عزیزالرحمن محمد

«فقط امروز، فرصت بیداری و جبران است، نه فردا» نسبت به اهل خانواده‌ی مان با جدیت و مسئولانه رفتار کنیم! خواهران و برادران مان را با دلسوزی به درس‌خواندن، آموختن هنر و کارکردن تشویق کنیم و در برابر تنبلی‌ها بی‌تفاوت نباشیم. باید از انسان‌های بی‌برنامه و بی‌مهارت تا حد امکان فاصله بگیریم. بخدا گر با جدیت تلاش نکنیم، و اگر خود را در راه شگوفایی وقف نکنیم، از این درماندگی دینی و دنیوی خلاصی نداریم. دردناک است که جهان‌باطل با تمام توان در حال حرکت است، اما ما، که خود را اهل حق می‌دانیم، هنوز در خواب غفلت خُرّوپُف داریم و هنوز کوچه‌ی آبادانی برونی و درونی را نیافته‌ایم. ع_محمد_

📖 این کتاب در چهار مبحث اصلی تنظیم شده است: 🔹 مبحث نخست: اثبات حکم اسلام برای شخص معین. 🔹 مبحث دوم: کسی که با یقین وارد اسلام شده، جز با یقین از آن خارج نمی‌شود. 🔹 مبحث سوم: ضابطهٔ نقض شهادتین و درجات آن. از جمله موضوعاتی که در این بخش بررسی می‌شود: • کفر عناد و استکبار • کفر اعراض • کفر شک • دشنام دادن به الله، پیامبر یا اسلام • اهانت به قرآن کریم • اعتقاد به نابودی یا از میان رفتن دین • اعتقاد به تحریف قرآن • مسئلهٔ جهل و عذر به جهل در برخی موارد. 🔹 مبحث چهارم: مناط‌ها و معیارهای تکفیر. نویسنده در این قسمت، معیار و ضابطهٔ تکفیر را در شماری از مسائل مهم و محل بحث بررسی می‌کند؛ از جمله: ▪️ انکار امور معلوم و ضروری دین و بررسی حقیقت جنگ‌های ابوبکر صدیق با مانعین زکات ▪️ استحلال ▪️ ترک نماز ▪️ تکفیر صحابه ▪️ تحریف مصحف ▪️ نسبت دادن امور ناروا به ام‌المؤمنین عایشه ▪️ حکم کردن برخلاف آنچه الله نازل کرده است ▪️ولاء و براء و یاری کافران در برابر مسلمانان ▪️ شک در کفر کافر ▪️تمسخر اهل علم و صلاح و برخی احکام فقهی ▪️ و مسئلهٔ سحر و تکفیر ساحر مولف در این کتاب مسئله‌ی تکفیر را از حالت کلی‌گویی خارج کرده و به بررسی دقیق ضوابط، شرایط و مناط‌های آن می‌پردازد.

در عصر پیش‌رفت تکنولوژی، باید بیش‌تر به حفظیات چسپید. محفوظات مان را خیلی بالا ببریم! شاید اهمیت این جمله را بعدها بیش‌تر بدانیم.

در این ماه‌های اخیر، فقر و تنگدستی، بسیاری از مردم افغانستان را به زانو درآورده است؛ تا آنجا که هر روز با چشم خود گردن‌های‌کج و چشمان ماتم‌زده‌ی جوانان و فروش اعضای بدن، و دردناک‌تر از آن، فروش توته‌‌های‌جگر (فرزندان) را می‌بینیم. از سوی دیگر، موج‌های درمانده و نان‌جُو، در دشت‌های گرم و سوزان هلمند و فراه و... جان خود را در مسیر ایران از دست می‌دهند، صِرف جهت تهیه‌ی لقمه‌ای نانی. لعنت، هزار لعنت بر آن تاجران سنگدل و دیوصفت و انسان‌نمایانِ بی‌وجدان که هنوز هم از درماندگی و ناچاری برادران و خواهران خود، ثروت و منفعت می‌سازند و اسعار را بالا می‌کشند و نرخ کارگری را پایین (اصلا، کو کار؟). و هزاران افسوس و ملامت بر افرادی که می‌توانند در صدد حل مشکلات بر آیند، اما بی‌اعتنا و چراغ‌گل از کنار این همه خون و رنج می‌گذرند؛ گویی نه اشکی می‌بینند و نه آهی می‌شنوند. به الله قسم که حتی شیران و پلنگانِ‌درنده نیز از این ددمنشانِ‌بی‌مروت شرافتمندترند؛ زیرا درندگی، بخشی از طبیعت آفرینش آنان است، اما این اشرف مخلوقات! نه‌ تنها مهربانی و باری را کم نکردند، بلکه هر روز به بار‌های گذشته‌ی شان افزودند. جور و بیداد کند عمر جوانان کوتاه ای بزرگان وطن بهر خدا داد کنید گر شد از جور شما خانهٔ موری ویران خانهٔ خویش محالست که آباد کنید

جوان بیست ساله‌ی که صداقت و تعهد در وظیفه داشته باشد و ۱۲ ساعت بدون غدای چاشت کار کند، معاش هفته‌وار (۵۰۰) که ماه‌وارش می‌شود ۲۰۰۰ دوهزار افغانی! اگر در ۲۷ روز کاری خود، صبح در خانه نان خورده و چاشت (۵۰) افغانی برای خود غذا تهیه کند، (۱۳۵۰) افغانی می‌شود…

اگر تمام دارایی ایلان ماسک را به ما بدهند، حاضر نیستیم این چهار نعمت را با آن معاوضه کنیم.

