Negar is here.

نرگس اینستاگرام داری؟! داری بزارش

فکر می‌کنم برای من تجربه‌ی neurodivergent بودن باعث شده آدم‌ها رو عمیق‌تر و شدید‌تر بشناسم. مجبور شدم یاد بگیرم چی دوست دارن بشنون، چه برخوردی برای اون‌ها خوشاینده و چطور باید نسبت به هرچیز واکنش بدم. هر بار که کسی صفت "خوش صحبت" یا "برون‌گرا" رو بهم نسبت می‌ده به تمام زمان‌هایی فکر می‌کنم که نمی‌دونستم چطور باید برخورد کنم یا چی بگم، برای همین سکوت می‌کردم. به تمام زمان‌هایی که در کودکی احساس نامرئی بودن داشتم، چون نمی‌دونستم خودم رو چطور بیان کنم و چطور دیده یا شنیده بشم.

چطور می‌تونم علاقه‌ی عمیقم به عکاسی رو بیان کنم؟ چطور می‌تونم انجامش بدم و تبدیل به تمام هویتم نشه؟ چطور می‌تونم کنار هزاران علاقه‌مندی‌هام دنبالش کنم؟

"خداوند وقتی همه اشیاء را ساخت به انسان رسید، و به انسان که رسید از خلقت دست کشید و آن را به خود انسان واگذاشت..."

عجب هوایی!

چیزکیک آلبالو دارم، آدم‌هایی برای دوست داشتن و دوست داشته شدن و خاطراتی روشن. بی‌نهایت روشن.

فکر می‌کنم زندگی‌م اخیرا در درخشان‌ترین حالت خودش بود!

چطور می‌تونی از زندگی بگذری؟

چرا تابستان همیشه وقت گرفتن تصمیم‌های سخت و بزرگ زندگیه؟

هوای صبح امروز نویدِ پاییز رو می‌ده.

سرنوشتم با مولتی‌تسک کردن گره خورده.

همه چیز سرشار حیات است و حتی مرگ هم ایده‌ی زنده‌هاست. تا وقتی آدم بتواند تصورش کند، وجود ندارد. - آخرین موومان؛ روبرت زیتالر.