای که در Nature Reviews Neurology منتشر شده است، پژوهشگران بررسی روایتی انجام داده‌اند که شامل پژوهش‌های انسانی و حیوانی، علوم اعصاب روانگردان و داده‌های بالینی است. آن‌ها دریافتند که در طی ایست قلبی و رویدادهای بحرانی، کاهش جریان خون مغزی باعث هیپوکسی (کمبود اکسیژن) و افزایش دی‌اکسید کربن می‌شود. در تجربه نزدیک به مرگ تنها سلسله‌ای از رویدادهای فیزیولوژیکی رخ می‌دهد افزایش اسیدیته مغز (آسیب متابولیکی) کاهش ATP (منبع اصلی انرژی سلولی) افزایش ترشح انتقال‌دهنده‌های عصبی مانند سروتونین، دوپامین، گلوتامات، نورآدرنالین، GABA، استیل‌کولین و اندورفین‌ها افزایش سروتونین و فعال‌سازی گیرنده 5-HT2Aاحتمالاً به توهمات بینایی و حس «واقعیت بیش از حد» منجر می‌شود. دوپامین ممکن است در برجسته‌سازی عاطفی نقش داشته باشد. نورآدرنالین و استیل‌کولین احتمالاً با حافظه و بازبینی خاطرات مرتبط هستند. و GABA و اندورفین‌ها به ایجاد حس آرامش کمک می‌کنند. ارتباط بین NDEها و روانگردان‌ها پژوهش‌ها نشان داده‌اند که NDEها شباهت‌هایی با حالات ناشی از مصرف مواد روانگردان مانند DMT و کتامین دارند، زیرا این مواد روی همان سیستم‌های گیرنده مغزی تأثیر می‌گذارند. ویژگی‌های روان‌شناختی فردی، مانند تمایل به گسستگی از واقعیت (Dissociation) و نفوذ خواب REM، ممکن است افراد را مستعد تجربه NDE در شرایط استرس‌زا کند. جنبه‌های تکاملی تجربیات نزدیک به مرگ بر اساس یافته‌های این مطالعه، NDEها ممکن است ریشه‌های تکاملی داشته باشند و به عنوان مکانیسم‌های تطبیقی برای مقابله با استرس شدید فیزیولوژیکی تکامل یافته باشند. به عنوان مثال، NDEها ممکن است با رفتارهای تظاهر به مرگ (Thanatosis) در برخی گونه‌های جانوری مرتبط باشند. آینده‌ی تحقیقات در این زمینه محققان مدل NEPTUNE را به عنوان یک چارچوب نظری ارائه کرده‌اند که اکنون نیازمند آزمایش تجربی است. پژوهش‌های آینده شامل بررسی بیشتر فعالیت مغزی در نزدیکی مرگ از طریق تصویربرداری عصبی و مانیتورینگ فیزیولوژیکی خواهد بود. این مدل همچنین سوالاتی درباره‌ی آگاهی در شرایط بحرانی و بازنگری در معیارهای مرگ مغزی مطرح می‌کند، زیرا برخی تحقیقات نشان داده‌اند که پس از ایست قلبی، افزایش ناگهانی فعالیت مغزی ممکن است رخ دهد. این مقاله تصویری علمی از تجربیات نزدیک به مرگ ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد که این پدیده نه‌تنها قابل توضیح از منظر عصب‌شناختی و فیزیولوژیکی است، بلکه ابعاد روان‌شناختی و تکاملی نیز دارد. @ofoghroydad این پژوهش نیز مانند ده ها پژوهش پیشین، مهر بطلانی است بر باورهای برخی افراد که این «تجربه» را با روح و سایر خرافات پیوند میدادند.اطلاعات بیشتر medicalxpress Nature Reviews Neurology (2025)

🧬 راز بازسازی اندام در آکسولوتل؛ (یافته‌های جدید دانشمندان): پژوهشگران در سال‌های اخیر با استفاده از فناوری توالی‌یابی تک‌سلولی (single-cell sequencing) موفق شده‌اند سلول‌هایی را که مسئول بازسازی اندام در آکسولوتل هستند با دقت زیادی شناسایی کنند. نتایج نشان می‌دهد که پس از قطع عضو، گروهی از سلول‌ها وارد حالتی به نام blastema می‌شوند؛ توده‌ای از سلول‌های فعال که مانند سلول‌های جنینی عمل کرده و بافت جدید را می‌سازند. همچنین مشخص شده که مسیرهای پیام‌رسانی FGF، Wnt و BMP نقش کلیدی در هدایت این فرایند دارند. دانشمندان امیدوارند در آینده بتوانند از این دانش برای ترمیم نخاع، بازسازی عضله قلب و بهبود زخم‌های شدید در انسان استفاده کنند. چرا این تحقیق مهم است؟ فناوری‌های جدید نشان می‌دهند که بازسازی اندام فقط یک پدیده عجیب در سمندرها نیست، بلکه مجموعه‌ای از برنامه‌های ژنتیکی مشخص است که شاید روزی بتوان بخشی از آن را در انسان فعال کرد. 📌 رفرنس‌ها : Nature Communications (2024) Single-cell analysis reveals cellular dynamics during axolotl limb regeneration. DOI: 10.1038/s41467-024-45932-1 Development (2023) Molecular control of blastema formation in axolotl regeneration. DOI: 10.1242/dev.201530

