توکاپره/شعرگیلکی

مٚرا هیچی وانجٚه ایسام دارٚ تاتایی دٚم پاییز چولکِه- می‌دیمٚ جا می بساخته‌بازی‌یا بباخته‌مٚه سراداکٚم- سرافتانٚ کشٚ پٚر اوتؤ کی- می‌نام زمانٚ زبانٚ جٚه بکفت. اویرا بؤ ولگانٚ لا به لا کی- بوجور نامؤدٚه تا هٚسا. زمین دهن واکونِه من وامج‌دٚمجا دٚرم خاطرانٚ سرا جیری‌یا. برگردان: هیج چیز/ به من/ نیاویخته است. ایستاده‌ام/ در پناه سایه‌درخت/ پاییز می چکد-/ از رخسارم./ بازی‌خودساخته ام را/ باخته‌ام/ رها‌شده/ در اغوش یاد‌ها-/ آن‌گونه که/ نامم/ از زبانِ زمان افتاد./ گم‌شده/ در میان برگ‌هایی/ که/ تاکنون نروییده‌اند./ زمین، دهان باز می‌کند/ من/ درحال جستجویم-/ در سرازیری خاطرات...

پیمان برنجی: آقای پورهادی اگر اشعار آقای محمد فارسی را از هساشعر دنبال کنید تا برسید به کارهایی که تنه می‌زند به گروه سوم شاعران گیلکی‌سرا، چه مختصاتی برای شعر ایشان قایل هستید؟ پورهادی: آقای فارسی در میان ما، اولن یکی از پیشگامان شعر معاصر گیلکی هستند. یعنی اینکه فارسی یکی از ادامه‌دهندگان شعر نیمایی گیلکی است. شعر نیمایی گیلکی در ارتباط با سیر تحولی خودش چند آدم مشخص داشته. این آدم‌ها علیرغم اینکه از یک منشاء واحدی بودند ولی ویژگی‌های فردی‌شان، شعرشان را به‌طور جدی از هم متمایز می‌کرد. فارسی در سال‌های دههٔ پنجاه شعر نیمایی را ارائه داد که دیگران قادر نبودند. نوعی عاشقانهٔ اجتماعی که درون شعرش به عشق انسان‌های واقعی می‌رسیدیم (عشق به مثابه رابطهٔ دو تا آدم). یعنی شعرش این سیال بودن را داشت که تعمیم‌پذیر باشد به نشانه‌ها و نماد‌های اجتماعی. عمدتن  در همان دوره شعر‌های عاشقانه‌اش در واقع لایه‌های بیرونی‌اش که در واقع عاشقانه به نظر می‌رسیدند، برای خیلی‌ها جاذبه‌های  اجتماعی داشتند تا جاذبه‌های عاشقانه. لایه‌های بیرونی‌اش این ویژگی فارسی را متمایز می‌کرد، از دو شاعر دیگری که نیمایی می‌سرودند: مرادیان گروسی و محمد بشرا. بشرا در واقع پیشگام شعر نیمایی گیلکی بود. مرادیان نیز یکی از شاعران شاخص در دههٔ چهل و پنجاه  است. ایشان ویژگی هایی دارند که باز هم متمایز می‌کند ایشان را. ایشان در درون شعر نیمایی گیلکی به اقشار و طبقاتی روی می‌آورد  که در درون شعر آقای بشرا وجود ندارد. یعنی کارگران زحمتکش حاشیه‌ای (خوش‌نشین به زبان گیلکی).شعر ایشان یک طوری به لحاظ مضمونی ادامهٔ شعر افراشته است ولی در قالب نیمایی. شعر بشرا با شعر افراشته ضمن نزدیکی فاصله هم دارد، ولی  شعر محمد فارسی نسب نمی‌برد به افراشته. فارسی: این فاصله  را در زبان می‌بینید یا در نگاه؟ پورهادی: هم در نگاه و هم در زبان. یعنی افراشته شعرش حزبی است. محمد بشرا شاعر انسان‌گراست تا اینکه شاعر انسان طبقات  باشد. شعر محمد فارسی هم مشخصا شعر اجتماعی است که به‌طور جدی رنگ مبارزات سیاسی را گرفته بود، نه اینکه شعر شعار باشد، نه. شعر اجتماعی است که تحت تحولات جامعهٔ روشنفکری  است. به‌طور جدی نشانه‌های جنبش‌های دههٔ پنجاه در شعر محمد فارسی وجود دارد. نشانه‌های زبانی و مضمونی در درونش وجود دارد. علیرغم اینکه این اشعار و ویژگی‌های این اشعار چند لایه بودنش هست در روی بیرونی‌اش عاشقانهٔ لیریک [lyric] وجود دارد و در درونش تاویل‌پذیری‌های اجتماعی. خوب این به معنای این است که ظرفیت‌های دیگری در درون شعر گیلکی در حال شکل‌گیری بود. بعد این شاعر در دههٔ هفتاد وارد جریان هساشعر می‌شود و شعرهایش در درون شعرهایی که آن دهه منتشر می‌شد ویژگی‌های دیگری دارد نسبت به دو شاعری که پای آن بیانیه را  امضا کردند، ضمن شباهتی که دارد.  محمد فارسی شاعر بسیار ایماژیستی است. تصویرگر است. دیگران تصویر‌ها  را از طبیعت بیرون می‌آوردند ولی تصویرهای «فارسی» ذهنی است و مبتنی بر یک سنت شاعرانه. می‌تواند که از ترکیب کلمات، علاوه بر تصویر بیرونی، یک تصویر ذهنی را هم خلق بکند. این  تفاوت ایجاد می‌کند با دو شاعری که دارند از طبیعت  مستندسازی می‌کنند. به‌طور جدی، شعر محمد بشرا مستندسازی  از طبیعت است. رحیم چراغی نیز مستندسازی می‌کند ولی نوع زبانش فرق می‌کند. چراغی  به شعر گیلکی ویژگی زبانی هم اضافه کرده. مابین ریتم‌هایی که شعر گیلکی تا آن زمان  آزمایش می‌کرد. ریتم فولکلوریکش، ریتم اوزان عروضی، ریتم اوزان نیمایی و… که چراغی تلفیقی مابین اینها ایجاد کرد. از سنت، هجایی‌ها را گرفت همراه با شعر معاصر، آزاد بودن را پیوند زد: هجایی آزاد. بعد به‌طور جدی قافیه‌پرداز است. برایش هم حروفی در پایانه‌های شعرش اهمیت دارد و از این زاویه هم ریتم ویژه‌ای برای شعر پیشنهاد می‌کند. محمد فارسی بعد از آن نیز «هساشعر» پایهٔ پَرشش شد که نگاه کند به تحولاتی که امروز شعر زبان فارسی دارد. در ارتباط با شعر زبان فارسی امروزی این تحولات رویش تاثیرات جدی گذاشته، در نگاهش به مضامین. این نشان دهندهٔ سیر تحولی است. و به علت اینکه چهار دهه شاعر است برخی از ویژگی‌های چهار دهه شاعری‌اش  درونش هست. زبان تصویری در درون شعر امروزش همچنان باز هم نقش و  بار و وزن خاصی به شعرش می‌دهد و متفاوت می‌کند از شعر من و ما و دیگران… تاریخ: احتمالا سال ۸۸

