بشارت مسیح

مجموعۀ چشم‌به‌راهِ تسلی‌دهنده قسمت دوم | بشارت اِشَعْیای پیامبر دربارۀ شاخه بخش اول شاخه‌ای که میوه می‌دهد؛ منجی آخرالزمان بخش دوم شاخه، عیسای مسیح نیست بخش سوم شاخه و نهال یکی نیستند بخش چهارم شاخه در بین ما و از امتی دیگر است بخش پنجم امتی بزرگ از اسماعیل(ع) بخش شش دربارۀ نهال بخش هفتم نهال و مهدی‌های دوازده‌گانه بخش هشتم تا ابد باقی ماندن سلطنت داوود نبی بخش نهم از امام مهدی(ع) تا شمعونِ پطرس بخش دهم دربارۀ نسب نرجس(س) بخش یازدهم دلمون یا عراق؛ پایتخت دولت آرمانی بخش دوازدهم مرور آن‌چه گذشت

مجموعۀ چشم به راهِ تسلی‌دهنده قسمت اول | بشارت مسیح به تسلی‌دهنده بخش اول تسلی‌دهنده؛ فرستادۀ مسیح بخش دوم تسلی‌دهنده؛ انسانی مانند مسیح بخش سوم تسلی‌دهنده؛ منجیِ آخرالزمان بخش چهارم دربارۀ مخاطب قرار گرفتن شاگردان بخش پنجم دربارۀ ابدی ماندن تسلی‌دهنده بخش ششم تسلی‌دهنده؛ صاحب روح‌القدس بخش هفتم دربارۀ دیده نشدن تسلی‌دهنده بخش هشتم دربارۀ شناخته نشدن تسلی‌دهنده بخش نهم «در شما خواهد بود» بخش دهم تسلی‌دهنده؛ بازگو کنندۀ سخنان مسیح بخش یازدهم تسلی‌دهنده؛ گواه حقیقت مسیح بخش دوازدهم تسلی‌دهنده؛ خبردهنده از امور آینده بخش سیزدهم تسلی‌دهنده؛ جلال‌دهندۀ مسیح بخش چهاردهم علم تسلی‌دهنده؛ چالشی برای کلیسا بخش پانزدهم مرور آن‌چه گذشت

⭕️ یار مسیحا 💬 قسمت سوم 📱 مشاهده ویدیو در یوتیوب: https://youtu.be/VKoqwmvKOJM?si=Ib7DeISyqX5JlXBT #مسیحیت #برنامه_تلویزیونی 🌍 @monjitv24

⭕️یار مسیحا 💬 قسمت دوم 📱 مشاهده ویدیو در یوتیوب: https://youtu.be/boz0A8MG110?si=zS0xuVba35uXeNby #مسیحیت #برنامه_تلویزیونی 🌍 @monjitv24

🔵 #وارثین_ملکوت ❤️ #سید_احمد_الحسن «بسیاری از اهل‌سنت حسین را دوست دارند و چه‌بسا ذکر او را احیا می‌کنند.  اما وهابی‌های سلفی، به‌ویژه در روز کشته شدن حسین جشن می‌گیرند و خوشحالی می‌کنند؛ به پیروی از نیاکانشان از بنی‌امیه که هر سال همراه با برخی از مردم شام به‌مناسبت کشتن حسین‌بن رسول‌الله محمد (صلوات خدا بر او و خاندانش)، جشن برگزار می‌کردند. این تذکری است برای برخی از اهل‌سنت که در دهم محرم جشن می‌گیرند با این شبهه که آن روز زمان عبور یهودیان همراه موسی از دریا بوده است؛ درحالی‌که تاریخ ثبت‌شدۀ این روز نزد یهودیان چنین است: ۲۱ ربیع‌الاول در سال ۱۳۱۳ پیش از میلاد. پس اگر به برگزاری مناسبت‌های یهودی علاقه‌مند هستید، یا به‌طور خاص به این مناسبت، آن را در زمان دقیق و درست و ثبت‌شدۀ تاریخی آن برگزار کنید. و