هرچی جز این.

قلبم داره ذوب می‌شه از شوق.

من دوباره مردم.

من مردم.

که اولین امشب رو یادم بمونه.

امروز برام آهنگ بفرستید.

تا حالا با گریه فوتبال ندیده بودم.

هیچ‌وقت از این که دیگه شعر نگفتم ناراحت نشدم اما همیشه از این که دیگه نقاشی نکردم ناراحتم. همیشه.

به مناسبت روز جهانی بوسیدن «مجال بوسه به لب‌های خویشتن بدهیم که این بلیغ‌ترین مبحث شناسایی‌ست.»

سردرد دارم و انسان مورد علاقه و بستنی مورد علاقه‌م رو می‌خوام.

اولین‌ها مهمن.

نمی‌دونم وقتی زیر آوارم و کسی از بیرون بهم می‌گه: «فکر می‌‌کنم دوست داری همون‌جا بمونی، چون بیرون نمی‌آی.» باید دقیقاً چه حسی داشته باشم.

کاش می‌شد قبل از خواب دستم رو از کتف جدا کنم بذارم روی پاف کنار تختم صبح بردارم نصبش کنم.

نیاز به سفر، مه، خنکی، خنده و احساس سبکی دارم.

کجا؟ قعر.

دردی که یک ساعت پیش مثل پودر از وسط سرم آروم می‌پاشید به اطرافش حالا چسبیده به اطراف، سخت شده و با فشارش می‌خواد سرم رو منفجر کنه.

نمی‌خوام هیچ شبی ناراحت ازت بخوابم. هیچ شبی. نمی‌خوام یک ذره هم رنگ احساسم بپره.

نیاز دارم دوازده‌ساعت بخوابم.

غم‌های نامحبوبم توی غم محبوبم حل می‌شن.

اتو کردن لباس‌های مشکی و زمزمه کردن این شب‌ها رو دوست دارم.

امشب سبک و نرمه. و شب به خیر.