‍ ساتراپی- قصه گیلکی از مسعود پورهادی "ساتراپی"یا کی شناسیدی.هوخانمِ فیلمسازی کی پاریس ایسا،انِ جدِاباد رشتِ شینه دی. گویده "مادام"ی کی "موحد"داستانِ مییان،سبزه میدان اودس، کی شیم پیره سرا - ماکمه داره خرسِ گودِده. بیسِ هشتِ مورداد کی "کبلا کیجا"و اوستاسرا میطروبان(دیلبر واردشیر ایسا بود یا نه،نانم)اشتی کونان کوچه خانمان دکفده ابِ لب،زرجوبِ روخانِ پوردِ جیرشاه موجسمه به کولا گیرده،اورده شهرداری میدانِ سوکو سرنهده،بازون ایلجاربرده خیابانِ شیکِ توده ینِ دوکانانِ چاپو کونه ده،هو روز مقرسر ، هوا کی تاریک دکفه،هه خانمِ اقاجان خو سویدِ پیرانِ یخه ارو وسورخِ فوکولا  کانه،ایتا شندره لیباس دوکونه،دوزه کولانِ مانستان،بپا بپا خورا فارسانه رودباررو  گاراژا (بیلاوارث روز توماما بوستنی نوبو،می خون فاسوخت تاشب دکفت ) - ایتا "دوج کامانکار"کی تهران شوئن دوبو سوارا به. تا خوده "ناصرخسرو"چوم چومه سر ننام )) چن ما بازون تر انِ زن وزاکم خوشانِ باروبندیلا دودِده تامتولازه شده تهران.بعدم ایجانایی کوچ کونده شده پاریس. هه خانم ساتراپی کی او وختان قونداقه زاک بو،الان خوره لاب ایتا نامدار پئله فیلمسازه ،مره ایمل بزه کی ایتا فیلم چاکوداندره  انِ نام ایسه "الو موسمما" (می اجی هروخت  الوموسمما چاگودی انا واورسئیم:مار امرونهار چی داریم،مرا جواب دایی:تراکشاگیرم ایتا گوشه خوسم ما.) مره فیلم ناما اوسه کوده،قراره من انِ عمو نقشا بازی بوکونم روزِ اینقلاب "چومارسرا" جاغلانا  جما کونمه،را دکفیم شیم "جانسپار"کبلاکیجا خانه درِسر. کبلاکیجا لا نوکونه خوسرپورا  فورانه  زنه می چوما.کفم یخ بم ،مرا تاودده ایتا پیکانِ مییان برده پورسینا. مراکش مئن پیکان ننا بو،گاراژ پاراژان بگردستیم ایتا پژو اخوندی بیافتیم،هونی کی اقای اریا پاد تاهه چن وخت پیش ایتا از اوشانا داشتی ،مرا تاوداده پژومییان ببردده. بابشم سفارت مراکش ویزا فاگیرم . بینویشتم خانم ساتراپی ره،چره مراکش؟تورکیه کی ویشتر امرا مانه تا مراکش. نانم بلگی انه خانی یه کی ا روزان ارمنن خانی تورکیه وفرانسه مییان جینگیر مینگره. چن تا سماکم با می ارا جک وجورا کونم ببرم. بیسپورم میره چنتا گمج ودونه گرک و ایتا زیبلکو تاهبه سر دسبیج مایی یم اوسه کونید،اگرم ببه چن دس اشپل وکال باقلا اجورچیانم  بد نییه،رشتِ"کوچی میدانا"با "کازابلانکا"بازارمییان را تاودم. 0 امرو بوشوم "اوف برادوی"فیلما بیدم. "گلشیقته" یم بازی کونه.کئور خوره  ده  ناجه ننا. اخ می دیل خایه تابستان ال عطش،ناخبر وارش ِ جیر ای جور هیستا بم کی می کش ِپیران می جان ِ گئنا دوچوکه و واندایه،اوتوکی گول شیفته شین دوچوکسته بو، بازون دوبا گیرم سوک هتوبشم تا دورشران ِ دور،دوربین ام می پیشاپیش "تراولینگ" بوکونه.کارگردانم هله هله نگه "کات" .

هنی گر گردخه_ رویا صؤب اویرا گوده داره پامختانا #مسعود_پورهادی هنوز می چرخد- رویا صبح جای پاها را گم کرده است

