Охват к подписчикам
10,7%
ERR
Реакции к просмотрам
0,61%
522 на 46 постов
Пересылки к просмотрам
2,18%
1 872
Постов в день
0,3
всего 46
Где отзываются чаще
доля реакций к просмотрам- 30 июл.تا پیش از پیدایش پزشکی مدرن، واکسیناسیون، آنتیبیوتیکها، بهداشت عمومی، آب سالم، زایمان ایمن و مراقبتهای علمی از مادر و کودک، مرگومیر کودکان به شکل وحشتناکی بالا بود. در بسیاری از جوامع، بخش بزرگی از کودکان پیش از رسیدن به پنجسالگی جان خود را از دست میدادند. به همین دلیل خانوادهها معمولاً فرزندان زیادی داشتند، اما بسیاری از پدران و مادران ناچار بودند مرگ یک یا چند فرزند خود را با چشم ببینند. این وضعیت برای قرنها واقعیت زندگی بشر بود. این تاریخ دو پرسش جدی ایجاد میکند. نخست اینکه اگر طب سنتی آنگونه که برخی ادعا میکنند توان درمان بیماریها را داشت، پس چرا هزاران سال نتوانست این فاجعه را کاهش دهد؟ چرا بیماریهای عفونی، مرگ نوزادان، مرگ زنان هنگام زایمان و اپیدمیها همچنان میلیونها انسان را قربانی میکردند؟ واقعیت این است که طب سنتی، با وجود برخی تجربههای مفید درباره گیاهان دارویی یا مراقبتهای اولیه، هرگز ابزار لازم برای شناخت میکروبها، ویروسها، کمبودهای تغذیهای، فیزیولوژی بدن یا درمان مؤثر بسیاری از بیماریها را نداشت. آنچه امید به زندگی را بهطور چشمگیر افزایش داد، پزشکی مبتنی بر شواهد، واکسنها، آنتیبیوتیکها، بیهوشی، جراحی مدرن و بهداشت عمومی بود؛ نه نسخههای سنتی. دوم اینکه بسیاری از افراد امروز برای کوچکترین موفقیت فرزندشان، از قبولی در دانشگاه گرفته تا یک امتحان، دخالت مستقیم خدا را قطعی میدانند. اما اگر قرار بود اراده الهی به این شکل در زندگی انسانها مداخله کند، چگونه میتوان توضیح داد که برای هزاران سال، میلیونها مادر داغ مرگ فرزند را تحمل کردند؟ اگر قرار بر مداخله بود، آیا نجات جان کودکان از مرگهای قابل پیشگیری، اولویت بیشتری نداشت؟ تاریخ نشان میدهد که بزرگترین کاهش مرگومیر کودکان، نه با دعا، نه با طب سنتی، بلکه با پیشرفت علم، پزشکی مدرن، واکسیناسیون، بهداشت و تحقیقات علمی حاصل شد. این دستاوردها نتیجه مشاهده، آزمایش، نقد و اصلاح مداوم دانش بودند، نه تکیه بر باورها یا سنتهایی که قرنها نتوانستند از تکرار این تراژدی جلوگیری کنند. @Discourseees1,26%
- 24 июл. 2024 г.без подписи1,23%
- 13 авг.без подписи1,22%
- 28 мая 2024 г.без подписи1,16%
- 29 мая 2024 г.без подписи0,94%
- 7 авг.از خودگذشتگی سلولی؛ برخی سلولهای بدنت که حاضرند برای نجات دیگران خودکشی کنند!!! بدن انسان حدود ۳۰ تا ۴۰ تریلیون سلول دارد. تقریباً تمام این سلولها یک هدف مشترک دارند: زنده بمانند. حتی اگر قرار باشد بمیرند، مرگشان معمولاً برنامهریزیشده و کنترلشده است؛ فرایندی که آن را آپوپتوز مینامیم. در آپوپتوز، سلول بیسروصدا خودش را جمع میکند، DNA خود را قطعهقطعه میکند و بدون ایجاد التهاب، از صحنه خارج میشود. اما یکی از سلولهای سیستم ایمنی، قانون دیگری دارد. نوتروفیل. این