شعر

ستمگر اگر همکارانی در میان ستم‌دیدگان نداشت، هرگز نمی‌توانست پیروز شود. سیمون دوبووار

با دلم پیکار کردی با دلت راه آمدم سربلندم‌ ، گر به پای عشق کوتاه آمدم. با خبر بودم غروب از خانه بیرون می‌زنی آن‌قدر دلتنگ بودم از سحرگاه آمدم. خواستم از راه‌ِ کج رفتن پشیمانت کنم هر چه کردم برنگشتی با تو در چاه آمدم. بی تو از بس حس غربت بین مردم داشتم گاه با خود فکر می‌کردم که از ماه آمدم. هیچ‌کس پیدا نشد تنهایی‌ام را کم کند سوزنی هستم که در انباری از کاه آمدم. از سفر برگشته‌ام با ارمغان راه عشق با هزار امید رفتم ، با‌ هزار آه آمدم. #محسن_حیدری @siirleh

هرلحظه که تسلیمم در کارگه تقدیر آرام تر از آهو، بی باک تر از شیرم هر لحظه که می کوشم در کار کنم تدبیر رنج از پی رنج آید زنجیر پی زنجیر. #مولانا @siirleh

زمان، عجیب‌ترین بازیگر این صحنه‌ی بی‌آینه است. انگار فقط خاطره‌ایست که در آن، فردا هرگز نبوده. «حال» تنها به اندازه‌ی یک نفس دوام می‌آورد، و همان نفس که بیرون می‌رود، در میانِ بازدمی دیگر، غبارِ گذشته می‌شود. انگار زندگی چیزی نیست جز ردیفی از خنده‌ها و زخم‌ها که کنار هم چیده شده‌اند؛ با این تفاوت که میان بعضی‌شان سال‌ها فاصله است، اما میان خودِ خنده و گریه، گاهی تنها یک ضربانِ قلب فاصله می‌افتد. و زمان، بی‌اعتنا به همه‌چیز، می‌گذرد؛ بی‌آنکه برای کسی مکث کند، بی‌آنکه برای لحظه‌ای بایستد. ثانیه‌ها را به خاطره می‌بافد، خنده‌ها را به حسرت، و غم‌ها را به زخم‌هایی که حتی سال‌ها بعد، در اکنونِ ما هنوز می‌تپند. عجیب‌تر اینکه غم، حتی وقتی دهه‌ها از آن گذشته، در اتاقِ امروزِ ما نفس می‌کشد؛ اما شادی، درست در همان لحظه‌ای که می‌گذرد، بذرِ غریبی را در دل می‌کارد. شاید به همین دلیل است که وقتی به گذشته برمی‌گردیم، شکسته‌ها را روشن‌تر می‌بینیم و لبخندها را محوتر؛ انگار حافظه با درد، مهربان‌تر است و با شادی، بی رحم تر. شاید بزرگ‌ترین غمِ آدمی همین باشد: تا چیزی را دارد، از دیدنِ آن نابیناست؛ و وقتی می‌بیندش، دیگر تنها چیزی که از آن مانده، سایه‌ایست در آینه‌ی خاطره. زمان نمی‌ایستد؛ ما هستیم که در میانِ رفتنِ ثانیه‌ها، آرام‌آرام از آدم‌ها، از روزها، و حتی از خودِ خویشتن جا می‌مانیم. و شاید تلخ‌ترین حقیقت این باشد که روزی برای همین لحظه‌ای که امروز عادی‌ترینِ روزها می‌پنداریم، دلتنگ خواهیم شد. #صفیه_لودین

‌ روی شیشه لوازم آرایشی نوشته بود هیچ کس شما را صرفا بخاطر اینکه باطنتون زیباست دوست نخواهد داشت درست ترین و تلخ ترین تبلیغی بود که دیده بودم...