غیرممکن بلکه حتی محال است که آن در دهم یک ماه قمری باشد، چه رسد به آن‌که دقیقاً در دهم محرم باشد؛ زیرا تقویم عبری خروج موسی و بنی‌اسرائیل را در روز ۱۵ ماه نیسان عبری ثبت کرده است، که در شب کامل شدن ماه (روز ۱۴ ماه قمری) بود تا راهشان روشن شود، و پس از چند روز حرکت در روز ۲۱ همان ماه قمری از دریا عبور کردند. و این هم توضیح محاسبۀ تاریخی:  آیا روز عبور موسی و بنی‌اسرائیل از دریا یا واقعۀ شکافته شدن دریا یا نجات آنان از فرعون با دهم محرم مصادف است؟ براساس گفتۀ کسانی از مسلمانان اهل‌سنت که چنین ادعایی دارند و این مناسبت یهودی را گرامی می‌دارند، ریشۀ تاریخی آن را به یهودیان مدینه بازگردانده‌اند که آن روز را با روزه گرفتن گرامی می‌داشتند. و یهودیان مدینه مانند دیگران معتقدند که این رویداد به‌طور دقیق در تقویم عبری آنان ثبت شده و برابر است با روز ۲۱ نیسان عبری در سال ۱۳۱۳ پیش از میلاد؛ زیرا خروج آنان در روز ۱۵ نیسان عبری بود (که برابر با شب کامل شدن ماه قمری است) و شکافته شدن دریا و عبور آنان پس از چند روز حرکت در روز ۲۱ نیسان سال ۱۳۱۳ پیش از میلاد رخ داد. اکنون اگر این تاریخ را به ماه‌های قمری تبدیل کنیم، برابر خواهد بود با:  ۲۱ نیسان عبری سال ۱۳۱۳ پیش از میلاد = روز ۲۱ یا ۲۰ ربیع‌الاول. بنابراین عبور بنی‌اسرائیل در ماه محرم نبوده و به‌طور خاص در دهم آن نیز نبوده است؛ بلکه محال است در دهم هر کدام از ماه‌های قمری باشد، زیرا خروج آنان پس از کامل شدن ماه بوده و عبورشان و شکافته شدن دریا در یک‌سوم پایانی ماه قمری رخ داده است. و اگر بیش از این تحقیق کنیم تا ببینیم آیا دست‌کم در زمان بعثت پیامبر، به‌ویژه پس از هجرت به مدینه، می‌تواند با دهم محرم منطبق شود؟ جدول زیر نتیجه را نشان می‌دهد؛ تاریخ عبور یهودیان در یک‌سوم پایانی ماه قمری بوده است. و چون تاریخ یهودی، قمری–شمسی است، این مناسبت تقریباً نزدیک روز بیستم ماه قمری باقی می‌ماند، هرچند ماه قمری نسبت به تاریخ عبری تغییر می‌کند؛ زیرا تقویم عبری تقریباً هر سه سال یک ماه اضافه می‌کند تا محاسبۀ قمری با شمسی هماهنگ شود. همان‌طور که در جدول زیر می‌بینید، تاریخ عبور یا ۱۹ یا ۲۰ یا ۲۱ ماه قمری است که هر چند سال یکبار تغییر می‌کند، و البته در این محاسبه نحوۀ تعیین آغاز ماه قمری با یک روز کم یا زیاد تأثیر دارد نه بیشتر. سالروز عبور و معادل آن در تقویم هجری قمری در دورۀ زندگی پیامبر محمد (صلی‌الله‌علیه‌وآله) در مدینه: ۲۷ مارس ۶۲۳ م ..... ۲۰ رمضان ۱ هـ  ۱۴ آوریل ۶۲۴ م ..... ۲۰ شوال ۲ هـ  ۳ آوریل ۶۲۵ م ..... ۱۹ شوال ۳ هـ  ۲۳ مارس ۶۲۶ م ..... ۱۹ شوال ۴ هـ  ۱۲ آوریل ۶۲۷ م ..... ۲۱ ذی‌القعده ۵ هـ  ۱ آوریل ۶۲۸ م ..... ۲۱ ذی‌القعده ۶ هـ  ۲۰ آوریل ۶۲۹ م ..... ۲۱ ذی‌الحجه ۷ هـ  ۹ آوریل ۶۳۰ م ..... ۲۰ ذی‌الحجه ۸ هـ  ۲۹ مارس ۶۳۱ م ..... ۲۰ ذی‌الحجه ۹ هـ  ۱۶ آوریل ۶۳۲ م ..... ۲۰ محرم ۱۱ هـ ✍️پیام سید احمدالحسن (ع) 📆 18ژوئن 2026م. 📱 لینک پیام در ایکس 📱 لینک پیام در فیس‌بوک ❤️@Varesin13

«و هنگامی که مُهر پنجم را گشود، زیر مذبح، نفوس کسانی را دیدم که در راه کلام خدا و شهادتی که داشتند، کشته شده بودند. اینان بانگ بلند برداشتند که: «ای سرور مقتدر، ای قدّوس، ای برحق، تا به کی از داوری زمینیان و گرفتن انتقام خون ما از آنان بازمی‌ایستی؟» ... و هنگامی که ششمین مُهر را گشود، من ناظر بودم که ناگاه زمین‌لرزه‌ای عظیم روی داد و خورشید سیاه شد، چون پلاسینْ‌جامه‌ای پشمین؛ و ماه، یکپارچه به رنگِ خون گشت. و ستارگان آسمان بر زمین فرو ریختند، آن‌گونه که انجیرهای دیررَس به تکان تندبادی از درخت فرو می‌ریزند. و آسمان جمع شد، چون طوماری که در خود پیچیده شود، و هر کوه و جزیره‌ای از جای خود برگرفته شد. آنگاه پادشاهان زمین و بزرگان، و سپهسالاران و دولتمندان و قدرتمندان، و هر غلام و هر آزادمردی در غارها و در میان صخره‌های کوه‌ها پنهان شدند. آنان خطاب به کوه‌ها و صخره‌ها می‌گفتند: «بر ما فرود آیید و ما را از روی آن تخت‌نشین و از خشم بره فرو پوشانید. زیرا که روز بزرگ خشم آنان فرارسیده و که را توان ایستادگی است؟»[۱۱] منابع: [۱] https://edition.cnn.com/2026/04/12/politics/uss-gerald-ford-iran-venezuela-navy-trump [۲] https://x.com/alaaalsalem24/status/2037234406037864448?s=46 [۳] https://www.theguardian.com/us-news/2026/apr/29/uss-gerald-r-ford-aircraft-carrier [۴] https://www.navy.mil/Press-Office/News-Stories/display-news/Article/4450761/uss-gerald-r-ford-departs-split-croatia/ [۵] سورۀ یوسف، آیات ۱۰۵-۱۰۷ [۶] Constantine Porphyrogenitus, De Administrando Imperii c. 29, 237-57, translated R.J.H. Jenkins [۷] Henry Chadwick, The Early Church , p. 121. [۸] Eusebius, The History of the Church, pp. 262–263. [۹] Wilkes, J. J. Diocletian’s Palace, Split: Residence of a Retired Roman Emperor, p. 46. [۱۰] Wilkes, J. J. Diocletian’s Palace, Split: Residence of a Retired Roman Emperor, p. 85. [۱۱] کتاب مکاشفه ۶:‏۹–۱۰، ۱۲–۱۷.

