عشق و معنا

دنیای کتابخوان ها #کتاب @Jamais_vu20

از مجموعه انسان و طبیعت گاهی کافی‌ست بایستید و به درختی نگاه کنید. نه برای آنکه معنایش را بفهمید، بلکه برای لحظه‌ای فراموش کنید که همیشه باید چیزی را فهمید. [علف‌ها] بی‌آنکه از بودنِ خود دفاع کنند سبزند. درخت بی‌آنکه از ما بپرسد رشد می‌کند. و طبیعت بی‌آنکه تماشاگر داشته باشد زیبایی‌اش را ادامه می‌دهد. شاید شگفتی همین‌جاست؛‌ این‌ همه زندگی پیش از آنکه ما ببینیم‌ در جریان بوده است. و من امروز برای چند لحظه فقط نگاه کردم. شاید برای نخستین‌بار فهمیدم که بعضی چیزها برای آنکه معنا داشته باشند اصلا به نگاه ما احتیاج ندارند. شاید بعضی انسان‌ها نیز چنین‌اند.‌ آدم‌هایی که معنایِ بودنشان را از دیده‌ شدن نمی‌گیرند، در [سکوت] می‌رویند، در تنهایی می‌اندیشند و بی‌آنکه برای اثبات خود هیاهویی به پا کنند، با اقتدارِ خاموش اندیشه‌شان ایستاده‌اند. مانند درخت؛ ریشه‌دار، آرام و بی‌نیاز از تشویقِ جهان. زیرا بعضی بودن‌ها در سکوت معنا پیدا می‌کنند. و بعضی انسان‌ها، هرچه کمتر خود را به جهان توضیح می‌دهند‌ بیشتر خودِ معنا می‌شوند. #آرسین

گوگوش قلندر

پروست می‌گوید حافظه دو نوع است. نوع اول، تلاش روزمره‌ی ما برای به یاد آوردن این است که عینک مطالعه‌مان را کجا گذاشته‌ایم. و نوع دیگری هم هست؛ هجوم عمیقِ دلتنگی که از اعماق قلب سر برمی‌آورد؛ ناخواسته، در لحظه‌هایی ناگهانی،به دلایلی که خودمان هم از آن‌ها بی‌خبریم. در اینجا بخشی از نامه‌ای را می‌خوانیم که پروست در سال ۱۹۱۳ نوشته است: فکر می‌کنیم دیگر فراموش کرده‌ایم و دوست نداریم، اما دلیلش این است که دیگر آن‌ها را به یاد نمی‌آوریم؛ ناگهان چشممان به یک دستکش قدیمی می‌افتد و می‌زنیم زیر گریه... #آن_کارسون که تان @konjedenjefarhang

می‌گردی ... بین فلسفه می‌گردی ... لا‌به‌لای ادبیات می‌گردی، درون سينما می‌گردی، ميان موسيقى می‌گردی، بلکه فيلسوفى تو را يافته باشد، اديبی تو را نوشته باشد، فيلمسازى تو را ساخته باشد و موسیقی‌دانی تو را نواخته باشد ... آدمی تشنه جرعه‌ای درک شدن است، می‌خواهد خودش را بخواند و ببیند و بشنود ... #وحید_عیسوی @khialatesarzadeh

فلسفه اخلاق هرمنوتیکی خوب و بد را نمی‌توان اینگونه تشخیص داد که شما بنشینید با دلائل فلسفی بیان کنید که معنای خوب چیست، معنای بدچیست. شما معنای خوب و بد را در روند تحولات اجتماعی و قاطی شدن با تحولات اجتماعی و درگیر شدن با تحولات اجتماعی می توانید بفهمید. هر جایک قانونی هنوز معنا دارد، مفهوم دارد، وقتی آن قانون را اجرا می‌کنی ، درک می‌کنی، تجربه می‌کنی که اثر دارد، آنجا قانون درست است، درک می‌کنی که اجرای آن قانون معنا برایت تولید می‌کند، آنجا قانون درست است. هر جا که قانون داری اما هر چه عمل می‌کنی فرمالیته شده، هیچ معنایی به شما نمی‌دهد، صرفاً یک دستور است، آنجا قانون وجود ندارد. آیا این دستور اخلاقی در زندگی برایت معنا بخش است؟ افقی برایت باز می‌کند؟ داری تجربه می‌کنی که در یک دوراهی توانستی تصمیم درستی بگیری یا در سطح تحولات اجتماعی، واقعا این دستور اخلاقی، تولید معنا می‌کند؟ اخلاق از اینجا بیرون می‌آید؛ معنا داری، ارزشداری. هر دو اینها در عمل پیدا می‌شود، پراتیکی است. این هم تاریخی است، یعنی هیچ کس نمی‌تواند از اول معین کند، که این معنا خواهد داشت یا معنا نخواهد داشت. باید درگیر بشوی و ببینی آیا معنا پیدا کرد یا خیر. محمد مجتهد شبستری @Tafakkor

