آی‌ضـِـــد

همره دل در پی‌اش افتان و خیزان می‌روم وه که گر روزی به چنگ من در افتد دامنش

می‌تراود بوی جان امروز از طرف چمن بوسه‌ای دادی مگر ای باد گل بو بر تنش

حلقه‌ی گیسو به گرد گردنش حسرت نماست ای دریغا گر رسیدی دست من در گردنش

موج رقص‌انگیز پیراهن چو لغزد بر تنش جان به رقص آید مرا از لغزش پیراهنش

🫀🌒

اول شیطنتی پر هیجان بود نوعی تپش قلب شبیه ِ ضربان بود کم کم همه‌ی دغدغه‌ام دیدن ِ او شد انگار که جذاب‌ترین فرد جهان بود هی رفتم و هی دیدم و هی آه کشیدم دلبستگی‌ام بیشتر از تاب و توان بود می‌خواستم اقرار کنم عاشقم اما چیزی که عیان بود چه حاجت به بیان بود؟!

عشق.

اعضای وجودم همه فریاد کشیدند احسنت صحیح است، صحیح است، صحیح است.

از پشت تریبون ِ دلم عشق چنین گفت محبوب ِ تو زیباست، قشنگ است، ملیح است

هیچ‌چیز بر بوی ِ آنکه دوستش داریم غالب نمیشود؛ حتی اگر همه‌ی فرانسه را در یک شیشه عطر جمع کنند.

قرن‌ها بعد اگر قبر مرا نبش کنند کفنی نیست؛ تنی نیست ولی بویِ تو هست. باور کن اگر بمیرم استخوان‌هایم؛ خاکسترم؛ جسدم؛ کفنم .. تورا دوست خواهند داشت.

چشمان ِ تو مرا از زیر سرپوش از زیر سنگ ِ لحد از قبر ِ رنج بیرون میکشد.

خیال ِ بوسه می‌سازد کبود آن لعل ِ نازک را چه بی‌رحمم؛ به دندانش گزیدن آرزو دارم.

کس در همه آفاق به دلتنگی من نیست.

‏میتونی صدام کنی مهستی چون قسم به اون خدایی که میپرستی دار و ندار این زن فقط تو هستی.

دستات منو به زندگی وصل می‌کنه.

اونقدر که به تو تعلق داره متعلق به خودم نیست‌‌.

جسم ِ من

روح ِ من