نبودی ببینی❤️‍🩹

شعرخوانی زیبای زنده یاد ناصر ملک مطیعی، سال ۱۳۹۵ باحضور استاد انوشیروان روحانی ناصر ملک‌مطیعی از برجسته‌ترین هنرمندان سینمای ایران، که صدای گرم، پرصلابت و نگاه همواره لحنی خاص داشت زنده یاد ناصر ملک‌مطیعی نه‌ تنها یک بازیگر، بلکه نمادی از سینمای ایران است؛ هنرمندی مردمی، او فقط یک ستاره بر پرده‌ی نقره‌ای نبود؛اصالت بود که نجابت یک نسل در چشمانش می‌درخشید و وقتی سخن می‌گفت، طنین صدایش معرفت بود. او با قامت افراشته آمد، با وقار زیست و در هجوم بی‌مهری زمانه، صبورانه و با لبخندی از جنس بزرگ‌ منشی در یادها ماندگار شد. ناصر ملک مطیعی زاده ۸ فروردین ۱۳۰۹ و درگذشت ۴ خرداد ۱۳۹۷، بازیگر و کارگردان، زنده یاد ناصر ملک‌ مطیعی تا زمان مرگش در مشاغلی همچون شیرینی‌ فروشی، ملک‌مطیعی در فیلم‌ های فیلم‌ سازان چون علی حاتمی ، زکریا هاشمی، کیمیایی ، رضا میر لوحی و هوشنگ کاووسی نیز هنرمندی کرد. یاد و نام استاد ملک مطیعی گرامی 🌿@siirleh🌿

🌿@siirleh🌿

بَد گَشتی از آن که با بَدان آمیزی با دیگ منشین که سیه برخیزی... 🖤 #فرخی_یزدی 🌿@siirleh🌿

‌ مادر بزرگ می گفت: به سرنوشت کسی نخند راه درازه و هنوز راه تو تموم نشده...

نیابد محفلم گرمی نه از شمعی نه از جمعی ندارد خاطرم الفت نه با مهری نه با ماهی…

این‌قدر میندیش به دریا شدن ای رود هرجا بروی ، باز گرفتار زمینی...

‌ ای بندهٔ من! چون ذکرِ من غالب شود بر تو، من عاشقِ تو شوم و تو عاشقِ من و عشق اینجا به‌معنیِ محبت بُوَد... تذکرة الاولیاء ذکر سری سقطی "رحمة الله علیه"

ﻧﻪ ﻣﺴﺘﯽ ﻧﺸﺎﻥ ﮐﻔﺮ ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﺟﺎ ﻧﻤﺎﺯ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﯾﻨﺪﺍﺭﯼ ﻧﻪ ﭘﺎﮐﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﮐﯽ ﺍﺯ ﻣﺴﺘﯽ ﻧﻪ ﻣﺴﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩﻭﺭﻭﯾﯽ ﻧﻪ ﻣﻮﯾﯽ ﻧﻤﺎﯾﺎﻥ ﻧﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﻫﺮﺯﮔﯽ، ﻧﻪ ﭼﻬﺎﺭ ﻗﺪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﭘﺎﮐﯽ... ﻫﺮ ﮐﺲ ﻫﺮ ﺁﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺒﻮﯾﺪ ﻧﻪ ﺁﻧﮑﻪ ﻇﺎﻫﺮﺵ ﮔﻮﯾﺪ! ﻧﻪ ﻣﺪﺍﻓﻊ ﺑﺪﯼ ﺑﺎﺵ ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﺗﺪﻓﯿﻦ ﺣﻘﯿﻘﺖ... ﻗﻀﺎﻭﺕ ﮐﺎﺭ ﻣﺎ نیست ...

'شاید این شکست،دعوتی برای بازگشت به خدا بود.'✨

«خوابِ من زهرِ فراقِ تو بنوشید و بِمُرد.» #مولانا @siirleh

رازِ هستیِ انسان فقط در زنده ماندن نیست، در این است که بداند برای چه باید زندگی کند. انسان اگر معنایی برای تحملِ رنج نداشته باشد، خیلی زود از خودِ زندگی خسته می‌شود...

خودت رو به خاطر شكوفا نشدن توى جايى كه هیچوقت نورِ رشد بهت نرسيده ، سرزنش نكن ...🤍✨

‌ دانته در کمدی الهی می‌گوید: پست‌ترین جای دوزخ برای افرادی است که در بحران‌های اخلاقی، بی‌طرفی را انتخاب می‌کنند...

هرموقع خواستی در مورد دیگران قضاوت کنی آروم تو دلت بگو: مگه من کیم...؟!