ا روزان ِ ره چی با نیویشتن *************************************** بینویس سییا سییا تر نیویشتان کلاچ خایده. ایماژان د ِ اوؤجا نده د ِ میدان ِ موجسمه پا جیر اسبی دوسته ننا با پاورانده شوئن تا فامستن برزه بل اکن تاسایه خاکابو خاک خاکه. اما هیچی نانیم تاریخ ِ بیجیر/ بوجوره جا ایه شه. کلاچان خط زنه د ِ دیواران ِ بینوشتانا. #مسعود_پورهادی #شعر_گیلکی برای این روزها چه باید نوشت ******************************** بنویس/سیاه/ سیاه تر/ نوشته ها / کلاغ می خواهند. ایماژ ها دیگر/ پاسخ نمی دهند زیر پای مجسمه میدان/ اسبی بسته نشده است باید/ با پای برهنه رفت/تا/ فهمید/ شعله سرکش اتش/ مدت زمانی است/ خاکستر شده است/خاک/ خاکستر ما /هیچ نمی دانیم/ ازپایین وبالای/ تاریخ می اید/می رود. کلاغ ها خط می زنند نوشته های روی دیوارها را. Nasrin, [11.12.2025 12:31] درود ها آقا مسعود عزیز من این کارتان را به هوش مصنوعی دادم و نقد را می فرستم خدمتتان. Nasrin, [11.12.2025 12:34] نقد و بررسی شعر گیلکی «مسعود پورهادی»: مقدمه: شعر ارایه شده ؛ نمونه ای برجسته از جهان بینی زبانی و معنایی مسعود پورهادی است.شاعری که زمان را نه بعنوان چارچوبی صرف برای روایت؛ بلکه به مثابه‌ی پدیده ای ارزشمند و موثر در تجربه‌ی شعری می‌بیند . او با گسستن از پیوندهای سنتی دال مدلول؛ واژه‌ها را به سطحی از استقلال میرساند که معنا نه در بازنمایی واقعیت بیرونی ؛ بلکه در تنش و تعامل میان واژه‌ها و تصاویر شکل میگیرد. ساختار و فرم: شعر در فرم آزاد سروده شده است.با استفاده از فضاهای سفید و سکوت‌های میان سطرها که امکان «نفس کشیدن واژه‌ها» را فراهم میکند. گسستگی و قطع های ناگهانی جمله‌ها و سطرها باعث ایجاد ریتم داخلی و‌حس اضطراب گریز از نظم رایج و تمرکز بر هر واژه به طور مستقل شده است. استفاده از خطوط کوتاه و جداگانه به ویژه در بخش هایی مانند «خاک و خاکستر» و «با پای برهنه رفتن تا شعله‌ی سرکش اتش» وزن معنایی واژه ها را برجسته میکند و تجربه خوانش را متاملانه میسازد. تصاویر و نمادها: کلاغ ها: نمادی از فراموشی ؛ پاکسازی و کنترل معنایی نوشته‌ها. عمل خط زدن انها؛ استقلال و مقاومت واژه‌ها را در برابر خوانش سطحی و تاریخی نشان میدهد. خاک و خاکستر: استعاره ای از گذر زمان ؛ تاریخ سوختن خاطرات و تجربه های انسانی .تکرار این واژه‌ها ریتمی ایجاد میکند که ذهن خواننده را درگیر بازخوانی و بازاندیشی میسازد. اسب بسته نشده و پای برهنه: بیانگر فقدان آماده‌سازی ؛ تجربه مستقیم و مواجهه با واقعیت و شعله سرکش اتش؛ ترکیبی از هایکوواره‌های لحظه‌ای و فرایند معنایی درونی تقابل این تصاویر؛ کشمکش معنایی ایجاد میکند و خواننده را به مشارکت فعال در کشف معنا وادار میسازد. زبان و موسیقی درونی: زبان شعر ؛ گسسته؛ مکث آور است. با استفاده از تکرارها و تغییرات کوتاه در طول سطر؛ موسیقی درونی ایجاد میکند. انتخاب واژه ها ساده و در عین حال پربار است؛ فاصله‌ها و سکوت ها ؛ به ویژه میان واژه‌ها و سطرها ؛ فضایی برای تامل ایجاد میکند. گسست ها و عدم پیوستگی خطی واژه‌ها ؛ هیجان واژه‌های مستقل را تحقق می‌بخشد که شاعر در نگاه خود به آن تاکید کرده است. معنا و فرایند ساخت: معنا در شعر پورهادی . در بازنمایی مستقیم رویدادهای بیرونی بلکه در «واژه به واژه» شکل می گیرد. کشمکش میان تصاویر و واژه ها ؛ مخاطب را به تجربه ای فلسفی و تاملی هدایت میکند که فراتر از روایت تاریخی و اجتماعی است. هایکواره‌های شاعر نمونه ای از «شی به واژه و واژه به معنا» هستند هر لحظه‌ی بیرونی ؛ تجربه‌ای درونی و ذهنی میشود و خواننده در فرایند معنا مشارکت فعال دارد. نتیجه گیری: این شعر نمونه ای شاخص از نگاه مسعود پورهادی است. جایی که فرم زبان و تصویر ؛ هر سه باهم در خدمت ایجاد کشمکش معنایی و استقلال واژه‌ها هستند ؛ شاعر موفق شده است خواننده را در فرایند اندیشه ورزانه مشارکت دهد و تجربه ای متمایز ارایه کند که هم فلسفی و‌هم زبانی منحصر بفرد است.