«دلاوریِ دیگران نیز به همان اندازه عظیم بود؛ اما برای حفظ تناسب این کتاب، از شرح آن درمی‌گذرم و تنها ثبت می‌کنم که دوروتئوس و گورگونیوس، همراه با بسیاری دیگر از اهلِ خاندانِ امپراتوری، رشته‌ای از شکنجه‌ها و آزمون‌ها را از سر گذراندند و سرانجام با خفه شدن به قتل رسیدند، و بدین‌سان جوایزِ پیروزیِ الهام‌بخشِ خویش را به چنگ آوردند. در همان زمان بود که آنتیموس، که در آن هنگام ریاست کلیسای نیکومدیا را بر عهده داشت، بر مسیح شهادت داد و گردن زده شد. بلافاصله گروهی دیگر از شهیدان نیز در پی او آمدند؛ زیرا به‌گونه‌ای در همان ایام، آتشی در کاخ نیکومدیا درگرفت، و بر پایهٔ سوءظنی بی‌اساس این شایعه پراکنده شد که مردمانِ ما مسئول آن بوده‌اند. به فرمان امپراتور، پرستندگانِ خدا در آنجا به‌صورت دسته‌جمعی و انبوه نابود شدند: برخی با شمشیر قتل‌عام گشتند، و برخی دیگر در آتش به کمال رسیدند. در گزارش‌ها آمده است که مردان و زنان، با شور و حرارتی الهام‌یافته و رازآمیز، خود را به درونِ آتش افکندند. شماری دیگر نیز به دست جلادانِ دولتی بسته شدند، در قایق‌های کوچک افکنده گشتند و به اعماق دریا فرو انداخته شدند. و اما خدمتگزارانِ امپراتوری که پیش‌تر کشته شده و با آیینی شایسته به خاک سپرده شده بودند، به دست همان به‌اصطلاح اربابانشان از گور بیرون کشیده شدند؛ زیرا آنان صلاح را در آن دیدند که بار دیگر آنان را به دریا بیفکنند، با این پندارِ پوچ که مبادا کسی در آینده، چون آنان را در گورهایشان بیابد، پرستششان کند و به چشم خدایان به ایشان بنگرد. اوضاع در نیکومدیا در مراحل آغازینِ آزار و شکنجه چنین بود. اما اندکی بعد، هنگامی که در ناحیهٔ ملطیه و نیز در سراسر سوریه تلاش‌هایی برای حمله به امپراتوری در جریان بود، فرمانی امپراتوری انتشار یافت که براساس آن، رؤسای کلیساها در همه‌جا باید به زنجیر کشیده و زندانی شوند. نمایش آنچه پس از این رخ داد، از حد توصیف بیرون است: در هر شهر، شمار بسیاری به بند کشیده شدند، و در همه‌جا زندان‌هایی که از دیرباز برای آدم‌کشان و گورزنان ساخته شده بود، از اسقفان، کشیشان، شماسان، قاریان و جن‌گیران چنان انباشته شد که دیگر برای محکومانِ جنایت‌کار نیز جایی باقی نماند. چندان نگذشت که نخستین فرمان با فرمانی دیگر دنبال شد؛ در آن مقرر گردید که اگر زندانیان قربانی تقدیم کنند، اجازه خواهند یافت آزاد شوند؛ اما اگر سر باز زنند، باید با شکنجه‌هایی بی‌پایان مثله گردند. و اکنون، بار دیگر، چگونه می‌توان شمار شهیدان را در هر یک از ایالات امپراتوری به حساب آورد؟ به‌ویژه آنان را که در آفریقا و مورتانیا، در ثباید و مصر جان باختند. در این هنگام، برخی از مصر رهسپار شهرها و استان‌های دیگر شدند، و در آنجا نیز با شهادت خویش شایستگی و عظمت خود را آشکار ساختند.»[۸]

