پپرونی

"در نهایت اونایی برات می‌مونن که دوستت دارن. نه اونایی که دوستشون داری"

به‌نظرم آدمایی که زیادی خودشون رو تخریب می‌کنن، یه اعتماد‌به‌نفس کاذبی توی وجودشون هست. وگرنه چطور ممکنه یکی انقدر با اطمینان راجع‌به خودش بد بگه؟

دلم‌ می‌خواد برم کنسرت بمرانی و دادبزنم احتمالا قهرمانی در کار نیست.

از جمله «بذار بعداً در موردش صحبت می‌کنیم» متنفرم. کلاً از هر چیزی که به بعداً موکول می‌شه بیزارم.

اگه وسیله‌ت خراب شد، دعا نکن، تعمیرش کن.

من اصلا خرافاتی نیستم اما به آدمای مهم زندگیتون هیچوقت عطر ندید.

من شاهین نجفی نیستم. نعره بکشی می‌زنم تو دهنت.

بعضی سوال‌ها رو نمی‌پرسم چون از جوابش می‌ترسم.

از شوآف کردن بدم می‌آد. حالا چه دراگ، چه کتاب.

به فامیل‌های ما نگاه نکنید. کورد ها خیلی آزاده و شادن.

بچه‌ها یه محله توی شهرمون هست به اسم برق. که هیچوقت برق نداره.

باورها رو زیاد جدی نگیر بچه. فقط گوشه‌ی ذهنت باشه و مدام غربال‌شون کن. باورِ ثابت تو دنیا نداریم. همه‌چی تغییر می‌کنه. یادت باشه وقتی چیزی رو زیادی باور کردی دیگه نمی‌تونی کار درست رو انجام بدی. -سالتو

دلم اون هوایی رو می‌خواد که از شدت سرد بودنش برم وصیت‌نامه بنویسم.

با بعضی آدما بهشت رفتن هم حال نمی‌ده.

به هرچیزی که می‌خوای عادت کن، بجز آخوند.

«من رو اینجوری شناختی؟» تلخ‌ترین جمله‌ایه که می‌تونی از یه نفر بشنوی. هم تو قلبت درد می‌گیره که چرا اینطوری باهات رفتار کرده که اونطوری شناخته شده، هم قلب خودش درد می‌گیره که کجای راه رو اشتباه رفته که اینطوری شده.

نمی‌دونم چجوری بگم ولی هرکسی که صرفا فحش نمی‌ده، باادب نیست.

میمیک صورتِ آدما، همه‌چیز رو لو می‌ده.