بُـهت

تو از آیین انسانی چه می‌دانی؟ اگر جان را خدا داد است، چرا باید تو بستانی؟

به من نگو می‌خواستی چیکار کنی، من کاری که کردی رو دیدم.

‏بعد اینکه پشت ما حرف زدی بهت پول دادن یا هنوز بدبختی؟

کاش آدمایی که دوسشون دارم، ناراحتم نمی‌کردن.

جدی جدی سفرهامون از سالی چندبار تبدیل شد به سالی یکبار و حالا صفرتا. قسط‌هامون از ماشین و خونه شد لباس و کتاب. کتاب‌هامون از جلد رو جلد شد فقط یکی اونم چندماه یکبار اونم از نشر‌های خاص. بیدگل و امیرکبیر که نه. اونم با تعداد صفحات خاص. کادوهامون از عطر و ادکلن شد کاغذ و خودکار. غذاهامون دونگی و کافه رفتن‌هامون چند وقت یکبار. جدی جدی آرزوهامون یکی یکی هیچ شد و صندلی دانشگاه موردعلاقمون نصیب عراقی و لبنانی ها. سهمیه‌ای ها و گردن کلفت‌ها. دوستی‌هامون نصف شد؛ نصف اونور دنیا نصف اینور دنیا. کارهامون از تابستونی و پاره وقت شد تمام وقت و اضافه کار. جدی جدی تمام استعدادی که میتونست صرف رونق زندگیمون بشه رفت پای بقا و ما هیچ، ما نگاه. برنامه‌‌ ریزی‌هامون فقط برای اون روز و نه حتی تا آخر ماه. این رو نخر، اون جا نرو، مراقب گوشیت باش، پنجره رو بده بالا، صبح برو سرکار و شب خسته بیا. زیاد حرف نزن، بلند نگو و چیزی نذار. درجا بزن، پا بزن و کم نیار. روزها گرمن و بی برق و اینترنت کند، ولی تو یک جوری سر کن تا فردا بیاد. نمیدونم دیگه. جدی جدی هیچ شدیم و به هرحال کاری زیادی هم از دست کسی بر نمیاد.

جناب سرهنگ! امروز دختر ماست، فردا دختر شما. امروز بچه‌ی ماست، فردا بچه‌ی شما. این روزها برای شما هم هست. @madzteam