سلول نهتنها میداند که عمرش کوتاه است، بلکه در شرایطی حاضر است به شکلی بمیرد که برای بیشتر سلولهای بدن، کاملاً غیرمنطقی به نظر میرسد. فرض کن یک باکتری خطرناک وارد خون شده است. نوتروفیل آن را میبلعد، گونههای فعال اکسیژن (ROS) تولید میکند، آنزیمهای کشنده را آزاد میکند و تلاش میکند مهاجم را از بین ببرد. اما بعضی میکروبها بهقدری مقاوماند که این کافی نیست. اینجاست که نوتروفیل آخرین سلاح خود را به کار میگیرد. او خودش را منفجر نمیکند؛ بلکه DNA خودش را به بیرون پرتاب میکند. این پدیده را NETosis مینامند. در این فرایند، کروماتین هسته از هم باز میشود، DNA همراه با هیستونها و مجموعهای از پروتئینهای ضد میکروبی از سلول خارج میشوند و در فضای اطراف، شبکهای سهبعدی تشکیل میدهند. به این شبکهها Neutrophil Extracellular Traps یا به اختصار NETs گفته میشود. در واقع، نوتروفیل از مهمترین دارایی خود، یعنی ژنومش، یک تله شکار میسازد. باکتریها، قارچها و حتی بعضی انگلها ممکن است در این شبکه گرفتار شوند. در همان حال، غلظت بالای پروتئینهای ضد میکروبی موجود در NETها میتواند به مهار یا نابودی آنها کمک کند. این یکی از عجیبترین رفتارهای شناختهشده در زیستشناسی سلولی است. سلولی که میلیاردها سال فرگشت، آن را برای محافظت از DNA مجهز کرده، در نهایت همان DNA را به بیرون پرتاب میکند تا از بدن دفاع کند. اما طبیعت تقریباً هیچوقت چیزی را بدون هزینه به دست نمیآورد. اگر NETها بیش از حد تشکیل شوند یا بهدرستی پاکسازی نشوند، میتوانند دردسرساز شوند. DNA و هیستونهایی که در شرایط عادی داخل هسته پنهان هستند، حالا در فضای خارج سلولی قرار گرفتهاند؛ جایی که سیستم ایمنی ممکن است آنها را بهعنوان مولکولهای خطر تشخیص دهد. به همین دلیل، شواهد نشان میدهند NETها میتوانند در برخی بیماریهای خودایمنی، مانند لوپوس اریتماتوی سیستمیک، و نیز در بعضی فرایندهای التهابی و ترومبوتیک نقش داشته باشند. البته نقش دقیق آنها بسته به بیماری متفاوت است و هنوز موضوع پژوهشهای گسترده است. جالبتر اینکه بعضی باکتریها هم بیکار ننشستهاند. آنها آنزیمهایی به نام DNase ترشح میکنند که میتوانند همین شبکههای DNA را تجزیه کنند و از تله فرار کنند. یعنی در مقیاس میکروسکوپی، نبردی دائمی در جریان است: بدن با DNA تله میسازد... و میکروب با آنزیم، تله را پاره میکند. از دیدگاه فرگشت، NETosis فقط یک مکانیسم دفاعی نیست؛ نمونهای از این حقیقت است که انتخاب طبیعی، همیشه به دنبال «بهترین راهحل» نیست. گاهی بهترین راه نجات یک موجود زنده، این است که بعضی از سلولهایش حاضر باشند به شکلی کاملاً غیرقابل بازگشت، خودشان را قربانی کنند. شاید عجیبترین نکته این باشد که ارزشمندترین مولکول هر سلول، یعنی DNA، همیشه قرار نیست فقط حامل اطلاعات ژنتیکی باشد. در یک نوتروفیل، همین مولکول میتواند در آخرین لحظه زندگی، به سلاح تبدیل شود. @Discourseees0,94%
