Space_time_01

جیمز وب، پنجره‌ای به گذشته‌ای که حتی تصورش هم دشوار است! ۷۸۰ هزار کهکشان؛ ۷۸۰ هزار جهان دوردست در نقشه‌ای که فقط بخش کوچکی از کیهان را به ما نشان می‌دهد. پشت هر نقطه، داستانی نهفته است! ستاره‌هایی که متولد شدند، کهکشان‌هایی که شکل گرفتند و نوری که میلیاردها سال در تاریکی سفر کرد تا سرانجام به آینه‌های جیمز وب برسد. ما امروز به تصویری نگاه می‌کنیم که در واقع، تصویری از گذشته‌ی کیهان است؛ از زمانی که جهان هنوز جوان بود و نخستین کهکشان‌ها تازه داشتند جای خود را در تاریکی پیدا می‌کردند. و شاید تکان‌دهنده‌ترین بخش ماجرا این باشد: با تمام این شکوه، با تمام این ۷۸۰ هزار کهکشان، ما هنوز فقط گوشه‌ای کوچک از کیهان را دیده‌ایم. در برابر این عظمت، انسان چقدر کوچک است...! این تصویر فقط برای شمردن کهکشان‌ها گرفته نشده است! دانشمندان با استفاده از داده‌های جیمز وب برای نزدیک به ۷۸۰ هزار کهکشان اطلاعاتی مانند روشنایی، رنگ، شکل و ساختار، انتقال‌به‌سرخ و دیگر ویژگی‌های فیزیکی را استخراج کرده‌اند. یعنی هر نقطه در این نقشه فقط یک کهکشان نیست؛ یک مجموعه عظیم از داده‌های علمی است! 🆔 @space_time_01

https://www.instagram.com/reel/Db6OdknKzjP/?igsh=a2U3dm43YzFzenJ0 پستی که دیشب قولش رو داده بودم تقدیمتون❤️

همین حالا 🔴خبر فوری بهتون بدم که منتظر کشف تاریخ‌ساز تلسکوپ جیمز وب باشید! تمام داده‌های این کشف منتشر شده و حجم بسیار زیادی دارن! در حال ساخت فیلم هستم و فردا شب ساعت ۱۰ شب منتظر پست جدید باشید؛ خبر بزرگی در راه است!

وقتی به تصویر شبکه‌های عصبی مغز انسان نگاه می‌کنیم و آن را کنار نقشه سه‌بعدی ساختار بزرگ‌مقیاس کیهان، خوشه‌ها و ابرخوشه‌های کهکشانی، قرار می‌دهیم، شباهت تکان‌دهنده‌ای می‌بینیم. این شباهت سال‌هاست ذهن متفکران را مشغول کرده است: آیا ما در بخشی از بدن یک کائنات عظیم‌الجثه زندگی می‌کنیم؟ اگر به مقیاس‌ها نگاه کنیم، درون بدن ما میلیاردها سلول، باکتری و موجود میکروسکوپی وجود دارند که متولد می‌شوند، کار می‌کنند و می‌میرند، بدون آنکه از ما یا دنیای بیرون آگاه باشند. برای یک سلول، بدن شما تمام کیهان قابل مشاهده است! آیا زمین، منظومه شمسی و کل کهکشان راه شیری، صرفاً یک مولکول یا سلول در ارگانیسم یک ابر‌موجود نیستند؟ آیا سیاه‌چاله‌ها گره‌های حیاتی این بدن بزرگ‌ترند؟ و آیا انبساط جهان، نفس کشیدن آن موجود است؟ کوانتوم و فراکتال‌ها نشان می‌دهند که برخی الگوها در مقیاس‌های مختلف تکرار می‌شوند. شاید درک ما برای دیدن ابعاد فراتر از کیهان کافی نباشد، اما این پرسش یادآوری می‌کند که عظمت و کوچکی، هر دو نسبی هستند. ما با اینکه ذره‌ای ناچیز در غبار کیهانی هستیم، می‌توانیم بخشی حیاتی از یک کل شگفت‌انگیز باشیم! 🆔 @space_time_01

جهان طوری طراحی شده که زیباترین رازهایش را پشت دیوارِ زمان پنهان کند! ما ستاره‌هایی را دوست داریم که شاید میلیون‌ها سال پیش مرده‌اند؛ و این یعنی سهم ما از کیهان همیشه تماشای تصاویری از دست‌رفته است!