من با این شعر، در دو برداشت روبه‌رو می‌شم: یک) ناکارآمدیِ کلمات در این وضعیت، که در آن به‌سر می‌بریم. دو) گذاشتنِ کلمات، بر سر راه تا نصیبی از راه ببرن و حادثه به‌عاریت بگیرن. شخصا، به تصویر و برداشتِ دوم نزدیک‌ترم، و دلم می‌خواد این‌طور بخونمش، و البته، این تصویر رو هم اضافه کنم بهش، که در اوضاع‌واحوالی که در این مدت بر ما رفت، پس از این فاجعه و دهشتِ رخ‌داده، درست مانند هر فاجعه‌ی پیشینی، ما باید از نو تکلیف‌مون رو با کلمه‌ها، شعرها، قصه‌ها و روایت‌ها مشخص کنیم، باید از نو به این امکان بنگریم و تعریف‌شون کنیم، تا به زبانِ تازه‌ای برسیم بر بیانِ آنچه گذشت، که جز این، چاره‌ای نیست و به غیر از این، ادبیات کارکردی نخواهد داشت. هر وضعیتی، زبان و بیان تازه‌ی خودش رو طلب می‌کنه و کارِ ادبیات هم انگار، همین از نو زاده‌شدن و دیدنه.

واکته نارم می بینویشتانا راشین ِ سر بنام. #برگردان از پای نیافتاده ام نوشته هایم را سر راه ها گذاشته ام. ▫️✍#مسعود_پورهادی https://t.me/pguilan

‍ . ✍‌مسعود پورهادی لاب پاختاَ بو- تاریخ ِ رمَش خیابان، بیدق‌بدس برگردان: حسابی هموار شده است-/ پرچین تاریخ/ پرچم در دست خیابان #مسعود_پورهادی https://t.me/gilebaraze