افلاطون می‌گوید: اگر کسی مرتکب بی‌عدالتی‌ای شود، تعذیب وی عدالت است. اگر عذاب با تجاوز متناسب نباشد، خیلی شدید باشد، تجاوزگر آن را به دیده تجاوز دیگری می‌نگرد و در مقابل آن ایستادگی کرده و از تجاوز منصرف نمی‌شود. برعکس، اگر عذاب در مقابل منفعتی که از تجاوز به دست می‌آید کم باشد، تجاوزگر به آسانی می‌پذیرد که برای حاصل کردن منفعت بزرگ، تاوان کوچک بپردازد. در طی قرن‌ها، بزرگ‌ترین جرم آن بوده که از کسی چیزی گرفته شود که تلافی آن ناممکن باشد. مجازات‌بزرگ این جرم‌بزرگ هم همین بوده که از مجرم چیزی گرفته شود که دوباره به دست آورده نتواند. (آخرین روز یک‌محکوم به اعدام، ویکتور هوگو)

اگر به خواستگاری رفتی و از تو پرسیدند: خانه داری؟ شغلت چیست؟ درآمدت چقدر است؟ حتی اگر آن دختر نابغه‌ی روزگار خویش بود، از او بگذر؛ زیرا او و خانواده‌اش تو را به‌ خاطر خودت نمی‌خواهند، بلکه تو را در کنار خانه و پول و مقام می‌طلبند که اگر این‌ها را نداشتی، به…

ابراهیم -علیه السلام- تنها فرزندش را برای قربانی آماده می‌کرد. کارد خود را تیز کرده و در صدد اجرای فرمان الهی بود. اسماعیل -علیه السلام- نیز با آرامش می‌گفت: «ای پدر، آنچه را مأمور شده‌ای انجام بده.» اما هیچ‌یک نمی‌دانستند که خداوند سال‌ها پیش، قوچی را در بهشت برای همین لحظه آماده کرده است. هنگامی که نوح -علیه السلام- دعا کرد: «اني مغلوب فانتصر/ من شکست خورده‌ام، پس یاری‌ام کن.» هرگز گمان نمی‌کرد که الله برای یاری او، جز او و اهل کشتی، سراسر زمین را در طوفانی عظیم فرو برد. موسی -علیه السلام- از گرسنگی گریه می‌کرد و هیچ زنی را برای شیر خوردن نمی‌پذیرفت. گریه‌های او تنها برای آن بود که خداوند او را به آغوش مادری بازگرداند که در کنار رود، بی‌قرار دیدار فرزندش بود. تاریکی‌های دریا و شکم نهنگ، یونس -علیه السلام- را دربر گرفته بود. هنگامی که با اخلاص ندا داد: «لا اله الا انت سبحانک اني کنت من الظالمین» خداوند فرمود: «فاستجبنا له ونجیناه من الغم/ او را اجابت کردیم و از اندوه و گرفتاری نجاتش دادیم.» روزی پیامبر اسلام -صلی الله علیه وسلم- اندوهگین بر بستر آرمیده بود. پروردگارش به جبرئیل -علیه السلام- فرمان داد تا او را به آسمان‌ها ببرد؛ سفری که دل مبارکش را آرام ساخت و مایه تسلای او گردید. و آن‌گاه که خداوند خواست یوسف -علیه السلام-  را از زندان بیرون آورد، نه صاعقه‌ای فرستاد تا دروازه زندان را بشکند و نه به دیوارهای زندان فرمان داد که از هم شکافته شوند؛ بلکه در سکوت شب، خوابی را به پادشاه نشان داد و همان خواب، مقدمه آزادی یوسف و آغاز عزت و فرمانروایی او شد. پس به پروردگارت اعتماد کن.💌💌

بی‌وفایی خواه از مرد سر بزند و خواه از زن، زخمی‌ست بر پیکر اعتماد و خیانتی‌ست به حرمت یک رابطه، زخمی که سال‌ها می‌ماند و درمانش بی‌درمانی‌ست. بی‌وفایی زن، تلخ‌تر و سنگین‌تر جلوه می‌کند؛ زیرا زن را مظهر مهرورزی، وفاداری، فداکاری، پاسداری، ایثار و عاطفه دانسته‌ اند. گویی دلِ زن، از آغاز، مأمن عشق و پناهگاه پیمان‌ها شمرده شده است و از همین رو، هرگاه این پناهگاه فرو بریزد، دردش جگرسوزتر و جانکاه‌تر خواهد بود. مرحبا به زنان باوفا! ✍: ع_محمد_.

«مهربان بودن هم عجیب است»! هزار مرتبه خودت را به جاده‌ی بی‌توجهی میزنی، ولی سر از منزل نگرانی بیرون می‌‌کنی؛ تا این‌که قدم سوی انصراف و قطع ارتباط برمیداری، ولی روح‌ مهربانت زجر می‌کشد و اجازه‌ات نمی‌دهد. انسان‌های مهربان از آزار خویش و بخشیدن دیگران دست…

هله نومید نباشی که تو را یار براند گرت امروز براند نه که فردات بخواند؟ در اگر بر تو ببندد مرو و صبر کن آن جا ز پس صبر، تو را او به سر صدر نشاند و اگر بر تو ببندد همه ره‌ها و گذرها ره پنهان بنماید که کس آن راه نداند