گاهی زیباترین آشفتگی‌های جهان، همان‌جایی هستند که زندگی از دلشان متولد می‌شود. این تصویری تازه از تلسکوپ فضایی جیمز وب از کهکشان «سیگار» است؛ کهکشانی در فاصله حدود ۱۲ میلیون سال نوری از زمین! جایی که ابرهای عظیم گاز و غبار، هم‌زمان هم گو..رستان ستارگان‌اند و هم زادگاه نسل بعدی آن‌ها! با حدود ۶۵ ساعت رصد فروسرخ، جیمز وب میلیون‌ها ستاره را با جزئیاتی بی‌سابقه آشکار کرده و بار دیگر نشان داده است که حتی در دل آشوب نیز نظمی شگفت‌انگیز جریان دارد. شاید هیچ‌گاه به این کهکشان سفر نکنیم، اما هر بار که به آن نگاه می‌کنیم، یادمان می‌آید که جهان بسیار بزرگ‌تر، عجیب‌تر و زیباتر از چیزی است که تصور می‌کنیم! 🆔 @space_time_01

وقتی نئو می‌پرسه «این واقعیه؟»، مورفئوس جواب می‌ده: واقعیت رو چطور تعریف می‌کنی؟ پیام این سکانس اینه که چیزی که ما «واقعیت» می‌نامیم، از طریق مغز و آگاهی تجربه می‌شه! فیلم ماتریکس این ایده فلسفی رو مطرح می‌کنه که شاید آنچه واقعی می‌دانیم، فقط برداشت ذهن ما از داده‌ها باشه!

وقتی به این تصویر نگاه می‌کنی، فقط با انبوهی از نقطه‌های نور روبه‌رو نیستی؛ بلکه به میلیون‌ها خورشید خیره شده‌ای که هرکدام می‌توانند میزبان جهانی ناشناخته باشند. اُقلیدُس تنها در ۲۶ ساعت، بیش از ۶۰ میلیون ستاره را در قلب شلوغ کهکشان راه شیری ثبت کرد؛ جایی که چشم انسان تنها آشوب می‌بیند، اما علم نظمی پنهان را کشف می‌کند. شاید بسیاری از سیاره‌های این تصویر هرگز مستقیماً دیده نشوند، اما اثر گرانش آن‌ها روی نور ستاره‌ها، حضورشان را فاش می‌کند. این یعنی حتی در سکوت و تاریکی کیهان هم، جهان رازهایش را زمزمه می‌کند. گاهی فراموش می‌کنیم که هر نقطه‌ی نور در آسمان، داستانی میلیاردها ساله دارد؛ داستان ستاره‌ها، سیاره‌ها و شاید حتی حیات! در برابر چنین تصویری، انسان بیش از هر زمان دیگری معنای واقعی بی‌نهایت را احساس می‌کند. 🆔 @space_time_01

اگر امشب به حیاط خانه بروید و تلسکوپی رو به آسمان بگیرید شاید تصور کنید فقط چند لکه‌ی کم‌نور می‌بینید اما حقیقت شگفت‌انگیزتر است! اولین هدف می‌تواند کهکشان آندرومدا باشد؛ نزدیک‌ترین کهکشان بزرگ به راه شیری که حدود ۲.۵ میلیون سال نوری از ما فاصله دارد یعنی نوری که اکنون می‌بینید ۲.۵ میلیون سال در راه بوده است! حالا تصور کنید تلسکوپتان را به کهکشان‌های دورتری نشانه بگیرید؛ ۵۰ میلیون، ۱۰۰ میلیون یا حتی ۵۰۰ میلیون سال نوری دورتر. هرچه دورتر را نگاه می‌کنید بیشتر به گذشته سفر می‌کنید! نور برخی از این کهکشان‌ها زمانی سفر خود را آغاز کرده که دایناسورها روی زمین زندگی می‌کردند! بعضی دیگر، زمانی که هنوز هیچ گیاه گل‌داری روی سیاره ما وجود نداشت! همین موضوع، رصد آسمان شب را به چیزی فراتر از تماشای ستاره‌ها تبدیل می‌کند. هر جرم آسمانی، پنجره‌ای به دوره‌ای متفاوت از تاریخ کیهان است! پس دفعه بعد که از پشت تلسکوپ به یک لکه‌ی محو در آسمان نگاه کردید یادتان باشد شاید در حال مشاهده نوری باشید که صدها میلیون سال پیش سفرش را آغاز کرده؛ نوری که پیش از پیدایش انسان، در دل کیهان راه افتاده بود تا امشب به چشمان شما برسد!

چه شب‌ها که به لطف ستارگان آسمان تنها نبودیم؛ آن‌ها دور بودند، اما همیشه بودند.

اگر روزی تلسکوپ‌ها نشانه‌ای از حیات را روی سیاره‌ای دوردست پیدا کنند، از کجا می‌فهمیم واقعاً با موجودات زنده روبه‌رو هستیم؟ دانشمندان به دنبال عکس موجودات فضایی نیستند؛ آن‌ها به دنبال امضای زیستی هستند: نشانه‌هایی در جو یک سیاره که ممکن است در حضور حیات شکل گرفته باشند. برای مثال، وجود هم‌زمان اکسیژن و متان می‌تواند بسیار غیرعادی باشد؛ زیرا این دو گاز معمولاً با یکدیگر واکنش می‌دهند و از بین می‌روند، مگر اینکه چیزی دائماً آن‌ها را تولید کند. اما این به‌تنهایی کافی نیست، برخی فرآیندهای زمین‌شناسی نیز می‌توانند چنین گازهایی تولید کنند. به همین دلیل، دانشمندان مجموعه‌ای از نشانه‌ها را بررسی می‌کنند؛ از ترکیب گازهای جو و وجود آب مایع گرفته تا دمای سیاره و نوع ستاره‌ی میزبان. شاید نخستین کشف حیات فرازمینی، نه با دیدن یک موجود عجیب، بلکه تنها با چند خط در یک طیف نوری آغاز شود. و آن روز، شاید برای نخستین بار بفهمیم زمین تنها خانه‌ی حیات در این جهان بی‌کران نیست! 🆔 @space_time_01

در فضا هیچ قبرستانی وجود ندارد؛ همه‌چیز همان‌جا که مرده، شناور می‌ماند!