🧬 آیا خون جوان‌ها واقعاً می‌تواند بدن را جوان کند؟ پاسخ علم شما را شگفت‌زده می‌کند! یکی از جذاب‌ترین حوزه‌های پژوهش در سال‌های اخیر، تأثیر خون و عوامل موجود در آن بر روند پیری است. دانشمندان دریافتند که برخی پروتئین‌ها و مولکول‌های موجود در خون می‌توانند بر عملکرد مغز، عضلات و سایر اندام‌ها اثر بگذارند. در مطالعات حیوانی، زمانی که گردش خون بین موش‌های جوان و پیر به‌طور آزمایشی به هم متصل شد، در موش‌های پیر بهبودهایی در حافظه، ترمیم عضلات و عملکرد برخی بافت‌ها مشاهده شد. امروزه پژوهشگران تلاش می‌کنند به جای انتقال خون، مولکول‌های مؤثر را شناسایی کنند تا شاید بتوان از آن‌ها برای درمان بیماری‌های مرتبط با افزایش سن، مانند آلزایمر یا تحلیل عضلانی، استفاده کرد. 🔬 نکته مهم: این نتایج عمدتاً در حیوانات به دست آمده‌اند و هنوز هیچ مدرک علمی معتبری وجود ندارد که انتقال خون افراد جوان باعث جوان‌سازی یا افزایش طول عمر انسان شود. بنابراین، تبلیغاتی که چنین ادعاهایی می‌کنند، پشتوانه علمی کافی ندارند. چرا این تحقیق مهم است؟ اگر دانشمندان بتوانند عوامل مفید موجود در خون را شناسایی و به دارو تبدیل کنند، ممکن است در آینده راه‌های جدیدی برای کاهش اثرات پیری و درمان برخی بیماری‌های وابسته به سن ایجاد شود. رفرنس Conboy IM, et al. Rejuvenation of aged progenitor cells by exposure to a young systemic environment. Nature. 2005;433:760–764. PubMed: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/15716955/⁠�

جد تکاملی شما در ۵۵۰ میلیون سال پیش شبیه کرم پهن بوده است. حدود ۵۵۰ تا ۶۰۰ میلیون سال پیش، انسان و کرم‌های پهن امروزی یک نیای مشترک داشتند. از آن نیای مشترک، یک شاخه به کرم‌های پهن امروزی رسید و شاخه‌ای دیگر، پس از صدها میلیون سال، به ماهی‌ها، دوزیستان، خزندگان، پستانداران، نخستی‌ها و انسان ختم شد. انسان تنها یکی از میلیون‌ها سرشاخه است. «اجداد تکاملی انسان در حدود ۵۵۰ میلیون سال پیش شبیه کرم‌های پهن ابتدایی بودند.» مغز انسان نیز یکباره ظاهر نشد. روند آن تقریبا چنین بوده است: شبکه عصبی در عروس دریایی گانگلیون عصبی در جانوران شبیه کرم‌های پهن مغز بزرگ‌تر در ماهی‌ها مغز پیچیده‌تر در خزندگان قشر مخ بزرگ در پستانداران نئوکورتکس بسیار توسعه‌یافته در انسان بنابراین مغز شما نسخه‌ای بسیار تکامل‌یافته از همان مغز ابتدایی است. در نیاکانی شبیه کرم‌های پهن برای نخستین بار ویژگی‌هایی پدید آمد که هنوز در بدن شما وجود دارند؛ مانند سر و دم، سمت چپ و راست، جلو و عقب، دستگاه عصبی متمرکز، عضلات قوی‌تر، سه لایه زایشی که همه اندام‌های بدن انسان از آن‌ها ساخته شده‌اند. ژن‌هایی که امروز شکل‌گیری مغز، چشم، دستگاه عصبی و محور بدن شما را کنترل می‌کنند، ریشه‌ای بسیار قدیمی دارند. مثلا: ژن Hox که نقشه کلی بدن را تعیین می‌کند، هم در انسان وجود دارد و هم در بسیاری از جانوران دوسویه. ژن‌های مهمی مانند Pax6 (در رشد چشم) نیز در بسیاری از جانوران از جمله کرم‌های پهن و انسان مشترک‌اند. این به این معنا نیست که ژن‌ها کاملا یکسان‌اند، بلکه از یک ژن نیاکانی منشا گرفته‌اند و طی صدها میلیون سال تغییر کرده‌اند. «کرم پهن پسرعموی بسیار دور ماست، نه پدربزرگ یا جد مستقیم ما.» به همین دلیل، مطالعه کرم‌های پهن برای زیست‌شناسان تکاملی اهمیت زیادی دارد؛ زیرا سرنخ‌هایی درباره این می‌دهد که بدن و دستگاه عصبی نیاکان بسیار دور انسان چگونه برای نخستین بار شکل گرفته‌اند. The Ancestor Tale, " Richard Dawkins"