شهر اسپلیت؛ عبرت و نشانه‌ها در توصیف پیشینۀ تاریخی شهر اسپلیت، آمده است: «شهر اسپالاتو، که به معنای “کاخ کوچک” است، توسط امپراتور دیوکلتیان بنیان‌گذاری شد؛ او آن را محل سکونت خود قرار داد و در آن دربار و کاخی ساخت که بخش اعظم آن از میان رفته است. با این حال، هنوز برخی آثار آن تا امروز باقی مانده‌اند؛ ... و این مکان، محل آرام گرفتن همان امپراتور دیوکلتیان نیز بوده است.»[۶] نام شهر اسپلیت به‌طور مستقیم با دیوکلتیان گره خورده است. او از امپراتوران اواخر قرن سوم میلادی روم بود که تغییراتی در ساختار حکمرانی و سازمان نظامی امپراتوری ایجاد کرد و برای ادارۀ بهتر قلمرو گستردۀ روم، نظام حکومت چهارنفره (Tetrarchy) را پایه‌گذاری کرد. نام دیوکلتیان همچنین یادآور یکی از بی‌رحمانه‌ترین دوره‌های سرکوب مسیحیان در تاریخ امپراتوری روم است؛ رویدادی که در تاریخ با عنوان «آزار و اذیت دیوکلتیانی» (Diocletianic Persecution) یا «آزار بزرگ» (Great Persecution) شناخته می‌شود. این موج سرکوب که از سال ۳۰۳ میلادی آغاز شد، واپسین و شدیدترین تلاش حکومت روم برای نابودی مسیحیت پیش از به رسمیت شناخته شدن آن بود. در این دوره، کلیساها ویران شدند، نسخه‌های کتاب مقدس سوزانده یا مصادره گردید، اجتماعات مذهبی ممنوع شد و هزاران مسیحی در سراسر امپراتوری، به‌ویژه در بخش شرقی، با زندان، شکنجه و مرگ روبه‌رو شدند. «در یک مراسم رسمی قربانی، که دیوکلتیان و گالریوس در آن حضور داشتند، کاهنان پیشگو دریافتند که نمی‌توانند نشانه‌های معمول را بر جگر حیوانات قربانی‌شده تشخیص دهند؛ زیرا برخی از مسیحیان حاضر بر خود علامت صلیب کشیده بودند. دیوکلتیان با پیشگوی معبد آپولون در میلتوس مشورت کرد؛ خدا پاسخ داد که پیشگویی‌های دروغین به‌سبب مسیحیان پدید می‌آیند. در ۲۳ فوریه ۳۰۳، کلیسای جامع مسیحیان، که روبه‌روی کاخ امپراتوری در نیکومدیا قرار داشت، برچیده شد و روز بعد فرمانی نصب گردید که اعلام می‌کرد همۀ کلیساها باید ویران شوند، تمام کتاب‌های مقدس و کتاب‌های آیینی تحویل داده شوند، ظروف مقدس مصادره گردند و همۀ گردهمایی‌ها برای عبادت ممنوع شوند. چند ماه بعد، فرمان دومی (که ظاهراً به شرق محدود بود) دستور بازداشت روحانیون را صادر کرد، اما زندان‌ها گنجایش این تعداد را نداشتند و در پاییز، به شرط انجام قربانی، عفو عمومی اعطا شد. تنها از سال ۳۰۴ میلادی بود که از همۀ شهروندان امپراتوری خواسته شد قربانی مذهبی انجام دهند، و اگر سرپیچی می‌کردند، مجازاتشان مرگ بود...»[۷] در ادامۀ این دستورات، نمونه‌های هولناکی از خشونت و مجازات در نیکومدیا و دیگر نقاط امپراتوری رخ داد که ابعاد واقعی این آزار را آشکار ساخت. در نیکومدیا، پس از آتش‌سوزی کاخ امپراتوری، مسیحیان به‌سرعت هدف سوءظن قرار گرفتند و بسیاری ـ ازجمله اعضایی از دربار ـ پس از شکنجه، خفه شدن، گردن زدن یا سوزانده شدن جان باختند. برخی را دسته‌جمعی با قایق به دریا برده و غرق کردند، و حتی اجساد دفن‌شدگان را نیز از خاک بیرون کشیدند تا هرگونه بزرگداشت آنان ناممکن شود. با صدور فرمان‌های بعدی، بازداشت رهبران کلیسا در سراسر امپراتوری شدت گرفت؛ زندان‌ها از اسقفان و کشیشانی پر شد که حاضر نبودند برای خدایان رسمی روم قربانی کنند؛ همان خدایانی که دولت امپراتوری پرستش آنان را نشانۀ وفاداری سیاسی و مذهبی می‌دانست. بسیاری از این مسیحیان، با وجود فشار حکومت، بر ایمان خود به مسیح پافشاری کردند و از ترک باورشان سر باز زدند؛ مقاومتی که برای شمار زیادی از آنان به بهای شکنجه‌های سخت، مثله شدن یا مرگ تمام شد.

