بادِ بهاری.

گر نشان از باغِ فردوسِ برین جویی، ببین چهارباغ و باغِ جنت در جوارِ زنده‌رود

می خور که هزار باره بیشت گفتم: باز آمدنت نیست، چو رفتی، رفتی! خیام

مثل یک معجزه‌ای علت ایمان منی همه هان و بله هستند، شما جان منی

دم آخر که مرا عمر به سر می‌آید گر تو آئی به سرم، عمر دگر می‌آید

ای وطن، چه زمانی آغوشت برای فرزندانت اَمن می‌شود؟

همه هیچ‌اند و او همه.

روزی که فلک به ما دهد اسب مراد؛ و آن روز که در زمین بتازیم چو باد، ای سخت به ما ستم روا کرده‌ی مست؛ بادا که تورا هیچ نیاریم به یاد…

گیرم گلاب ناب شما اصل قمصر است اما چه سود، حاصل گل‌های پرپر است بیداد خراسانی

گوهر خود را مزن بر سنگ هر نالایقی صبر کن پیدا شود گوهر شناس لایقی

حرف را می‌شود از حنجره بلعید و نگفت وای اگر چشم بخواند غم ناپیدا را…

سخن عشق تو بی‌آنکه برآید به زبانم رنگ رخساره خبر می‌دهد از حال نهانم

بر هرچه همی لَرزی؛ همان اَرزی…

من که اصرار ندارم تو خودت مختاری یا بمان، یا که نرو، یا نگهت میدارم

گویند اگر می بخوری، عرش بلرزد عرشی که به یک باده بلرزد به چه ارزد؟ در خانه‌ی ما زیرزمینی است که در آن یک خم بخوری، خشتی از آن نیز نلرزد…

هزاران سال اگر باران ببارد؛ نشوید خون ناحق را از این خاک.

ما دینِ دین‌داران را دیدیم که بی‌دین شدیم ورنه مارا به مسلمانیِ خود این گمان نبود…

تهدید نکن سینه ی مارا به جهنم دریازده از خیسی باران نهراسد صائب

«زیرا که مردگان این سال، عاشق ترینِ زندگان بوده‌اند.»