This Moment ᡣ𐭩

دیروز برای اولین بار بی‌حالی و فشار پایینی ای رو تجربه کردم که اگر میخواستمم نمیتونستم از جام تکون بخورم و رسما پخش زمین شده بودم. لذا پیری!؟ ایز دت یو؟! T_T

جمعه، آفتاب، نور ✨🍃

#mood

میزان زنانگی امروز ۱۰۰ از ۱۰ ^ـ^

برای ناهار دیر هنگاممون هم قیمه گذاشتم.

برای موهای مردی چند روز پیش معجون (!) حبوبات ( ترکیب ماش و نخود و عدس آسیاب شده) آماده کردم و امروز با تخم مرغ بومی گذاشتم روی موهاش، الان منتظرم از کله‌ش باد بزنه بیرون :)))))

گلای خونه کلی برگ کوچیک زدن، هفته‌ی پیش یه گلدون سانسوریا داشتم که پلاسیده و زرد و خشکیده شده بود، خاکشو عوض کردم و دوباره کاشتمش و گذاشتم کنار سینک که مداوم آب بهش بدم که برگرده و الان دوباره برگاش شاداب شده و یه بچه برگ هم زده. اوضاع باغچه هم اگر از میوه‌ندهی بوته ها‌ی خیار و گرمازدگی تره ها صرف نظر کنم حالش خوبه، امروز باز بهشون کود دادم ببینم یکم به جنب و جوش میوفتن ..

آب‌رنگ جدن تکنیک دلبریه اونقد که مثلا تا ته دنیا بشینی نقاشی آب رنگی بکشی :))))

دوباره داریم نزدیک پاییز میشیم و آسمون دلبریاش شروع شده :)))

جالبه آدم هایی از ناتوانی ایران در بحث دفاع و نظامی حرف میزنن که برای مثال (بسیار کوچک) حتی نمیدونن شاهد ۱۳۶ چی هست و چیکار می‌کنه ؟! :))))

راستش صبحی که با همچه منظره ای شروع بشه مریض و بیمار بودن بهش روا نیست.

امروز داشتم به آدم‌هایی فکر کردم که یک روزی در زندگی‌مان خیلی مهم بودند و بعد، بدون اینکه دعوای بزرگی اتفاق بیفتد، آرام‌آرام تبدیل شدند به چندتا اسم‌ داخل گوشی.‌‌ عجیب است. برای بعضی آدم‌ها پایان مشخصی وجود ندارد. نه خداحافظی باشکوهی، نه آخرین مکالمه‌ای که بشود سال‌ها بعد درباره‌اش حرف زد. فقط کم‌کم تعداد پیام‌ها کمتر می‌شود و فاصله‌ها بیشتر... و یک روز متوجه می‌شوی مدت‌هاست چیزی از زندگی‌شان نمی‌دانی. و بدتر اینکه شاید آن‌ها هم همین‌قدر بی‌خبر باشند