- 2 авг.پوستر فوقالعاده جالب و با جزئیات از جدول تناوبی عناصر #سام ➕ @Discourseees وقتی بزرگنمایی میکنید بسته به مدل موبایل شما باید چند ثانیه برای باز شدنش صبر کرد.0,92%
- 29 мая 2024 г.без подписи0,92%
- 30 июл.بدنت هر روز صدها سلول را به جرم «ممکن است در آینده خطرناک شوند» اعدام میکند. اگر از مردم بپرسی سیستم ایمنی چه کاری انجام میدهد، تقریباً همه یک جواب میدهند: «میکروبها را میکشد.» اما این فقط نیمی از وظیفه سیستم ایمنی است. وظیفه دیگرش بسیار عجیبتر است؛ کشتن سلولهای خود بدن. هر روز میلیونها سلول در بدن دچار جهش ژنتیکی میشوند. بیشتر این جهشها بیضررند، اما بعضی از آنها ممکن است اولین قدم برای تبدیل شدن به یک سلول سرطانی باشند. نکته اینجاست که سیستم ایمنی نمیتواند آینده را ببیند. پس از کجا میفهمد کدام سلول باید کشته شود؟ پاسخ در مولکولهایی است که تقریباً روی سطح تمام سلولهای بدن قرار دارند؛ مولکولهای MHC کلاس I. این مولکولها دائماً تکههای کوچکی از پروتئینهای داخل سلول را روی سطح خود نمایش میدهند؛ انگار هر سلول هر چند دقیقه یکبار محتویات داخلش را به مأموران ایمنی نشان میدهد. اگر پروتئین غیرطبیعی باشد، اگر ویروس درون سلول در حال تکثیر باشد، یا اگر جهش باعث ساخته شدن پروتئین جدیدی شده باشد، لنفوسیتهای T کشنده ممکن است آن سلول را بهعنوان یک تهدید شناسایی کنند. و بدون هیچ تردیدی آن را میکشند. یعنی ممکن است سلولی که هنوز کاملاً سالم به نظر میرسد، فقط به این دلیل که احتمال دارد در آینده خطرناک شود، از بین برود. اما داستان اینجا تمام نمیشود. بعضی سلولهای سرطانی یاد گرفتهاند که برای فرار از این بازرسی، مقدار MHC-I را روی سطح خود کم کنند. از دید آنها، اگر چیزی نمایش داده نشود، سیستم ایمنی هم چیزی نخواهد دید. این یک ترفند هوشمندانه است... اما نه به اندازه کافی. چون بدن یک سیستم پشتیبان هم دارد. سلولهای NK (Natural Killer) دقیقاً دنبال همین هستند؛ سلولهایی که MHC-I ندارند یا مقدارش غیرطبیعی کم شده است. یعنی اگر سلول بخواهد خودش را مخفی کند، وارد رادار یک گروه دیگر میشود. در واقع سیستم ایمنی یک بازی تکاملی فوقالعاده طراحی کرده است: اگر چیزی را نشان بدهی و غیرطبیعی باشی، T Cell تو را میکشد. اگر چیزی را نشان ندهی، NK Cell تو را میکشد. این مسابقه میلیونها سال است که ادامه دارد. سرطان دائماً راههای جدیدی برای فرار پیدا میکند و سیستم ایمنی دائماً روشهای جدیدی برای شناسایی آن تکامل میدهد. شاید به همین دلیل است که امروزه یکی از انقلابیترین درمانهای سرطان، شیمیدرمانی نیست؛ بلکه برداشتن ترمز از روی سیستم ایمنی است تا دوباره بتواند سلولهایی را ببیند که سالها موفق شده بودند از دیدش پنهان بمانند. @Discourseees0,90%
- 4 июн. 2024 г.без подписи0,87%
- 29 мая 2024 г.без подписи0,86%
- 7 авг.نامِ ریچارد داوکینز در بین تمامی کشور های خاورمیانه، بیشترین سرچ در گوگل را در کشور ایران داشته است. در این ویدئو مصاحبه مریم نمازی، فعال حقوق بشر با پرفسور ریچارد داوکینز مشاهده میکنید. دارای زیرنویس پارسی @Discourseees0,83%