رونمایی کتاب شیوه نامه پیشنهادی الفبا وخط گیلکی

بوی سکوت دریا و آوای موج: گفت‌وگوی گیلان و ژاپن در یک لحظه‌ی کوتاه شعر از مسعود پورهادی (هایکواره‌ی گیلکی) گیلکی: ول وله کؤله چورنده قاب ِ قوروشان دریا تامتولی دم ِ بو ترجمه‌ی فارسی: موج بازیگوش صدف‌های خیس بوی سکوت دریا ________________________________________ مقدمه‌ی تفسیری هایکواره‌ی بالا، نمونه‌ای از شعر کوتاه مدرن است که در آن حس، حرکت و معنا به‌طور همزمان حضور دارند. از نخستین مصرع، «ول‌وله کؤله» جنبش موج را به تصویر می‌کشد؛ جنبشی که نه فقط فیزیکی بلکه حسی و روانی است. سپس «چورنده قاب ِ قوروشان» با صدا و لمس صدف‌های خیس، تجربه‌ای میانجی میان حرکت و سکوت ایجاد می‌کند. پایان شعر، «دریا تامتولی دم ِ بو»، سکوت و حضور غایب را از طریق بو و حس بویایی وارد متن می‌کند و شعر را به مرحله‌ای فلسفی و معنایی می‌رساند. این حرکت از دیدن → شنیدن و لمس → بو و سکوت، همانند ساختار هایکو ژاپنی، تجربه لحظه را منتقل می‌کند، اما با تفاوتی بنیادین: در هایکواره‌ی گیلکی، تصویر صرف کافی نیست؛ تجربه به واژه و معنا تبدیل می‌شود و خواننده در شکل‌گیری معنای شعر مشارکت فعال دارد. ________________________________________ تحلیل درونی شعر ۱. ول وله کؤله (موج بازیگوش) این آغاز، حرکت و انرژی طبیعی را به متن می‌آورد. ترکیب صامت‌ها و واکه‌ها، موسیقی درونی ایجاد می‌کند و حس حرکت را تقویت می‌کند. موج نه تنها دریا را نشان می‌دهد، بلکه نماینده‌ی امواج ذهن شاعر و تجربه‌ی لحظه‌ای زنده است. ۲. چورنده قاب ِ قوروشان (صدف‌های خیس) مصرع میانی، پل میان حرکت و سکوت است. صدف‌ها ملموس‌اند و صدا و لمس آن‌ها حس لحظه را تقویت می‌کند. فعل‌زدایی و واژه‌های محلی، تصویر را به تجربه‌ی ذهنی و زبانی تبدیل می‌کند. ۳. دریا تامتولی دم ِ بو (بوی سکوت دریا) پایان شعر، سکوت را به حواس بویایی و حضور غایب وارد می‌کند. اینجاست که تجربه طبیعی و بومی گیلان با سطحی فلسفی و زبانی پیوند می‌یابد و واژه، خود به حامل معنا تبدیل می‌شود. ویژگی‌های برجسته: • عبور از تصویر صرف به واژه و معنا • چند حس هم‌زمان: دیداری، شنیداری، بویایی • استفاده از زبان محلی و موسیقایی • دعوت خواننده به مشارکت معناپردازی ________________________________________ مقایسه با هایکوهای کلاسیک ژاپنی باشو: در گودال پاییز یک وزغ می‌پرد صدای آب باشو با حداقل واژه، لحظه‌ای زنده از طبیعت را ثبت می‌کند. حرکت وزغ و صدای آب، سکوت محیط را می‌شکند و ذهن خواننده را به تأمل فرا می‌خواند. مشابهت با هایکواره‌ی شما در حرکت طبیعی کوچک و رسیدن به سکوت است؛ تفاوت در این است که هایکواره‌ی گیلکی از تصویر صرف عبور کرده و به فلسفه و تجربه ذهنی بدل می‌شود. بوسون: بر شاخه‌ای خالی پرنده‌ای می‌نشیند باد پاییز تمرکز بر حس زمان و فصل، همانند هایکواره‌ی شما حرکت و محیط را منتقل می‌کند، اما بوسون به تصویر طبیعی ساده بسنده می‌کند، در حالی که هایکواره‌ی شما با بازی واژگان، تجربه ذهنی و فلسفی را افزون می‌کند. ایسّا: در شب بارانی پسرکی تنها قورباغه می‌خندد ایسّا با حضور انسانی و بازیگوشی قورباغه، لحظه را تقویت می‌کند. مشابه موج بازیگوش شما، حرکت و شادی در برابر سکوت و غیاب حضور دارد. تفاوت در چندبعدی بودن حس‌ها و بازی زبانی است که هایکواره‌ی گیلکی ارائه می‌دهد. ________________________________________ مقایسه با هایکوهای معاصر ژاپنی شیکی: برف آرام می‌بارد پنجره‌ی کوچک سکوت خانه سکوت فعال، همانند بوی سکوت دریا در هایکواره‌ی شما، تجربه‌ای حسی و ذهنی ایجاد می‌کند. تفاوت در استفاده از واژگان بومی و موسیقی زبان گیلکی است. سانتوکا: راه طولانی پاهای خسته گل‌ها زیر باران تمرکز بر حرکت انسانی و طبیعت، مشابه حس حرکت موج و لمس صدف‌ها در هایکواره‌ی شماست، اما هایکواره‌ی شما فراتر رفته و تجربه ذهنی را با زبان و فلسفه تلفیق می‌کند. کاواهیگاشی: شب تاریک سایه‌ی درخت تنهایی باد حضور غایب و سکوت، همانند هایکواره‌ی شماست، اما شما چند حس هم‌زمان را ترکیب کرده و تجربه چندبعدی و بومی ایجاد می‌کنید. ________________________________________ جمع‌بندی تطبیقی شباهت‌ها: • حرکت کوچک طبیعی → سکوت و حضور غایب • تجربه حسی → تجربه ذهنی و فلسفی • مشارکت فعال خواننده در معنا تفاوت‌ها: • چند حس هم‌زمان و زبان محلی فعال • تبدیل تصویر به واژه و فلسفه • تجربه چندبعدی، بومی و جهانی هم‌زمان ________________________________________ نتیجه‌گیری کلی هایکواره‌ی مسعود پورهادی، با ترکیب حس، زبان، سکوت و فلسفه، هم ادامه‌دهنده سنت هایکو ژاپنی و هم فراتر از آن، تجربه‌ای چندبعدی و بومی-جهانی می‌آفریند. شعر، دعوتی است به حضور فعال خواننده در معناپردازی و نشان می‌دهد که چگونه زبان بومی و تجربه طبیعی می‌توانند به فلسفه و واژه برسند.