اگر روزی بتوانی با سرعت نور سفر کنی، عجیب‌ترین اتفاق ممکن رخ می‌دهد؛ برای تو، زمان تقریباً متوقف می‌شود. در چنین سفری، رسیدن به کهکشان آندرومدا از دید مسافر تقریباً آنی خواهد بود، اما روی زمین حدود ۲.۵ میلیون سال گذشته است! البته طبق نظریه نسبیت خاص، اجسام دارای جرم نمی‌توانند به سرعت نور برسند و این یک آزمایش ذهنی برای درک رفتار شگفت‌انگیز زمان در سرعت‌های نزدیک به نور است. 🆔 @space_time_01

شما به دقیق‌ترین و گسترده‌ترین نمای کهکشان راه شیری که تاکنون توسط بشر تهیه شده است نگاه می‌کنید. این تصویر شگفت‌انگیز حاصل بیش از سه تریلیون مشاهده از نزدیک به دو میلیارد جرم آسمانی است که طی یک سال توسط مأموریت گایا متعلق به آژانس فضایی اروپا جمع‌آوری و پردازش شده‌اند. هر نقطه‌ای که در این تصویر می‌بینید، ستاره‌ای واقعی در کهکشان ماست؛ نقشه‌ای بی‌سابقه از خانه کیهانی بشر! 🆔 @space_time_01

یکی از پرسش‌های رایج این است که اگر جهان در حال انبساط است،چطور کهکشان‌ها با هم برخورد و ادغام می‌شوند؟ پاسخ این است که انبساط جهان روی همه مقیاس‌ها یکسان عمل نمی‌کند! در فاصله‌های بسیار بزرگ، فضا بین کهکشان‌های دوردست کشیده می‌شود و آن‌ها از یکدیگر دور می‌شوند. اما در مقیاس‌های کوچک‌تر، مانند گروه‌ها و خوشه‌های کهکشانی، گرانش از انبساط قوی‌تر است. به همین دلیل، کهکشان‌هایی که از نظر گرانشی به هم وابسته‌اند، می‌توانند به سمت یکدیگر حرکت کنند، برخورد کنند و در نهایت با هم ادغام شوند. نمونه معروف آن، کهکشان راه شیری و کهکشان آندرومدا هستند که با وجود انبساط جهان، حدود ۴.۵ میلیارد سال دیگر با هم برخورد خواهند کرد. می‌توان جهان را مانند نان کشمشی در حال پخت تصور کرد. با بزرگ شدن نان، کشمش‌ها از هم دور می‌شوند؛ اما اگر دو کشمش با نخ محکمی به هم وصل باشند، از هم جدا نخواهند شد. در جهان نیز این نخ همان نیروی گرانش است. بنابراین، انبساط جهان باعث دور شدن ساختارهای بزرگ و دوردست از یکدیگر می‌شود، اما در نواحی‌ای که گرانش غالب است، کهکشان‌ها همچنان می‌توانند به هم نزدیک شوند، برخورد کنند و حتی کهکشان‌های بزرگ‌تری را تشکیل دهند. 🆔 @space_time_01

اما امروز...آن‌قدر سرگرم دویدن روی زمین شده‌ایم که گاهی حتی یادمان می‌رود بالای سرمان جهانی بی‌انتها وجود دارد.

بیش از ۴۷ میلیون کهکشان در یک نقشه؛ هر کدام با صدها میلیارد ستاره و سیاره اما این فقط تصویری از فضا نیست، بلکه نگاهی به گذشته‌ی جهان است! پروژه دِسی با بررسی موقعیت میلیون‌ها کهکشان، در تلاش است یکی از بزرگ‌ترین رازهای کیهان را حل کند: انرژی تاریک؛ نیرویی ناشناخته که باعث انبساط جهان می‌شود! نکته شگفت‌انگیز اینجاست که داده‌های جدید نشان می‌دهند شاید این انرژی آن‌قدرها هم ثابت نباشد. اگر این نتیجه در آینده تأیید شود ممکن است سرنوشت جهان کاملاً متفاوت از چیزی باشد که تصور می‌کردیم؛ شاید انبساط روزی متوقف شود و جهان در نهایت به سمت یک مه‌رمب (Big Crunch) پیش برود! 🆔 @space_time_01

در هر آینه نسخه‌ای از من زندگی می‌کند که تصمیم دیگری گرفته!