Tsunami | سونامی

ما در این عقرب سرا، هر لحظه از سر تا به پا نیش یاران، نیش ماران، نیش جانان خورده ایم

تنها در يک صورت ميتوانيد مرا تحت تاثير قرار دهيد؛ اينكه آدم خوبى باشيد. نه از دارايی‌تان، نه‌ لباس‌تان، نه جايى كه زندگى می‌كنيد؛ تنها آنان كه قلب صافى دارند، احترام مرا خواهند داشت…

ما درین غمکده یارب به چه کار آمده‌ایم؟

ناخدا هر چقدر هم ماهر باشد اين طوفان است که مقصد را تعيين ميكند ‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‎

‏امیدوارم اتفاق بعدی که خواست قوی‌ ترم کنه، بکشتم

بی تفاوتی ناشی از صبر بیش از حد

من بسیار مغرور، انتقام جو و جاه‌طلب هستم؛ و گناهانی در سر به سویم روی می‌آورند، بیش از آنکه اندیشه ای برای بیانشان؛ یا خیالی برای تصورشان؛ یا زمانی برای به انجام رساندنشان داشته باشم ما همه تماماً دغل بازیم پس به هیچ‌یک از ما هیچگاه اعتماد مکن…

بزم سازان جهان، می از سبوی پر خورند من تهی‌پیمانه بودم، سر کشیدم خویش را

از تمام دار دنیا، قلبی حساس و فکری دائما مشغول به من رسیده

خودت را ببین که با کلماتی که آرزو داشتی بشنوی، دیگران را دلداری می‌دهی

دو برابر مرگم مُرده‌ام و نصف زندگی‌ام، زندگی نکرده‌ام...

یه عروسک بی حس شدم؛ که نفس میکشه انگاری فقط …

یار کشیه بین مرام و جاکشی خاکی باش ، قبل اینکه خاک بشی …

عاقل از ما می‌رمد، دیوانه هم...

چیزی مرا کم است شاید امید، شاید فراموشی، شاید دوست شاید خودم...

چون صاعقه در کوره‌ی بی‌صبری‌ام امروز از صبح که برخاسته‌ام ابری‌ام امروز...

تو چشم اشکی نمونده، که واست دریا بسازم تو صدام نُتی نمونده و فقط، فریاد سازم تو دلم خونه نمونده، واسه قلبِ بی ثباتت تو ازم یه مُرده ساختی، حالا خوش باش با رباتت تو نگاهم پُر حسرت، پُر مه، پُر غباره بدون این حسِ بدِ من، بستگی به تو داره تووی خونم یه جهنم، یه جهنم پُر آتیش یه جهنم که نبودِ، تو هم حالا شده قاطیش