في تَقلُّبِ الأحْوالِ عُلِمَ جواهِرُ الرِّجالِ ، و الأيّامُ تُوضِحُ لكَ السَّرائرَ الكامِنَةَ حضرت #على_ابن_ابی_طالب : در دگرگونيهاى احوال و زمانه است كه گوهر مردان شناخته مى شود، و روزگار نيّت هاى پنهان را براى تو آشكار مى سازد.

چون حق یکی است و راه یکی است ، سخن دو چون باشد ؟ اما به صورت مخالف می نماید و به معنی یکی است و تفرقه در صورت است جمعیت همه در معنی است... و همچنین احوال این عالم نیز چون در نگری همه بندگی ی حق می کنند . #مولانا_جلال #فیه_ما_فیه

«ایمان به پروردگار امری نیست که اختیار آن با ما باشد. از دست ما جز این برنمی‌آید که عشقمان را نثار خدایان دروغین نکنیم. زندگی در شکلی که به انسان عطا شده بدون توسل به دروغ [/خود فریبی] تحمل‌ناپذیر است. کسانی که از این دروغ می‌پرهیزند و ترجیح می‌دهند، بدون شورش علیه تقدیر، تحمل‌ناپذیری زندگی را بپذیرند سرانجام از جایی فراسوی زمان موهبتی دریافت می‌کنند که زندگی را چنان که هست پذیرفتنی می‌سازد.» سیمون وی، اندیشه‌هایی در باب عشق به پروردگار، ترجمه بهزاد حسین‌زاده @SufismAndSufiStudies

نخستین کسی که وارد آتش می‌شود، حاکم مسلّطی است که عدالت نکرده باشد. پیامبر(ص) @Tafakkor

این زخم ها بیایید همه ی ما در اطراف این زخم ها جمع شویم نه برای مداوای این زخم ها نه برای تسکین همه ی ما همه ی ما صاحب این زخم ها هستیم می دانیم این زخم ها مداوا ندارد تا مرگ با ما خواهند بود . احمدرضا احمدی 🥀

مولانا عضدالدین را پرسیدند: چونست در زمان خلفا، ادعای خدایی و پیمبری بسیار بود و کنون نه؟ گفت: مردم این روزگار چنان در ظلم و گرسنگی‌اند که نه خدا به یاد آید نه پیغمبر.

روز ِ خبرنگار بر بند بند ِ زندان‌ها مبارک

رویا کریستُف رضایی آلبوم: در دنیای تو ساعت چند است👆🏼 @bagh_e_anar

انزلی کریستُف رضایی آلبوم: در دنیای تو ساعت چند است👆🏼 @bagh_e_anar

سقوط قدرت‌های مطلق نتیجه‌ی رسیدن جامعه به خودآگاهی است. اتحاد مردم فقط تجمع فیزیکی نیست؛ لحظه‌ای است که جامعه می‌فهمد مشکل من شخصی نیست، ساختاری است. این فهم مشترک، مشروعیت دیکتاتور را از ریشه می‌خشکاند، حتی قبل از سقوط رسمی هگل @Tafakkor

معمولا "اضطرار " موجب این می‌شود که به انتهای نشخوار فکری و قضاوت مان نسبت به زندگی برسیم "اضطرار " موجب این خواهد شد که متوجه شويم دانستگی ما هیچ کاربردی ندارد خاطرات ما و باید و نبایدها دستاورد محسوب نمی‌شود اینجاست که زیستن آغاز میشود و اگر از ورطه ی آن " اضطرار " جان سالم به در ببریم آن ادراک برای ما باقی خواهد ماند که دانستگی هیچ اصالتی ندارد تصور کن که در حال صخره نوردی هستی و به جایی رسیدی که عبور دشوار است نه راه پس داری و نه راه پیش آنجاست که حضور میابی اضطرار یعنی جایی که عجزت را ملاقات میکنی جایی که دانایی و توانایی هیچ کاربردی ندارد جایی که ادعا به نقطه ی صفر می‌رسد جایی که عظمتش باعث میشود اراده ی شخصی را واگذار کنی @beeerah