🔴دریافت کارت ورود به جلسه،آزمون‌های ورودی: پایه هفتم مدارس استعدادهای درخشان (سمپاد) پایه دهم مدارس نمونه دولتی تکمیل ظرفیت مدارس سمپاد از روز دوشنبه ۱۴۰۵/۰۳/۲۵ از طریق سایت سازمان سنجش: 🔗 www.sanjesh.org با وارد کردن شماره پرونده و اطلاعات شناسنامه‌ای. پرینت کارت الزامی است مدارک لازم در جلسه آزمون: پرینت کارت ورود به جلسه اصل شناسنامه بدون اصل شناسنامه از ورود جلوگیری خواهد شد. 🌐 https://fajr68.ir 🌀 Telegram | Instagram | ble

🔴 ثبت نام کنکور فرهنگیان ۱۴۰۵ در پنل مای سنجش شروع شد 👇 🔹 my.sanjesh.org 📚 @fajr68_ir 📚

🎉 افتخار آفرینان کنکور ۱۴۰۴ آموزشگاه علمی آزاد فجر 🌟 نتیجه‌ی یک سال تلاش، پشتکار و همراهی بی‌نظیرِ شماست. 🌟امسال هم مثل همیشه، درخشش دانش‌آموزان ما در رشته‌های برتر، ثابت کرد که با برنامه‌ریزی درست، تلاش مستمر و همراهی اساتید حرفه‌ای، هیچ هدفی دور نیست. 🆔️ @fajr68.ir 🆔️ @fajr68.ir 🆔️ @fajr68.ir 🙏 از اساتید عزیز مقطع ابتدایی، متوسطه اول و متوسطه دوم صمیمانه تشکر می‌کنیم؛ شما پایه‌گذار مسیر این موفقیت‌ها هستید و ثمره‌ی زحمت‌تان امروز درخشان‌تر از همیشه دیده می‌شود. ✨ به دانش‌آموزای عزیزمون افتخار می‌کنیم و برای مسیرهای پیش‌رو، آرزوی موفقیت‌های بزرگ‌تر داریم💛🔥 ✴️آموزشگاه علمی آزاد فجر✴️ 📌 آدرس : خیابان فرهنگ ، بعد از تقاطع ۱۵ خرداد ، انتهای فرهنگ ۱۵ ☎️ ۳۳۱۱۴۱۸۸ ☎️ ۳۳۱۱۰۸۴۷ #کنکور۱۴۰۴ #آموزشگاه_فجر #افتخارآفرینان #قبولی_کنکور #رتبه_برتر #پزشکی #مهندسی #پزشکی_ساری #پزشکی_ایران #دانش‌آموزان_فجر #کلاس_کنکور #مشاوره_تحصیلی #تجربی۱۴۰۴ #ریاضی۱۴۰۴ #انسانی۱۴۰۴ #موفقیت #برنامه‌ریزی_کنکور #ساری #مازندران #مشاوره_کنکور

🔴 #فوری | با اعلام سایت سازمان سنجش نتایج نهایی کنکور سراسری ۱۴۰۴ منتشر شد. 📚 @fajr68_ir 📚

🌀انسولین ✅توسط سلول‌های β پانکراس (جزایر لانگرهانس) ساخته و ترشح می‌شود. ✅سنتز به صورت پروانسولین → انسولین + پپتید C. ✅محرک اصلی ترشح: افزایش گلوکز خون. ✅محرک‌های دیگر: اسیدهای آمینه (آرژینین، لوسین)، اسیدهای چرب آزاد، هورمون‌های گوارشی (GLP-1، GIP)