از کاخ دیوکلتیان تا کلیسای جامع سن‌دومنیوس؛ عبرت نهفته در شهر اسپلیت کرواسی برای سربازان آمریکایی به قلم یحیی مبشر چکیده سربازان آمریکاییِ ناو هواپیمابر «جرالد آر فورد» که پس از آن‌که آن ناو به آهن‌پاره‌ای بی‌فایده تبدیل شد، وارد شهر اسپلیت در کشور کرواسی شدند و به گشت‌وگذار در آن پرداختند، باید از درس تاریخی این شهر عبرت بگیرند؛ این‌که دیوکلتیان، امپراتور رومی که برای نابودی ایمان به حضرت عیسی (ع) تلاش کرد، نه‌تنها نتوانست آن را نابود کند، بلکه امروز میلیاردها نفر به حضرت عیسی(ع) ایمان دارند، اما آنچه نابود شد، خود دیوکلتیان بود؛ مقبره‌اش از بین رفت و همان مکان به کلیسا تبدیل شد تا برای جهانیان درس عبرت شود و عاملی برای خواری و تحقیر او باشد. مقدمه ناو هواپیمابر «جرالد آر فورد» با ارزشی در حدود ۱۳ میلیارد دلار، به‌عنوان جدیدترین و پیشرفته‌ترین عضو ناوگان ۱۱‌گانۀ ناوهای هواپیمابر هسته‌ای ایالات متحده شناخته شده و نقش مهمی در حفظ حضور عملیاتی و برتری دریایی این کشور داشته است. براساس گزارشی که خبرگزاری CNN منتشر کرده، برنت سدلر، افسر سابق زیردریایی و کهنه‌سرباز نیروی دریایی آمریکا، گفته است: «اگر فورد را نداشتیم، نه‌تنها برای حفظ حضور عملیاتی‌مان دچار مشکل می‌شدیم، بلکه برای جلوتر نگه داشتن ناوهای هواپیمابرمان از دشمنان‌مان هم به دردسر می‌افتادیم.» او همچنین توضیح داده است که سامانۀ منجنیق الکترونیکی این ناو امکان پرتاب تجهیزات متنوعی، از پهپادهای کوچک تا هواپیماهای بزرگ، را فراهم می‌کند؛ قابلیتی که دیگر ناوهای هواپیمابر آمریکا فاقد آن هستند و همین ویژگی، برای «جرالد آر فورد» یک مزیت عملیاتی متمایز ایجاد کرده است.[۱] با این حال، در ایام حملات ایالات متحده به ایران، خبر مهمی پیرامون این ناو منتشر شد؛ سید احمد الحسن خبر غیبی بسیار مهمی را اعلام کرد: «همچنین، با قدرت به یاد داشته باشید که جوهرۀ نیروهای مسلح آمریکا و بهترین و گران‌بهاترین بخش نظامی آن، یعنی ناو هواپیمابر «جرالد آر فورد» را فرشتۀ پروردگار هدف قرار داد و آن را به آهن‌پاره‌ای بی‌فایده تبدیل کرد.»[۲] در ادامه، با وجود سانسورهای شدید در انتشار اطلاعات، گزارش‌های رسمی نشان داد که این ناو هواپیمابر آمریکایی در پی وقوع آتش‌سوزی، از منطقۀ عملیاتی خارج شده و برای انجام تعمیرات به جزیرۀ کرت اعزام شده است. پس از آن، در تاریخ ۲۸ مارس، اعلام شد که ناو هواپیمابر «جرالد آر فورد» در بندر اسپلیت کرواسی در دریای آدریاتیک پهلو گرفت تا به‌ظاهر چند روزی تحت تعمیرات و نگهداری قرار گیرد. سپس اعلام شد که ظاهراً این ناو بار دیگر آمادۀ اجرای عملیات شده است؛ تلاشی آشکار برای آن‌که خبر تبدیل شدنش به آهن‌پاره‌ای بی‌فایده در سایۀ سانسور پنهان بماند. اما چند روز پیش گزارش تازه‌ای منتشر شد که نشان می‌داد این ناو قرار است به ایالات متحده بازگردد؛ آن هم درست در زمانی که آمریکا بیش از هر زمان دیگری به حضورش در منطقه نیاز دارد، و این مسئله حقیقت را بیش از پیش آشکار ساخت.[۳] مطابق با سایت رسمی نیروی دریایی ایالات متحده، خدمۀ ناو مدت زمانی که ناو در بندر شهر اسپلیت بوده به بازدید شهر پرداخته‌اند.