La La Land

- Cityofestars

«صبحِ تابستانی، ۱۹۱۷» اثر جووانی جاکومتی

- Cityofestars

مارکوس اورلیوس، امپراتور روم، تو یادداشتای شخصیش که بعدها به اسم «تأملات» منتشر شد، یه جمله داره که خیلیا نقلش میکنن ولی کمتر کسی واقعا زندگیش میکنه: «صبح که بیدار میشی به خودت بگو، امروز با آدمای فضول و ناسپاس و متکبر روبرو میشم. این آدما همیشه بودن و همیشه هم هستن.» اورلیوس نمیگفت باید باهاشون بجنگی یا قانعشون کنی؛ میگفت فقط بدون که هستن، و بعد راهت رو برو. ما یه عادت داریم؛ فکر میکنیم اگه یکی حرف اشتباهی زد یا نظر غلطی داشت، وظیفه داریم روشنش کنیم. «انگار سکوت یعنی باخت.» انگار اگه جواب ندیم یعنی قبول کردیم. ولی حقیقت اینه که خیلی وقتا جواب دادن خودش یه باخته، چون داری وقت و انرژیت رو میدی به جایی که قرار نیست چیزی برگردونه. «آدمایی هستن که وقتی حرف میزنن دنبال فهمیدن نیستن، دنبال بردنن.» با اونا بحث کردن مثل بازی " شطرنج با کبوتره" هر کاری بکنی، مهره ها رو بهم میریزه،بعد با افتخار دست بلند میکنه انگار برده. قرار نیست با هر کسی بجنگیم؛ قرار نیست با هر کسی حتی حرف بزنیم؛ این ضعف نیست، انتخابه؛ یه جور فیلتر کردن که کجا وقتت رو بذاری. زندگی کوتاه تر از اونیه که صرف قانع کردن آدمایی بشه که خودشون هم نمیخوان قانع بشن. خلاصه که : آرامش، همیشه محصول جنگیدن نیست؛ گاهی محصول همون جاییه که تصمیم گرفتی وارد نشی.

- Cityofestars

کسی که تو امروز دلتنگش شدی، هر روز آگاهانه تصمیم می‌گیره که تو، توی زندگیش نباشی و این تمام چیزیه که نیاز داری بشنوی.

- Cityofestars

- Cityofestars

چیکارت کردن اینا تو بودی ؟ 🎬 بی‌ داد

- Cityofestars

یه کتاب میخوندم جالب بود یه تیکش میگفت بعضی وقتا تو برای سفر به ایتالیا آماده میشی زبان اون کشور رو کار میکنی بروشور اون کشور رو میخونی و جاهای دیدنی اونجارو برای خودت لیست میکنی اما یه دفعه تا از هواپیما پیاده میشی میبینی هلنده و تو هیچ چیزی از اون کشور رو بلد نیستی؛ دوتا کار میشه کرد : یا بری تو هتل و خودتو اونجا زندانی کنی و برای از دست دادن سفر ایتالیات گریه کنی یا پاشی بری اروم اروم جاهای هلند رو یاد بگیری و ازش لذت ببری.

- Cityofestars

- Cityofestars

- Cityofestars

- Cityofestars

✨🌌 - Cityofestars

- Cityofestars

مورد علاقه خودم ✨

انور براهم؛ جادوگر عود در مرزِ سنت و مدرنیته اهل تونِس ساکن در پاریس اگه تا به حال موسیقی «انور براهم» رو نشنیدین، یعنی بخشی از جادوی موسیقی معاصر را از دست دادین. اون یه نوازنده عوده، اما نه اون نوازنده‌ای که فقط ردیف‌های کلاسیک عربی را اجرا می‌کنه؛ پس چی اونو خاص میکنه؟ براهم یک «معمار صداست ». اون عود (که سازی بسیار قدیمی و سنتیه) رو برمی‌داره و اون رو در دلِ موسیقی جَز، مینیمالیسم و حتی موسیقی‌های فولکلور مدیترانه‌ای می‌نشونه. سبک اون چیزی شبیه به «سکوتی که فریاد می‌زنه»؛ موسیقی اون اغلب خلوت، بسیار ظریف و عمیقاً شاعرانه ست و نکته ای که اون رو متمایز میکنه اینه که اون به جای شلوغ‌کاری، به «فضا» اهمیت میده. در قطعات اون، نت‌های نواخته ‌نشده به اندازه نت‌های نواخته‌شده اهمیت داره. شنیدن کارهای اون حس قدم زدن در کوچه های قدیمیِ خلوت شهر های مدیترانه ای هست ، در حالی که ستاره‌ها در آسمان شب می‌درخشند؛ این پایین بهترین کاراشو از نظر خودم میذارم تا بلکه آخر شبی شما رو هم جادو کنه ✨ :