🎧🎧🎧 #دکلمه_گیلکی ▪️شعر و کلام: مسعود پورهادی @pguilan @ZemzemehayeTanhaei

مرا وِوِدهِ او اوخانان کی توب خورده بینویشته وؤتانِ سر تام تولا زِکده پوشته سر بنا وؤتِ رامتان نامو صدا جا اودوشم او حرفانی یا کی خوفته دِ ایتا پاماله شوآؤنِ رِ دینم من وامج دمجِ ارا کشا زِنم بواونِ سامان سرا خاطرانِ ائوج تبعید حافظه تان جوخوفته یده می سره کؤره یا اویرا کوده دارم #مسعود-پورهادی مرا بریده‌اند — آن فراخوان‌ها که تاب می‌خورند رویِ متن‌هایِ نوشته‌شده در سکوت‌اند راه‌هایِ پشت‌سرگذاشته‌شده‌یِ متن از صدایِ نیامده می نوشم آن حرف‌هایی را که به خواب رفته‌اند جای پایی برایِ هستی دیدم من، با جست‌وجوگری، در آغوش می‌گیرم هستی را پاسخِ خاطرات در حافظه‌یِ تبعید پنهان است یاداوری هایم را گم کرده‌ام. ________________________________________

آفرین‌ها مسعودخان نازنین استاد پورهادیِ چندوجهی، با به‌ کارگیریِ ریسه‌های کلامیِ بارور در هایکوی تمام‌عیار با دایره‌ی مثلثی از پرسونی‌فیکاسیون در ترکیبِ هایکوییِ (۵-۷-۵). از یک‌سو، اندام‌وارگیِ دیداری و لفظی، و در سوی دیگر، معانیِ متکثِرِ تودرتو با انعکاسِ فعل‌زداییِ‌های بهره‌ور و ایجادِ زیرِمتنی‌های شکوفنده از رگه‌های هرمنوتیکیِ زایا با ارجاعاتِ نشانه‌مند. آفرین‌ها🙏

ول وله کؤله چورنده قاب ِ قوروشان دریا تامتولی دم ِ بو #هایکواره_گیلکی #مسعود_پورهادی موج بازیگوش/ صدف های خیس بوی سکوت دریا

‍ تی دسا بیگیفتم زمان بئسا قطار دوارست. @هایکوواره_گیلکی #مسعود_پورهادی دستت را گرفتم / زمان ایستاد قطار عبور کرد.

‍ شعر گیلکی بی‌یا کس‌کسه ور بی‌نیشینیم ویِر بزنیم تام‌ارزویانا. باد دره... #برگردان بیا/ کنار هم/ بنشینیم عبور کنیم/ از ارزوهای براورده نشده. باد می وزد... .✍#مسعود_پورهادی https://t.me/pguilan

‍ " شعر گیلکی " تام ارزویانا جی پیتادم وامج دمجا کشاشم فوروز ایم تی ور بوگو بیشتاو می توک ِسر ماچی به ایتا دوخان دوخان به- تا او سرجاکش. #برگردان از آرزوهای بر آورده نشده-عبور می کنم جستجو گری ها را-در آغوش می گیرم آرام می گیرم در کنار تو گفت و شنود- بر لبانم- به بوسه ای بدل میشود به فراخوانی بدل میشود- تا آن دور دست ها. .✍#مسعود_پورهادی https://t.me/pguilan