واهیلا.

تو آنی که آسمان نشانهٔ عظمت توست..

ولی بعد فهمیدم آدما باید زندگی خودشون رو بکنن و اگه شد و دوست داشتن، گاهی کنارم باشن. کنارم باشن و بی‌حوصله باشن، کنارم باشن و دعوا کنن، کنارم باشن و شاد باشن، کنارم باشن و زندگی معمولی‌شونو بکنن، کنارم باشن. همین که گاهی باشن بسه. 🎥جهان‌با‌من‌برقص

واقعا فکر می‌کنم که زندگی یک موهبته. یک هدیه‌ی بزرگ که هرکاری می‌کنم درش باز نمیشه.

«من؟ سرسخت‌تر از آنم که کمک بجویم، لطیف‌تر از آنم که رنج نکشم.»

اما عزیزم، خوب است بدانی گریستن همیشه با چشم‌ها رخ نمی‌دهد. گریستن گاهی کلماتی پریشان است روی کاغذ، یا حرکت بیهوده‌ی دست‌ها در یک وداع مهیب گریستن گاهی دردکشیدن است و فکر کردن به این که - چرا من؟ -

بنده‌ی روزهایی‌ام‌ که اجازه نمیدن زیاد فکر کنی.

خدایا لطفا عاقبت ماهم "الَّذِینَ بَذَلُوا مُهَجَهُمْ دُونَ الْحُسَیْنِ‌ع" باشه.

حق با شما بود. «نه به اعدام» شما حرومزاده‌هارو باید زنده به گور می‌کردن.

ترجیح می‌دادم به چیزی که دوستش دارم، امیدوار باشم؛ تا جای دیگه، مطمئن.

فکر کنم دیگه بعد هفت سال خانوادم‌اید.

چقدر برای خودم و برای اون روز گریه کنم عزیزِ دورم…؟

[بما قضیت عمرک یا ابن آدم؟ - بحب الحسین...] ای فرزند آدم، عمرت را چگونه گذراندی؟ - با عشق حسین..