[۴] بر همین اساس و با توجه به حضور و گشت‌وگذار سربازان آمریکایی در شهر اسپلیت، بر آن شدم اندکی دربارۀ این شهر و همچنین نشانه‌ و درس‌ تاریخی نهفته در این رخداد بنویسم. (وَكَأَيِّنْ مِنْ آيَةٍ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ يَمُرُّونَ عَلَيْهَا وَهُمْ عَنْهَا مُعْرِضُونَ ﴿۱۰۵﴾ وَمَا يُؤْمِنُ أَكْثَرُهُمْ بِاللَّهِ إِلَّا وَهُمْ مُشْرِكُونَ ﴿۱۰۶﴾ أَفَأَمِنُوا أَنْ تَأْتِيَهُمْ غَاشِيَةٌ مِنْ عَذَابِ اللَّهِ أَوْ تَأْتِيَهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ) ﴿۱۰۷﴾ (و چه بسيار نشانه‏ ها در آسمان‌ها و زمين است كه بر آن‌ها مى‏‌گذرند، درحالى‌كه از آن‌ها روى برمى‏‌گردانند (۱۰۵) و بيشترشان به خدا ايمان نمى‌آورند جز اين‌كه [با او چيزى را] شريك مى‏‌گيرند. (۱۰۶) آيا ايمن‌اند از اين‌كه عذاب فراگير خدا به آنان دررسد يا قيامت درحالى‌كه بى‏‌خبرند، به‌ناگاه آنان را فرارسد) (۱۰۷).[۵]

✨ بازخوانی رستگاری ✨ قسمت ششم | پایان مأموریت مسیح پیش از واقعۀ صلیب 🔍 آیا می‌دانستید که عیسای مسیح قبل از دستگیری‌اش، به خدا گفت که مأموریتش را به کمال رسانده است؟ (انجیل یوحنّا، فصل ۱۷، آیۀ ۴) این جمله به ما می‌گوید که مصلوب شدن او، تنها بخشی از داستان نبود! 🕊️ عیسای مسیح تأکید می‌کند که کارش تمام شده، پس آیا واقعاً فدای او بر روی صلیب جزئی از مأموریت اصلی‌اش بود؟ با ما همراه باشید تا به بررسی این نکته بپردازیم و باورهای رایج را به چالش بکشیم. 📖 ر.ک: عبد الرزاق دیراوی، شبیه عیسی علیه‌السلام و مصلوب کیست؟ 🔗 ادامه دارد... #رستگاری #مسیح #ایمان #عیسی #انجیل

✨ بازخوانی رستگاری - قسمت پنجم: گناه اصلی ✨ آیا تا به حال به این پرسش فکر کرده‌اید که گناه اصلی چیست و چگونه می‌توان از آن پاک شد؟ عیسای مسیح به وضوح نشان می‌دهد که گناه واقعی با انکار فرستادهٔ خدا آغاز می‌شود. «اگر نیامده و با ایشان سخن نگفته بودم، گناه نمی‌داشتند؛ اما اکنون دیگر عذری برای گناهشان ندارند.» (یوحنا ۱۵:۲۲) پاک شدن از گناه زمانی ممکن است که به فرستادهٔ خدا، ایمان حقیقی داشته باشیم. «آن که استحمام کرده، سراپا پاکیزه است...» (یوحنا ۱۳:۱۰) باور گناه موروثی دوباره به چالش کشیده می‌شود. قسمت بعدی را از دست ندهید! نکات مهمی در انتظار شماست! #کتاب_مقدس #ایمان #عیسی #انجیل #خداوند

بازخوانی رستگاری قسمت چهارم | حمل گناهان توسط فرستادگان خدا آیا باور به اینکه فرستادگان خدا بار گناهان مردم را به دوش می‌کشند، اشتباه است؟ سید احمد الحسن در این باره توضیح می‌دهند که این به معنای گناهکار شدن آنها نیست! بلکه آنها بار اضافی و زحمت بیشتری را در راه تبلیغ رسالت‌های الهی به دوش می‌کشند. رهبران الهی مانند پدران دلسوز هستند که درد و رنج مسیر را می‌پذیرند تا دیگران بیدار شوند. اوج این فداکاری را می‌توان در داستان امام حسین (ع) مشاهده کرد؛ او برای یادآوری عهد مردم، حتی حج را رها کرد و به سمت شهادت رفت. برای اطلاعات بیشتر، به کتاب «پاسخ‌های روشنگرانه بر بستر امواج» جلد چهارم پرسش ۳۲۷ مراجعه کنید. ادامه دارد... 🔍 #رستگاری #احمدالحسن_را_بشناس #انجیل #مسیحیت #صلیب ❤️ @Varesin13