مریخِ حَیاتِ مَنْ

به خدا پناه ببرید اون تنها نوری هست که به بهترین شکل ممکن به شما پناه می‌ده. پناهنده، مأمن و تکیه‌گاهی بزرگه. تنها نور و وجودیتی هست که شما رو قضاوت نمی‌کنه و به شما گوش می‌ده کافیه فقط ازش کمک بخواهید.

زندگی وقتی قشنگ‌تر میشه که دیگه هر رفتنی رو دنبال نکنی و هر موندنی رو هم به زور نگه نداری.

در زبان ژاپنی واژه‌ای وجود دارد به نام «Yūgen» (幽玄) به معنایِ احساسی عمیق از شگفتی و زیبایی که با کلمات به‌سختی قابل توصیف است.

دوستان عزیزم شما می‌تونید سبد خرید داشته باشید: یعنی هر محصولی که دوست دارید رو بخرید تا پیش ما بمونه و محصولات بعدی رو به مرور به سبدتون اضافه کنید و بعدا هزینه‌ی ارسال رو بدید تا همه‌شون با هم ارسال بشن.💖

درود و ارادت 🌱 من به‌صورت رایگان گیتار و همراهی با آواز آموزش می‌دم. اگه کسی رو می‌شناسید که علاقه‌مند به یادگیری گیتارهست، ممنون می‌شم منو بهش معرفی کنید. پیشاپیش از محبتتون ممنونم 💚 هر سوالی در مورد شیوه تدریس داشتن براشون نمونه تدریس ارسال میکنم میتونن به تلگرامم پیام بدن پاسخ میدم T.me/omidiraan

آدمای مهربون، مهربونن اما احمق نه! پاش برسه چاقویی که توی قلبشون فرو رفته رو برعکسی می‌کنن تا به همون میزان که رنج کشیدن فردی که بهشون رنج داده تقاص پس بده.

به زبون نیاوردمش اما موهام با سرعت زیادی سپید داشت می‌شد.

يه افسانه ژاپنی هست كه ميگه: اگر به اتوبوس نرسيدى، شايد از يک تصادف جا موندى اگر پذيرفته نشدى، شايد از جايى اشتباه نجات پیدا كردى اگر کسی تركت كرد، شايد داره جارو براى كسی كه قراره وارد زندگیت بشه باز ميكنه. گاهى جهان پشت چيزى كه اول شبيه بدشانسيه داره ازت محافظت ميكنه؛ به مسير هاى غير منتظره اعتماد كن

لأنكِ بعيدة و مستحيلة فوضت الريح لتقبيل عنقك. «چون دوری و دست‌نیافتنی، بوسیدنِ گردنت را به باد سپرده‌ام..

آدم‌ها چه راحت بچه‌دار می‌شن یک لحظه با خودت فکر کنی من دارم یک انسان رو متولد می‌کنم. انسانی که قراره در آینده شخصیت و هویت مختص به خودش رو داشته باشه. اگر در جایی از زندگی یک لحظه بگه به چه حقی من رو متولد کردی وقتی نمی‌تونستی معنای زندگی کردن رو به من یاد بدی، یا در آرامش کامل زندگی رو به من نبخشیدی و من هر روز درگیر تنش‌هایی هستم که خودم نقشی در اون‌ها ندارم، یا آرزوهایی داشته باشه که بخاطر محیطی که من انتخاب کردم تا اون در اون محیط متولد بشه هیچ‌وقت بهشون نرسه یا باید انقدر رنج بکشه تا بهشون برسه آیا من می‌تونم خودم رو ببخشم برای اینکه اون نمی‌خواست اون رنج‌ها رو بکشه من با متولد کردنش باعث شدم اون رنج‌ها رو زندگی کنه؟ به نظرم خیلی بار سنگینی داره و نمی‌شه که به راحتی انسانی رو متولد کرد.

می‌دانم که دنیای ما به دست مردها و برای خود مردها ساخته شده است و زورگویی و استبداد در نهادشان ریشه‌ای عمیق و قدیمی دارد. در قصه‌هایی که مردها برای توجیه زندگی از خود ساخته‌‌اند، اولین موجود انسانی زن نیست، مردی است به اسم «آدم». «حوا» بعداً پیدایش می‌شود برای اینکه آدم را از تنهایی در بیاورد و برایش دردسر و ناراحتی درست کند. در نقاشی‌های در و دیوار کلیساها خدا پیرمردی ریش سفید است نه پیرزنی سپیدمو. قهرمان‌ها نیز همه مرد هستند. از پرومته که به آتش دست یافت تا ایکار که می‌خواست پرواز کند. حضرت مسیح هم که پسر پدر و روح القدس است و زنی که او را زاییده مرغ کرچ یا یک مادر رضاعی بیش نبوده. با همهٔ این‌ها، زن بودن لطیف و زیباست. ماجرایی است که شجاعتی بی‌پایان می‌خواهد. جنگی است که پایانی ندارد.