خالص از خاک

من فقط یک بار بختِ زندگانی داشتم در مسیرِ آزمودن گر خطا کردم ببخش از کنارم رد شدی، رفتی و فهمیدم تویی آه! قدری دیر نامت را صدا کردم ببخش. -فاضل نظری.

نیامدی و غمت بارها به من‌ سر زد چو در بر او نگشودم نرفت و بر در زد بنا نبود که دل با غم تو بنشیند‌ همین که نام تو را بُرد، من دلم پر زد گریست با من و از قصه جدایی گفت به سرسلامتی‌ام ساغری به ساغر زد چو دید در جگرم تیر بی‌وفایی را برون کشیدش و این‌بار کارگرتر زد چه کرد عشق تو با من که با هزار ستم دلم هنوز برای غم تو می‌لرزد‌.

حتی اگر یک جان عاشقی باشد آنم برای تو که در کور سوی چشمان من تو چشمانم بودی...

چه کردین که هر داستان از بچه های دی ماه اشک رو روی گونه هامون سرازیر میکنه لعنت بهتون بیشرفا...

من هرگز تو را به ماندن در ویرانه های خویش محکوم نمی کنم عشق، زندان نیست عشق، آزادی پرنده ای ست که اگر آسمان بهتری یافت باید رهایش کرد...

اگر من میان هیاهوی روزگار گریه های پنهان چشمانت را ندیدم، اگر بغضت را در پشت لبخندهایت نخواندم برو به سوی کسی که اشک هایت را پیش از فرو ریختن بفهمد و پیش از آن که گونه هایت خیس شوند، آن ها را پاک کند. اگر واژه هایم برایت آرامش نیاورد و حضورم باری بر دوش خستگی هایت شد، برو با کسی که صدایش مرهم شب های بی پناهی تو باشد؛ با کسی که از تپش قلبت، معنای اندوه را دریابد...

are you climbing this mountain for the world to see you or to see the world?

تویی که دستت قدرته و حکم اعدام سه تا از جوونامون رو موقع اذان گوهتون اجرا میکنید... یادتون نره که روزی میرسه که از کوچیک تا بزرگمون رحمی به کوچیک تا بزرگتون نمیکنه حرومزاده ها!

اندوه بلند حرف نمیزند فقط آرام آرام رنگ جهان را از اشیا پس میگیرد درخت همان درخت است باران همان باران اما چیزی میان چشم و دنیا برای همیشه تغییر کرده است آدم گاهی نه میشکند نه فرو میریزد فقط آنقدر سکوت میکند که حتی خاطره ها راه بازگشت را فراموش میکنند شاید تلخ ترین شکل تنهایی همین باشد وقتی هیچ زخمی خون نمی آید اما تمام روح بوی پاییز میدهد...

۶ ماه پیش با خواهر و بردرانم جان به کف به خیابان ها رفتیم تا آزادی رو پس بگیریم اما ۴۰ هزار نفر از آنها هیچوقت بازنگشتند...🖤

بغضی که به خاطر باخت رونالدو تو صدای داداشم بود:))))

با آنکه دوری اما وصله جانی...

دیگر آسمان را با ستاره نمی‌بینم، دیگر زیر باران بی‌چتر راه نمی‌روم... دیگر به هر لبخندی دل نمی‌بندم، و در هر سلامی، نشانیِ ماندن نمی‌جویم زمان، شور بی‌پروا بودن را از من گرفت، و روزگار، میان رؤیاهایم دیوار کشید. اما هنوز، گاه در سکوتِ شب، میان هیاهوی خاطره‌ها، دلم به جست‌وجوی همان معجزه‌ای می‌رود که روزی باور داشتم در چشم‌های کسی پنهان است....